Αρχείο κατηγορίας ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΑΛΛΟ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ ΟΛΟΡΟΥ ΕΞ ΑΛΙΜΟΥ ΚΙ ΑΛΛΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ EΞ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

«…Πανάθλιος, αισχρός, αναίσχυντος, παλιάνθρωπος, ανεγκέφαλος, ανισόρροπος, βρομερός, τυχοδιώκτης ,αλητήριος, άσχετος είναι μερικά κοσμητικά μαργαριτάρια που αλιεύσαμε στα γραπτά σας κατά καιρούς ως χαρακτηρισμούς προσώπων, ακόμα και εκκλησιαστικών (!) που κρίνετε… ΄Ενας ιστορικός όφειλε να είναι πιο προσεκτικός όταν χρησιμοποιεί τέτοιου είδους  ηθικούς χαρακτηρισμούς, οι οποίοι  μπορεί να είναι και υπερβολικοί στην ουσία… Μήπως οφείλετε μια συγγνώμη απ΄όλους εκείνους που έχετε παραλάβει στο αθύρωτο στόμα σας…;»

Τοιάδε  γέγραφε «φίλος»  και απέστειλε στο μέηλ μας,  πρόσφατα. Η απάντησή μας:

Αγαπητέ …άσχετε με τα ιστορικά .

Χρησιμοποιούμε  έναν  πρεπούμενο και για σας  χαρακτηρισμό από εκείνους  που …ανθολογήσατε  και   επισημάνατε  πως χρησιμοποιούμε  ως βαρείς και άπρεπους  για ιστορικά κρινόμενα πρόσωπα. Εμείς θα προσθέταμε σ΄αυτούς τους χαρακτηρισμούς, που αναφέρατε και άλλους, όπως «εγκληματίας, βιαστής, ανώμαλος, βάρβαρος, απάνθρωπος» κ.α , που ναι,  μεν,  χρησιμοποιούμε κι εμείς κάποιους απ΄αυτούς σε εξαιρετικές περιπτώσεις, αλλά σπανιότερα, με φειδώ.

Πριν προχωρήσουμε στη  διευκρίνιση του δικαιώματος που έχουμε  στη χρήση τέτοιων…(δια)κοσμητικών, θα μας επιτρέψετε να αιτιολογήσουμε την προσφώνησή μας  . Σας αποκαλέσαμε «άσχετο», γιατί  είναι σίγουρο  πως ως άσχετος με τη μελέτη της Ιστορίας ή, τουλάχιστον,  επιπόλαιος αναγνώστης της, τη δικαιούσθε.

Αν είχατε  καλύτερη σχέση με την επιστήμη του Θουκυδίδη, θα διαπιστώνατε πως ΟΛΟΥΣ τους παραπάνω χαρακτηρισμούς, που  παραθέσατε πως χρησιμοποιούμε, αλλά κι εκείνους στη συνέχεια που μνημονεύσαμε  εμείς, ΑΠΑΝΤΕΣ, σας διαβεβαιώνουμε πως χρησιμοποιούνται από τους ιστορικούς όλων των αιώνων. Τους συγκεκριμένους  μάλιστα «εγκληματίας, βιαστής, απάνθρωπος,ανώμαλος,  εξώλης και προώλης», τους χρησιμοποιεί ο Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης, όταν  σκιαγραφεί την προσωπικότητα του βασιλιά της Σπάρτης Νάβη, τον οποίο στολίζει με όλα τα …άκοσμα επίθετα που υπάρχουν στη σύγχρονή του  ελληνική γλώσσα .

Και αυτές οι κρίσεις και οι χαρακτηρισμοί  είναι δικαίωμα και υποχρέωση να επιστρατεύονται από έναν  ιστορικό, όταν  κρίνει ένα δημόσιο πρόσωπο.  ‘ Όμως το αναφαίρετο αυτό δικαίωνα ενός «επαγγελματία» ιστορικού, δεν μπορεί και δεν το κατέχει ουδείς άλλος από τους κρίνοντες δημόσια πρόσωπα.

Ο δημοσιογράφος ,ας πούμε, επειδή, ακριβώς, δεν είναι ιστορικός, αλλά υπάλληλος της εμπορικής δημοσιογραφίας, έχει, δηλαδή, αφεντικά,  αμείβεται από  την επιχείρηση , έχει λόγους να διατυπώνει κρίσεις πολλές φορές σκόπιμες στρεβλές και υποβολιμαίες.  Γι΄αυτό και ο δημοσιογράφος υπόκειται στο ποινικό αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμισης, αν αποδειχτεί. Όχι, όμως, και ο ιστορικός ,ο οποίος  είναι και  ο «αντίποδας», το «αντώνυμο»» της ιδιότητας εκείνου για τους λόγους που εκτεταμένα έχουμε αναλύσει στα ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.

Αλλά και οι λογής  συγγραφείς δε δικαιούνται για οποιονδήποτε λόγο  ούτε καν «ποιητική αδεία» για κάποιους, να εκφέρουν κρίσεις ή  να προχωρούν σε αδόκιμους ή όχι ,δίκαιους ή άδικους  χαρακτηρισμούς  προσώπων. Είναι ασυγχώρητο, για να φέρουμε ένα παράδειγμα, να αποκαλεί συλλήβδην και αυθαίρετα τους «εθνικούς» ΄Ελληνες ο θεολόγος Ιωάννης Χρυσόστομος «ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ»!  ΄Η άλλοι συγγραφείς ,κυρίως της εκκλησιαστικής λεγόμενης Ιστορίας, να μεταχειρίζονται απρεπή και υβριστικό λόγο για όσους δεν είναι Χριστιανοί ή αντιτάχτηκαν στο χριστιανισμό (π.χ  για τον αυτοκράτορα Ιουλιανό).

 Εκτός του Πολύβιου του Μεγαλοπολίτη, ο  Ξενοφών, ο Αρριανός, ο Τάκιτος,ο Σουητώνιος, ο Ιώσηπος,  ο Προκόπιος, όχι μόνο χρησιμοποιούν βαρείς χαρακτηρισμούς, αλλά και «υβριστικούς» θα τους χαρακτηρίζαμε,  για κάποια από τα κρινόμενα ιστορικά πρόσωπα. Για παράδειγμα ο Προκόπιος είναι απίστευτο  το τι «σούρνει» στον Ιουστινιανό και τη Θεοδώρα και ποια  «επίθετα» και χαρακτηρισμούς  χρησιμοποιεί για να δείξει το μένος του εναντίον του αυτοκράτορας και της συζύγου του. Ακόμα και ο πατέρας της επιστημονικής Ιστορίας ο Θουκυδίδης, δε διστάζει να χρησιμοποιεί, σκληρούς,  «άπρεπους» πολλές φορές και θα λέγαμε ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς για πρόσωπα, αλλά και  λαούς (π.χ για τους Λακεδαιμόνιους). Κι αν αυτό το δικαίωμα το ασκεί συνεχώς και αδιαλείπτως ένας Θουκυδίδης στα γραπτά του, πόσω μάλλον εμείς, που δεν είμαστε δα και ο… Θουκυδίδης!

Επομένως, αγαπητέ , δεν είναι απλά δικαίωμα ενός ιστορικού να κρίνει με σκληρές  λέξεις, εκφράσεις, χαρακτηρισμούς ένα πρόσωπο, αλλά επιβεβλημένη υποχρέωσή του. Αλλιώς, δε γράφει ιστορία, αλλά κείμενα σκοπιμότητας ή  αβρότητας , «υποκλινόμενος υμίν αυτοίς», όπως έλεγε και ο σοφιστής.

Δεν είναι, άρα  το πρόβλημα οι χαρακτηρισμοί, ακόμα και οι σκληροί,  οι «απρεπείς».  Το πρόβλημα στον ιστορικό είναι, αν οι κρίσεις του  αφορούν δημόσιο  πρόσωπο. ΜΟΝΟ ΤΕΤΟΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΕ Ο ΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΖΩΗΣ. Και φυσικά πόσο δίκαιοι ή άδικοι είναι οι συγκεκριμένοι χαρακτηρισμοί .

Αυτό, όμως, είναι δουλειά πια της ίδια της ζωής να το αποδείξει ή τις ιστορικής πένας άλλου ιστορικού, που θα ανατρέψει τις κακές ή όχι κρίσεις του συναδέλφου του. Ο Πολύβιος, και ο Προκόπιος μια και τους μνημονεύσαμε ,ο μεν πρώτος υπήρξε εντελώς άδικος στους χαρακτηρισμούς και τις κρίσεις του για το Νάβη (η δική μας ιστορική  άποψη, όπως τη διατυπώσαμε  στην εργασία μας «Νάβις ,Βασιλεύς Λακεδαιμονίων, ανήρ αγαθός»),ο δε Προκόπιος επίσης φαίνεται  προκατειλημμένος στις κρίσεις του για το αυτοκρατορικό ζεύγος Ιουστινιανού  για τους λόγους  που άλλοι ιστορικοί έχουν  τεκμηριώσει.

Πριν λίγα χρόνια (2009), ο σπουδαίος, αμερικανός, μαρξιστής ιστορικός Χάουαρντ Ζιν είχε επισκεφτεί την  Αθήνα. Μετά το τέλος μιας ομιλίας του πολλοί ακροατές είχαμε ζητήσει την άποψή του επί πολλών ιστορικών, κυρίως,  θεμάτων. Μια από τις ερωτήσεις ήταν ακριβώς αυτή. Πόσο επιφυλακτικοί πρέπει να είμαστε οι ιστορικοί  στις κρίσεις και τους χαρακτηρισμούς μας για  ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα, αν, ναι,  μεν είμαστε πεπεισμένοι για την άποψή μας περί αυτών, αλλά υπάρχει  πάντα το ενδεχόμενο αργότερα να αλλάξει ή να την καταρρίψει άλλος.

Και ο σοφός ιστορικός απάντησε ως εξής: Αν ένας απλός δικαστής   καλείται να διατυπώσει κρίση για την αθωότητα ή μη κάποιου  και προχωράει χωρίς φόβο και επιφύλαξη στην απόφασή του, επικαλούμενος την ελεύθερη  δικαστική του κρίση, όπως στα λεγόμενα δημοκρατικά πολιτεύματα ισχύει ,πόσω μάλλον ένας ιστορικός, που πρωτίστως και κυρίως είναι δικαστής στο  μεγάλο δικαστήριο της Ιστορίας, έχει δικαίωμα και υποχρέωση  στη διατύπωση ελεύθερης και μη εμποδιζόμενης ιστορικής κρίσης από οποιαδήποτε άλλη δύναμη και  κυρίως της εξουσίας και των δικαστηρίων .

Ο ιστορικός απολογείται ΜΟΝΟ στο  δικαστήριο αυτό  της Ιστορίας. Ποτέ στο «συστημικό»  των κοινωνιών. Και τιμωρείται πάλι από την ιστορία με την αμφισβήτηση ή και την απόρριψη της  εγκυρότητάς  του (η χειρότερη τιμωρία για ιστορικό).

Δικαστήριο ανθρώπινο που θα τολμήσει να δικάσει και να τιμωρήσει ιστορικό για τις κρίσεις και τους χαρακτηρισμούς του για δημόσια πρόσωπα  και πράξεις, έχει χάσει το δικαικό του  κύρος. Και ο δικαστής  το δικαίωμα εκείνο που ορίζεται στις συντεταγμένες πολιτείες  να έχει από το Σύνταγμα και τους νόμους, ως ασκών επάγγελμα ανατιθέμενο σ΄αυτόν με τις διαδικασίες  και  τους λόγους που προβλέπει η σωστή λειτουργία μιας Πολιτείας.

 Αν  υπάρξει δικαστήριο που θα συντελέσει στο έγκλημα της καταδίκης ιστορικού για τις κρίσεις του, διαπράττει «έγκλημα καθοσίωσης». Και  γυρίζει τον πολιτισμό σε βάρβαρες εποχές δικτατόρων, ολιχαρχών , δεσποτών.

Και το πλέον απαραίτητο και επιβεβλημένο  σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η σθεναρή αντίσταση του ιστορικού  με κάθε τρόπο και κόστος απέναντι σε ένα τέτοιο ασεβές δικαστήριο  ή οποιαδήποτε άλλη αρχή και εξουσία. Αν δεν το τολμήσει, ασεβεί ο ίδιος στην ιερή έννοια της επιστήμης της Ιστορίας. Είναι σαν να ανέχεται να «καίγονται» σελίδες από  έργα Ιστορικών που μπορεί μεν  διατυπώνουν κρίσεις, λαθεμένες και  να χρησιμοποιούν χαρακτηρισμούς  άπρεπους, αλλά δεν παύουν γι΄αυτό να είναι Ιστορικοί και να (απο)τιμώνται ως τέτοιοι.

 

7/7/07-7/7/17. ΔΕΚΑΧΡΟΝΟΣ HOMO-NATURALIS! ΝΑ ΤΑ…100ΣΤIΣΕΙ!

Σαν σήμερα  ( 7/7/2007), «λειτούργησε» για πρώτη φορά ο ιστορικός ιστότοπος HOMO-NATURALIS. GR. Πριν, ακριβώς,  10 ολόκληρα χρόνια.

Περάσαμε  «από φωτιά και σίδερο». Δεχτήκαμε εισβολές βαρβάρων χάκερ, που κατάστρεψαν ή αλλοίωσαν-αχρήστευσαν ένα μεγάλο μέρος του αρχείου μας, αλλά και επιθέσεις διάφορες (ακόμα και σωματικής βίας) κυρίως από ακροδεξιό και ναζιστικό συρφετό. Και όμως επιβιώσαμε. Και είναι σίγουρο πως θα συνεχίσουμε, αν… «πεθάνει ο ΄Αγιος Πέτρος και τη βγάλουμε» καμιά …30αριά χρόνια επιπλέον.  (Νέοι είμαστε ακόμα!).

Με την ευκαιρία των…γενεθλίων μας να στείλουμε κάποια μηνύματα με αποδέκτες πολλούς . Φίλους και εχθρούς. Ξέρουν εκείνοι  και θα τα παραλάβουν:

  1. Το σάιτ είναι πλέον ασφαλές από τις γνωστές επιθέσεις στον κυβερνοχώρο και ελπίζουμε πως δε θα θρηνήσουμε ξανά…αρχεία κατεστραμμένα. Αλλά κι αν συμβεί αυτό, σχεδόν όλη η ύλη του Homo-Naturalis. gr έχει δια-κατα-νεμηθεί  και σε άλλα αρχεία, οπότε ας μη βιαστούν να χαίρονται οι γνωστοί χακεράδες ακροδεξιάς, ναζιστικής, εθνικιστικής, θρησκευτικής  ή οποιασδήποτε άλλης «τύφλας».

  2. Οι απειλές και  οι εκφοβισμοί δε μας ταράζουν. ΄Οπως δε συνέβη 10 χρόνια τώρα. Και το λέγαμε από την αρχή σε κάθε επίδοξο τραμπούκο, που με την κουκούλα  του πληκτρολογίου ή και του …μηχανόβιου, προσπάθησε να μας σταματήσει. Δεν κωλώνουμε. Πάει τελείωσε. Αν μας κυνηγήσουν, αν θέλουν να μας εξoντώσουν με οποιοδήποτε τρόπο, εμείς θα ζητήσουμε «πολιτικό-επιστημονικό άσυλο» από χώρες που σέβονται αυτές τις ιδιότητες και θα συνεχίσουμε από εκεί…δριμύτεροι.

  3. ΄Οσοι καλόπιστα ή όχι μας έστειλαν επιστολές, διαμαρτυρίες, απορίες, αιτήματα για διευκρινίσεις επί όσων γράφουμε και όπως τα γράφουμε (ακόμα και χυδαίες ύβρεις), έχουμε ήδη απαντήσει στις αρμόδιες εδώ θέσεις και όχι μόνο μια φορά. Θα επαναλάβουμε εν συντομία κάποια απ΄αυτά.

Η ιστορία δεν είναι ιστοριογραφία, αλμανάκ. Είναι κι αυτά. Ειδικά η ιστορική δημοσιογραφία, είναι ακριβώς  η πραγματική ενασχόληση των ιστορικών από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο Θουκυδίδης, ο Ξενοφών, ο Αρριανός, ο  Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης, ο Προκόπιος, να περιοριστούμε σ΄αυτούς,  υπηρετούσαν την ιστορική δημοσιογραφία. Αυτό σημαίνει  πως κατέγραφαν ΚΑΙ  την επικαιρότητα, όσα, δηλαδή,  συνέβαιναν δίπλα τους, επί των ημερών τους .Αλλά, δεν τα κατέγραφαν απλά.  Προχωρούσαν και σε ιστορική κριτική και κάποτε σκληρή για τα  «δημόσια» πρόσωπα και τη δράση τους.

Ο Θουκυδίδης, έζησε (όχι μέχρι το τέλος) τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Κι αυτόν περιγράφει στις «Ιστορίες» του. Καταγράφει και κρίνει τα σύγχρονα με αυτόν γεγονότα. Και όσες αναφορές γίνονται σε παλιότερες  απ΄αυτόν εποχές, είναι γιατί τα σύγχρονά του γεγονότα και  η κριτική τους, το απαιτούν. Το ίδιο ο Ξενοφών (τούτος και σε ρόλο… πολεμικού ανταποκριτή). Ο Αρριανός, «στρατιώτης» στην εκστρατεία του Αλέξανδρου του Μακεδόνα με ειδικότητα «ιστορικού  δημοσιογράφου». Ο Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης παραδίδει στην ιστορία του και κριτικάρει τα επί των ημερών του συμβαίνοντα στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και τις σύγχρονες με αυτόν «πόλεις-κράτη». Ο Προκόπιος μιλάει για το  έργο του αυτοκράτορα  Ιουστινιανού  και…πάει λέοντας.

Η ιστορική κριτική είναι ΟΛΑ τα ευαίσθητα και sine qua non όργανα του οργανισμού της Ιστορίας.  Η καρδιά, τα πνευμόνια, το συκώτι, τα νεφρά. Το Αλμανάκ ,η ιστοριογραφία είναι σαν να λέμε  τα…δάχτυλα, που, έστω κι αν λείπει ένα ή πολλά, ο οργανισμός συνεχίζει να ζει κανονικά. Κάτι που δε συμβαίνει, αν καταστραφεί ένα από τα πρώτα,τα βασικά όργανα.

Η ιστορική κριτική οφείλει να είναι αντικειμενική και ανεξάρτητη. Αυτό σημαίνει πως δεν ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ  ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ να ασκεί τέτοιου είδους κριτική ,πλην του ιστορικού. Ο δημοσιογράφος εργάζεται στα ΜΜΕ, που είναι σχεδόν όλα επιχειρήσεις κι αυτός υπάλληλος με μισθό και φυσικά σε απόλυτη εξάρτηση (και ιδεολογική) από τον εργοδότη του.΄Αρα ,ο δημοσιογράφος δεν είναι ιστορικός και δεν μπορούμε να περιμένουμε απ΄αυτόν  να προχωράει σε ιστορική κριτική, σωστή ή όχι, επειδή ακριβώς  και τυπικά και ουσιαστικά δε δικαιούται.

Ο Ιστορικός,  ως εκ της ιδιότητάς του, από τα ίδια τα «τυπικά» του προσόντα και  ως βασικές και κυρίαρχες «αρετές», ικανότητες ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να τις αποκαλέσει, έχει πρόσβαση στο δύσκολο αγρό της αντικειμενικότητας και της ανεξαρτησίας . Κι αυτοί  οι δύο καρποί κατά τη σπορά, δεν πέφτουν  ανεξάρτητοι, ούτε τήδε κακείσε, αλλά σε ίσο μείγμα  και σε γόνιμα χώματα κατά την κρίση του ιστορικού-σπορέα.

 ΄Οπως και ο γιατρός έχει το δικαίωμα (τυπικά και ουσιαστικά) να  είναι κύριος στο δικό του «χωράφι», για να θεραπεύει τις ασθένειες.  Τώρα, αν κάποιοι ιστορικοί λησμονούν για χίλιους λόγους αυτή τους την ιδιότητα, του καλού σπορέα,  δεν είναι περίεργο, ούτε ακατανόητο. ΄Οπως και  ένας ανεπαρκής  γιατρός ή  δικαστής, που δεν εκτελεί σωστά   το λειτούργημά του.

Παραδείγματα. Ο πατέρας της επιστημονικής Ιστορίας, ο Θουκυδίδης, όπως έχουμε αναλύσει αλλού, πολλές φορές δε λειτουργεί στη συγγραφή και τις κρίσεις του ως «Ιστορικός», αλλά ως «Αθηναίος και στρατηγός». ΄Ετσι εξηγείται  η απαξιωτική του αναφορά στους Πελοποννησίους, αφού αυτοί ήταν εκείνοι που εισέβαλαν στην Αττική και κατέστρεψαν τη πατρίδα του. Ο Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης πάλι ασκεί σκληρή κριτική στο επαναστάτη βασιλιά της Σπάρτης Νάβη, τον οποίο αποκαλεί εγκληματία, δολοφόνο, βιαστή, εξώλης και προώλης παλιάνθρωπο . Κι αυτό, επειδή ακριβώς ο βασιλιάς της Σπάρτης ήταν ιδεολογικός αντίπαλος του πατέρα του ιστορικού. Γι΄ αυτές τους όμως τις σοβαρές παρεκτροπές, δεν μπορούμε, δεν έχουμε το δικαίωμα να τους απορρίψουμε ή να τους… μηνύσουμε για συκοφαντική δυσφήμιση ή άλλη ποινικά κολάσιμη πράξη. (Στην Ελλάδα της «φαιδράς πορτοκαλέας»,  το είδαμε κι αυτό. Δικάσανε στον ΄Αρειο Πάγο την… Ιστορία! Καθίσανε ξανά στο «σκαμνί» τους 6, που εκτελέστηκαν ως υπαίτιοι της Μικρασιατικής  Καταστροφής!).

Ο ιστορικός ΟΥΤΕ ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΔΙΩΚΕΙ. Δικαστικά πάντα. Αλλοίμονο στις κοινωνίες, τις οργανωμένες πολιτείες ,που θα δικάσουν ιστορικό, έστω και «στρατευμένο» για την κριτική του.  Σ΄αυτή την περίπτωση πρέπει να μαζέψουν τα συγγράμματα  των παραπάνω «παραστρατημένων» ιστορικά συγγραφέων και να τα κάψουν ,τουλάχιστον σε όσες σελίδες διαφωνούν.

Αλλά, και ο ιστορικός δε διώκει δικαστικά πρόσωπα που έχουν εκτεθεί δημόσια  για τα έργα και τις πράξεις τους και τα οποία κρίνει. Το μοναδικό και ασφαλές δικό του δικαστήριο, είναι αυτό  της ιστορικής κρίσης. Και μόνο σ΄αυτό μπορεί να προσφύγει. Αυτές οι δυο…αποκλειστικότητες  είναι αμφίδρομες.

΄Ομως, ο ιστορικός ,έχει υποχρέωση να «κοινοποεί» τις κρίσεις-απόψεις του για πρόσωπα, που εμπλέκονται στο ιστορικό γίγνεσθαι σε κάθε αρμόδια αρχή, για να λαμβάνουν γνώση , ως καταγγελία, ενημέρωση, πληροφορία. Επειδή, ακριβώς, οι θεσμοί, οι αρχές μιας πολιτείας είναι υποχρεωμένες να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους τις κρίσεις και τις καταγγελίες του ιστορικού.  Αλλιώς, συγκαλύπτουν ή θέτουν σε δικαστικό απυρόβλητο τον ένοχο, που καταγγέλεται και κρίνεται. Κι αυτές οι κρίσεις του ιστορικού μπορούν  να αποτελούν το έναυσμα για την άσκηση δικαστικής δίωξης από τις ίδιες, με βάση το υλικό μιας τέτοιας κατηγορίας, που κατατίθεται στο έργο του .

  Μόνο σε αυτή την περίπτωση συναντιούνται ο δρόμοι της δημοσιογραφίας και της ιστορικής δημοσιογραφίας. Τα «στοιχεία», τα επιχειρήματα, οι αποδείξεις ,όποιο υλικό φέρνουν στο φως της δημοσιότητας οι εκπρόσωπό τους, είναι αντικείμενο ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ μελέτης από τις αρμόδιες αρχές και προπαντός από το θεσμό της δικαιοσύνης.

Εμείς, αυτά τα χρόνια σε αυτές τις βάσεις στηρίξαμε το ιστορικό μας   οικοδόμημα  εδώ. Και τώρα και στο μέλλον δεν αφιστάμεθα από τους ίδιους ισχυρούς πυλώνες της ιστορικής δημοσιογραφίας. Την αντικειμενικότητα και την ανεξαρτησία.

Καλή  πορεία σε όλους μας!

 

ΜΕ ΤΟ ΦΑΚΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ…100 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

 

Η Ιστορία δεν προφητεύει, δε μαντεύει, δεν  προδικάζει το Μέλλον.  (Αυτή είναι ….δουλειά, άλλων και μάλιστα μπαγαπόντηδων και τσαρλατάνων). Είναι αυστηρή με τα γεγονότα, κυρίως, τα ιστορικά λεγόμενα. Όπως και με τη «δράση» των  προσώπων. Ιστορικών και μη.

Στο ερευνητικό πεδίο ,όμως , της Ιστορικής Δημοσιογραφίας, τοποθετούνται  και  τα απλά, τα καθημερινά γεγονότα, με επιλογή (κατά προσέγγιση)  εκείνων που εμπερικλείουν τη δύναμη να εξελιχθούν σε ιστορικά ή κι αν δεν καταστούν τέτοια, υποβοηθούν τον  ιστορικό στη διατύπωση «ορθής κρίσης».  Το ίδιο  συμβαίνει και με τα πρόσωπα. Πέρα από τα «δακτυλοδεικτούμενα», τα ιστορικά ,το ιστορικό γίγνεσθαι το διαμορφώνουν με τη δράση και τις ενέργειές τους και τα απλά, τα «καθημερινά» πρόσωπα. Και αυτές οι δυο κατηγορίες  βρίσκονται  στο μικροσκόπιο της Ιστορίας και ειδικά του κλάδου της Ιστορικής Δημοσιογραφίας.

Από την άλλη, μια επίσης  sine qua non, υπηρεσία της Ιστορίας είναι ο εξοπλισμός του ανθρώπου στο Παρόν και το Μέλλον με πολύτιμη πείρα, που «αρύεται» από το παρελθόν. ΄Ετσι η επιστήμη της  «Κλειούς» , ακουμπά με ασφάλεια στο τρίποδο πυλώνων Παρελθόν-Παρόν-Μέλλον, που συμπήγνυνται  αρραγώς μεταξύ τους, ώστε η ισχύς τους να καθίσταται απεριόριστη ,αφ΄ενός και αφ΄ ετέρου,  να μην μπορεί να υφίσταται  το ένα χωρίς το άλλο. Το Μέλλον χωρίς το Παρελθόν.  Και τα δύο, φυσικά, χωρίς το Παρόν. Αν, μάλιστα, προσθέταμε εδώ  και την θεωρία  της ανυπαρξίας του χρόνου («ο κόσμος είναι άχρονος και το ημερολόγιο επινόηση»), τότε οφείλουμε να φανταστούμε  Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον μια ευθεία γραμμή, η οποία στις δύο μεν πρώτες διαστάσεις  της,  διαγράφει ,όπως το καρδιογράφημα , τους ρυθμούς της καρδιάς-ζωής, αλλά στο τελευταίο της διάστημα,  η ίδια  γραμμή είναι εντελώς ίσια, άγραφη και απροσπέλαστη από τους κραδασμούς  της ζωής.

Με αυτές τις διευκρινίσεις αντιλαμβάνεται κανείς πως είναι δουλειά του ιστορικού με τα εργαλεία ανίχνευσης –εξέτασης του Παρελθόντος και του Παρόντος να μορφοποιεί και το Μέλλον, όχι, βέβαια,   στις λεπτομέρειες και τα επί μέρους χαρακτηριστικά του, αλλά στις αδρές και  στέρεες   μορφές του . Η αδυναμία του ιστορικού να αποδώσει με ακρίβεια όλα , ή έστω τα περισσότερα χαρακτηριστικά του Μέλλοντος, είναι ακριβώς εκείνη   η δύναμη με την οποία έχει εξοπλίσει η Φύση τον  άνθρωπο , να  αγνοεί , δηλαδή,  ο τιδήποτε ήθελε συμβεί στην αμέσως επόμενη στιγμή. Εκείνο, που ακόμα οι προσλαμβάνουσές του δεν το αιχμαλώτισαν ως γεγονός και δεν το αποθήκευσαν  ως  εμπειρία και γνώση ή κατάσταση .  Θαυμάσιο αυτό το δώρο της Φύσης στον άνθρωπο να  αδυνατεί να προσδιορίσει ,να γνωρίσει το  «αύριο» από «σήμερα».  Αν δε συνέβαινε, θα επρόκειτο για ανατροπή της ζωής για  τραγωδία και αδυναμία συνέχισή της.

Η ιστορία,  λοιπόν,  δεν προφητεύει ,δε μαντεύει, δεν προδικάζει. Αντιλαμβάνεται το μέλλον ως «πλαστελίνη», που ,ναι , μεν,  του  δίνει μια μορφή, αλλά την τελική, την ολοκληρωτική και ασφαλή μορφή-εικόνα του , θα την πλάσσει η ίδια η ζωή με τη δράση των φορέων της.

Μπορεί, όμως, επειδή ακριβώς έχει αποθηκεύσει την εμπειρία του Παρελθόντος και του Παρόντος να περιμένει    «τι μέλλει γενέσθαι».  Επειδή οι νόμοι της Φύσης δεν αλλάζουν στον αιώνα τον άπαντα και δεν ανατρέπονται  εσαεί στο απέραντο Σύμπαν, τα επιγεννήματα αυτών των νόμων είναι σταθερά, αμετάκλητα, συνήθη και καμιά φορά στερεοτυπικά επαναλαμβανόμενα   .

 Οπότε,  υπ΄αυτές τις συνθήκες   «θερμοκρασίας και πίεσης», όπως θα λέγαμε στη φυσική, θα έχουμε το συγκεκριμένο αποτέλεσμα.  Τι ίδιο, ακριβώς,  συμβαίνει και στη ζωή. Προκαθορισμένες οι συντεταγμένες  της , αναλλοίωτοι οι  νόμοι της, αλλά και  τα ανθρώπινα τα διέπει  μια  περιορισμένης  εμβέλειας  διανοητική ικανότητα του ανθρώπου, αφού είναι «πεπερασμένος» ο νους του. Κι αν αργότερα επαυξήσει  τις ανεκμετάλλευτες σήμερα  δυνατότητες  του εγκεφάλου του και πάλι  θα  φτάσει στο  «Καλώς Λίαν». Δε φαίνεται, πάντως,   να «δύναται» να προσεγγίσσει το «΄Αριστα».

Αυτή, όμως,  η διαπίστωση  που δείχνει ως μειονέκτημα,  στα χέρια του ιστορικού γίνεται πλεονέκτημα, εργαλείο, για να  περιγράψει το Μέλλον, παρακολουθώντας πώς λειτούργησε το Παρόν και το Παρελθόν. Και αφού,  υπ΄αυτές τις συγκεκριμένες συνθήκες, είχαμε ΠΑΝΤΑ  το ίδιο αποτέλεσμα, γιατί αύριο να μην αναμένουμε την επανάληψή του;

«Υπ αυτές τις συνθήκες», όταν λέμε, βέβαια,  είναι κατανοητό πως εξαιρούμε τους αστάθμητους παράγοντες, εκείνο που στα νομικά αποκαλείται   «ανωτέρα βία» . Η  Φύση ,πολλές φορές, ανατρέπει για άγνωστους σε μας ακόμα λόγους και τους ίδιους του νόμους της.΄Η κι αν δεν τους ανατρέπει, εμπεριέχει   κάποιους άλλους, που δεν είναι εμφανείς και κατανοητοί σε μας. ΄Ετσι εξηγείται πως , εκεί που η  διατήρηση της ζωής και η διαιώνισή της είναι για τη Φύση  κυρίαρχο και μοναδικό μέλημα, μια τεράστια, απρόβλεπτη   φυσική καταστροφή, δική της «συντέλεια»,   μπορεί ακόμα και να την αφανίσει.

Είμαστε έτοιμοι, επομένως,  μετά από το πακέτο αυτό των διευκρινίσεων  και των δεσμεύσων να προχωρήσουμε  στο ξετύλιγμα του «αυριανού» χάρτη της ζωής. Αλλά,  όπως είπαμε, μόνο στις αδρές του γραμμές. Τα στίγματα, τις κηλίδες, τα μικρά του κομμάτια,  δεν έχουμε καμιά ικανή «κάμερα» να μας τα καταγράψει. Θα  αποκαλυφθούν,  όταν  έρθει η ώρα τους, όταν εμφανιστεί…αυτοπροοσώπως το ίδιο το  μεγαλόπρεπο Μέλλον.

Στους βασικούς τομείς της ανθρώπινης ζωής και του πολιτισμού, σε βάθος χρόνου, τουλάχιστον ενός αιώνα, μπορούμε να ξεδιακρίνουμε τα εξής χαρακτηριστικά:

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ. Παγιωμένη μια συνεχής, εξακολουθητική και αμετάβλητη  ειρηνική συνύπαρξη των λαών και των ατόμων. Με ισχυρή πιθανότητα να εκλείψουν ακόμα και οι τοπικές συγκρούσεις και οι ατομικές συμπλοκές. ΄Ενας  νέος παγκόσμιος πόλεμος έχει αποκλειστεί  σήμερα  πως θα συμβεί αύριο. Πάνω από 70 χρόνια, μοναδικό και ανεπανάληπτο φαινόμενο για την παγκόσμια ιστορία, δεν είχαμε γενικευμένη σύρραξη, αλλά και οι τοπικοί πόλεμοι ήταν λιγότεροι. Οι  μεγάλες καταστροφές και η σφοδρότητα  των μικρών   πολέμων  που παρατηρούνται,  δεν οφείλονται  τόσο στο μέγεθός τους, όσο στην καταστροφική αποτελεσματικότητα των σύγχρονων, εξελιγμένων  όπλων.

ΜΑΖΑ ΚΑΙ ΑΤΟΜΟ.  Ο άνθρωπος κατακτά περιοχές ατομικότητας, ιδιωτικότητας, μοναχικότητας (αντώνυμο της μοναξιάς). Προσωπική ζωή. Τα στερεότυπα λαός-όχλος-μάζα, με το χρόνο θα αποδυναμώνονται. Το άτομο θα είναι κυρίαρχη έννοια στη θέση της μάζας. Αλλά, ούτε και στην επίσης αρνητική  συνύπαρξη των μελών σε μικρές,  οικογενειακές ομάδων (ζευγάρι, παιδιά) θα είναι ευεπίφορο το άτομο.   Αυτό δε σημαίνει σε καμιά περίπτωση την απομόνωση ,την περιθωριοποίηση  του ανθρώπου και  την έλλειψη επικοινωνίας. («Κοινωνικόν όν ο άνθρωπος και συζήν πεφυκώς», άλλωστε) .Μόνο που αυτού του είδους η νέα επικοινωνία, θα είναι ποιοτική, ουσιαστική, προσοδοφόρα. Ο άνθρωπος θα έχει πολύ χρόνο να  κατακτήσει τη μοναχικότητα, την «ενδοσκόπηση»,  που με τη σειρά τους  καλλιεργούν και αναπτύσσουν τις διανοητικές και ψυχικές ικανότητες του ανθρώπου, κοντρολάρουν τον άκρατο συναισθηματισμό, τη θυμική αντίδραση,   λογικοποιούν τις πράξεις  και οδηγούν στην ατομική  ισορροπία. Θα μαθαίνει μέσα από την ιδιωτικότητα πώς να γίνεται καλύτερος ως άνθρωπος. Και   είναι φυσικό, μια τέτοια μορφή ατομικής ζωής να διέπεται από τους κανόνες της  «οικιακής οικονομίας», τη βασική  αρχή «ό,τι παράγω , καταναλώνω». Η «οικονομία της αγοράς», θα είναι μια  ανάμνηση τέτοιας απωθητικής  και απαίσιας εμπειρίας ,όση εκείνης που απόκτησαν οι άνθρωποι, τα άπειρα χρόνια καταπιεστικής επικράτησής της .

ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Η κατάργηση των πολιτευμάτων θα είναι από τα ισχυρότερα και πιο απαιτητικά ζητούμενα του ανθρώπου του Μέλλοντος. Και αν , όπως έλεγε ο Τσόρτσιλ , «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, αν δεν υπήρχαν τα  υπόλοιπα», ο άνθρωπος του Μέλλοντος θα καταργήσει κι αυτή, αφού δεν έχει καμιά σχέση με την «΄Αμεση Δημοκρατία». Στις μικρές κοινωνίες που θα ζουν οι άνθρωποι, τις συλλογικότητες, θα συναποφασίζουν  με ουσιαστική συμμετοχή των «μονάδων»   στα «κέντρα λήψεων αποφάσεων». Ο τεχνολογικός πολιτισμός θα παρέχει εύκολα εργαλεία για να είναι πιο αποτελεσματικές, ουσιαστικές και καθολικές αυτές οι συλλογικές αποφάσεις. Το σημερινό πρότυπο του κομματικού κράτους   (αρχηγός-οπαδοί), μέσα και δια του οποίου ασκείται εξουσία επί των μαζών, θα καταργηθεί από την επίρρωση της  «άμεσης δημοκρατίας» και την ενίσχυση  της ιδιότητας του Πολίτη. Θα καταρρεύσει, όχι μόνο  από την αντίσταση των πολιτών ,αλλά και  από την έλλειψη…αρμοδιοτήτων. Της …χρησιμότητας, δηλαδή, να καταπιέζει και να εκμεταλλεύεται το άτομο.

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Εδώ θα παρατηρηθούν οι πιο καταπληκτικές και πολύπλοκες  ανατροπές. Δυστυχώς, οι «τεχνολόγοι» δεν μπόρεσαν μέσα σε ένα  βάθος τεράστιου χρόνου, να πάνε μπροστά την τεχνολογία. ΄Ολα στον τομέα αυτό εξελίσσονται  με «βήμα χελώνας». Σε αντίθεση με τις θεωρητικές επιστήμες, που εκτόξευσαν τον πολιτισμό σε επίπεδα πρωτοφανή και αγωνίζονται να τον καταστήσουν εντελώς ανθρωποκεντρικό. Νωχέλεια, ανικανότητα, περιορισμένη αντίληψη, αλλά και συμφέροντα , διαπλοκή-διαφθορά, κερδοσκοπία,  χαρακτηρίζουν τη δραστηριότητα των τεχνολόγων. Χρειάστηκε να φτιάξουν ένα ολόκληρο δωμάτιο,  ως … σκληρό δίσκο του  κομπιούτερ και απαιτήθηκε  μια 30ετία, για να ανακαλύψουν τα τρανζίστορ (!), ώστε  να μπορούμε να  βάζουμε στην τσάντα μας τον ηλεκτρονικό μας υπολογιστή.  Οι νέες ανακαλύψεις, οι εφευρέσεις, τα τεχνολογικά επιτεύγματα  θα γίνουν εφικτά και εύκολα πια με την υποβοήθηση του ανθρώπινου μυαλού από την  ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ. Η παρουσία της θα είναι καταλυτική. ΄Ο τι ανακαλύψαμε στους τελευταίους αιώνες, θα μπορούν  τα ανθρωποειδή ρομπότ  να μας τα προσφέρουν στο «πιάτο» μέσα σε  κλάσματα του δευτερολέπτου. Υψηλής τεχνολογίας αλγάριθμοι, προγράμματα, συνδυασμοί, σχεδιάσματα θα φέρουν τα «πάνω κάτω».  Ιατρική, βιολογία, φυσική, χημεία, πληροφορική,  θα δεχτούν τις ισχυρότερες πιέσεις. Αλλά και το κατ΄εξοχήν ανθρωποκεντρικό   τρένο των επιστημών, όπως η  εκπαίδευση, η  κοινωνιολογία, η πολιτική, η οικονομία, η νομική θα «συρθούν» από την ισχυρή ατμομηχανή της τεχνητής νοημοσύνης. Απίστευτη κατάκτηση υψηλού προσδόκιμου, αλλά και ποιότητας  ζωής, μεταμοσχεύσεις, διακτινισμός, σεβασμός στη Φύση και το περιβάλλον,  επικοινωνία με άλλες εξωπλανητικές μορφές ζωής,  μεταναστεύσεις και αποικισμοί  σε άλλους φιλόξενους πλανήτες,  όμοιες τέτοιες επαναστάσεις,  θα κάνουν το σημερινό  πολιτισμό μας «νάνο»,  να μοιάζει με αυτόν των …σπηλαίων!

 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Ο κόσμος του Μέλλοντος θα είναι απείρως καλύτερος και εντελώς διαφορετικός από το σημερινό. Δε θα θυμίζει σε τίποτα το παρελθόν. Αρκεί οι άνθρωποι εκείνου του «τυχερού» κόσμου  να μην ξεχάσουν. 1. Πως το Παρελθόν με όλα τα λάθη του,   δούλεψε για να χτιστεί το Μέλλον τους. 2. Οι φυσικές, αναφαίρετες, διαχρονικές αξίες της ζωής  σε όποια μορφή πολιτισμού κι αν ζουν , είναι ίδιες και δεν αλλάζουν.  Αν ανατραπούν  αυτές, δε μιλάμε πια για πολιτισμό, αλλά για  τεχνολογικό «ολοκληρωτισμό». Για μια κόλαση.  3. Ο πολιτισμός εκείνων των γενεών οφείλει να είναι, και θα είναι πιστεύουμε, ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΟΣ.  Ο άνθρωπος, το άτομο πρώτα απ΄όλα.  Αν αφήσουν, όπως εμείς, σήμερα, το κέρδος, τον καπιταλισμό, την «οικονομία της αγοράς» να κουμαντάρουν τις κοινωνίες των ανθρώπων, η κατάρρευση του πολιτισμού τους, που  θα είναι πια μόνο τεχνολογικός και μάλιστα υψηλής …καταστροφικής δυνατότητας, θα  καταρρεύσει με τόσο πάταγο, που θα ακουστεί  στην… άλλη μεριά του Σύμπαντος. Και η Φύση θα αρνηθεί πια να  διατηρεί και  νοιάζεται για   ζωή σ΄αυτό τον πλανήτη, που τελικά κατάφερε να «φάει τις σάρκες» του, τα «σωθικά» του.

ΟΤΑΝ Η … ΜΥΘ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣΚΑΡΕΥΕΤΑΙ ΣΕ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η μούμια των Αλπεων «μίλησε»: Τι συνέβη σε αυτόν τον άνθρωπο της Εποχής του Χαλκού, πριν 5.000 χρόνια
Η μούμια των Αλπεων «μίλησε»: Τι συνέβη σε αυτόν τον άνθρωπο της Εποχής του Χαλκού, πριν 5.000 χρόνια [εικόνες]

 

Οι New York Times αποκάλυψαν την έρευνα ενός γερμανού αστυνομικού, ο οποίος διερεύνησε την μοίρα της μούμιας Otzi, του «ανθρώπου των πάγων» που ζούσε πριν από 5.000 χρόνια.

Η εν λόγω μούμια ανακαλύφθηκε το 1991 στις Αλπεις. Ο Otzi βρέθηκε κατεψυγμένος. Και το αρχαιολογικό μουσείο του νότιου Τυρόλου, το οποίο βρίσκεται στην πόλη Bolzano της Ιταλίας, ανέθεσε στον ντετέκτιβ Alexander Horn, από το Μόναχο, να ανακαλύψει τις ακριβείς συνθήκες θανάτου του Otzi, ο οποίος εκτίθεται στο Μουσείο, μετά την ανακάλυψή του.

Πρόκειται για την  μούμια ενός ανθρώπου της Εποχής του Χαλκού, ο οποίος φυλακίστηκε στους πάγους (και αυτό εξηγεί την τέλεια συντήρησή του) στα ιταλο-αυστριακά σύνορα. Η θέρμανση του πλανήτη με την κλιματική αλλαγή έλιωσε τους πάγους και δύο ορειβάτες τον ανακάλυψαν.


Δέκα χρόνια αργότερα και μετά από έρευνες με ακτίνες Χ, οι ερευνητές αποφάνθηκαν ότι ο Otzi πιθανόν πέθανε από βέλος, του οποίου το σημάδι βρέθηκε στον ώμο του.
Ωστόσο, σήμερα, χάρη στην πρόοδο της επιστημονικής αστυνομίας, ο Alexander Horn συγκέντρωσε πλήθος πληροφοριών για να εξιχνιάσει τον γρίφο του θανάτου του Otzi, ο οποίος πέθανε πριν από περίπου 5.300 χρόνια στις Αλπεις του Otzal (εξ ου και το «όνομά» του), σε υψόμετρο 3.000 μέτρων. Η έρευνα είναι συγκλονιστική και την αφηγούνται οι New York Times.

«Οταν μου πρότειναν την υπόθεση», δηλώνει ο αστυνομικός Horn στην αμερικανική εφημερίδα, «πίστεψα ότι θα ήταν πολύ δύσκολο, μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια. Αλλά στην πραγματικότητα, ο Otzi βρέθηκε σε καλύτερη κατάσταση από τόσα θύματα ανθρωποκτονιών που συνάντησα στη ζωή μου».
Τι μαθαίνουμε, λοιπόν, για τον Otzi; Πολλά πράγματα. Πρώτον, ότι είχε ύψος 1,65 (μέσο ύψος εκείνη την εποχή), ότι ζύγιζε 50 κιλά και ότι ήταν περίπου 45 ετών (σχετικά ηλικιωμένος για την νεολιθική εποχή). Ηταν ένας άνθρωπος που περπατούσε πολύ αλλά δεν είχε δουλέψει τόσο το πάνω μέρος του σώματός του.


Εκτός από τα κλασικά εργαλεία ιατρικής που χρησιμοποιήθηκαν για να εξερευνηθεί ο Otzi, ο αστυνομικός Horn πρόσθεσε και πιο εμπιστευτικές επιστήμες, όπως η αρχαιοβοτανική και η παλαιομεταλλουργία. Αυτές του επέτρεψαν να ανακαλύψει πάνω στη μούμια ίχνη από γύρη, με αποτέλεσμα να τοποθετηθεί ο θάνατός του στην εποχή της άνοιξης ή αρχές καλοκαιριού. Δύο ημέρες πριν τον θάνατό του, είχε φάει τρία διαφορετικά είδη κρέατος. Επίσης, κατέβηκε μια κοιλάδα από ύψος περίπου 2.000 μέτρων και ξανανέβηκε, πριν δολοφονηθεί. Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Otzi δολοφονήθηκε, σύμφωνα με τον αστυνομικό Horn, πιθανότατα από βέλος που τράβηκε κάποιος από τα 30 μέτρα.
Το τραύμα υπήρξε θανάσιμο για τον Otzi.

Αυτό σε ό,τι αφορά τις συνθήκες θανάτου του. Αλλά τι είχε συμβεί πριν;

Ολα τα στοιχεία, όπως μια βαθιά πληγή στο δεξί χέρι, υποδεικνύουν στον αστυνομικό Horn ένα σενάριο: Ο Otzi είχε κατέβει στο χωριό του, εκεί τσακώθηκε με κάποιον, συνεπλάκησαν και βγήκε νικητής (αφού έχει μόνο μια πληγή στο χέρι). Μάλιστα, είχε εξοπλιστεί πριν το βάλει στα πόδια: είχε τρόφιμα σε «μια τσάντα πλάτης με ξύλινη επένδυση», είχε εργαλεία για να φτιάξει τόξο και κρατούσε όπλα, όπως ένα στιλέτο από πυρόλιθο.
Ο Otzi δεν βιαζόταν, σύμφωνα με τον αστυνομικό. Η απόδειξη είναι ότι μια ώρα πριν πεθάνει είχε φάει, στο μέρος όπου τον βρήκε ο θάνατος, ένα μεγαλειώδες γεύμα: κρέας αίγαγρου, ωμό ή καπνιστό, ένα σιτηρό για ψωμί και φτέρη… «Είναι προφανές ότι δεν ετοιμάζετε τέτοιο γεύμα αν σας καταδιώκει κάποιος που θέλει να σας σκοτώσει», αιτιολογεί ο Horn.
Το κίνητρο παραμένει γρίφος. «Ο δολοφόνος του ήθελε να τον σκοτώσει. Το κίνητρο δεν ήταν η ληστεία, γιατί βρήκαμε αντικείμενα αξίας πάνω στον Otzi, όπως ένα τσεκούρι από χαλκό, ρούχα για το κρύο φτιαγμένα από δέρμα δέκα διαφορετικών ζώων. Αν ο δολοφόνος του επέστρεφε στο χωριό με το τσεκούρι θα προδίδονταν» δηλώνει ο αστυνομικός στους New York Times.


«Στην πραγματικότητα, αυτό το έγκλημα μοιάζει πολύ με τα σημερινά εγκλήματα. Οι περισσότερες ανθρωποκτονίες γίνονται για προσωπικούς λόγους και κυρίως μετά από έκρηξη βίας. Μου έκανε κακό, θα τον βρω και θα τον σκοτώσω. Αυτά τα αισθήματα είναι αιώνια» καταλήγει ο Horn που δεν αποκλείει το ενδεχόμενο ο Otzi να δολοφονήθηκε και από έναν ζηλιάρη σύζυγο.

Τα παπούτσια του Otzi:

Τα ρούχα του:

Η σχεδόν αποκλειστική ενασχόλησή μας με την Ιστορική δημοσιογραφία οφείλεται σε πολλούς, περισσότερο ή λιγότερο σημαντικούς,  λόγους. Οι δύο πρώτοι στην αξιολογική κλίμακα επιλογής είναι: α. Η αδυναμία του ιστορικού σήμερα  να αναστήσει  επακριβώς  ή έστω  και  κατά προσέγγιση το ιστορικό γίγνεσθαι του παρελθόντος.  β. Η ανάγκη να παραδώσουμε μια «βιωματική» ιστορία. Εκείνη της οποίας είμαστε σήμερα  μέρος και  όχι μόνο την παρακολουθούμε  να εκτυλίσσεται- διαδραματίζεται  μπροστά μας, αλλά, κατά τη ρήση του μεγάλου ιστορικού  Χάουαρντ Ζιν «Ο ιστορικός δε συγγράφει απλά ιστορία. Τη «γράφει» και ο ίδιος  με τη ζωή  και τις προσωπικές του επιλογές».

Οι περισσότεροι (συντριπτική πλειοψηφία) ιστοριογράφοι,  χρονογράφοι, απομνημονευματογράφοι ανά τους αιώνες δεν μπόρεσαν να καταγράψουν ή να κρίνουν τα ιστορικά αντικείμενα με τα οποία ασχολήθηκαν με το  «δέος», που οφείλει να διακατέχει κάθε ιστορικό, όταν καταπιάνεται με τέτοιο έργο. Ούτε να αποστασιοποιηθούν κατάφεραν  από το στενό, «ιδιωτικό» τους κύκλο, να απεκδυθούν, δηλαδή,  τον προσωπικό άνθρωπο και να ενδυθούν με την πανοπλία  του ιστορικού. Λείπει εν  ολίγοις από το έργο τους  τόσο η αμερόληπτη, αντικειμενική κρίση, όσο και η  έλλειψη επιλεκτικής, μονομερούς και  κατά το δοκούν,  καταγραφής των ιστορικών γεγονότων και των πρωταγωνιστών τους.

Ακόμα και ο πολύς Θουκυδίδης, όπως έχουμε αναλύσει αλλού, έγραψε την ιστορία του ως Αθηναίος, ως στρατηγός και μετά ως ιστορικός. Οι δύο  πρώτες ιδιότητες ,είναι φανερό πως κυριαρχούν στο έργο του. Και τι να πει κανείς φυσικά και για εκείνους που δεν ευτύχησαν να είναι  όχι πατέρες ,ούτε… πατριοί της επιστημονικής Ιστορίας, όπως ο Ξενοφών, ο Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης, ο Αρριανός, ο Προκόπιος. Περισσότερο μυθ-ιστορία, παρά εξιστόρηση (ιστορείν) και αντικειμενική προσέγγιση όσων  κατέγραψαν, είναι στο σύνολο το έργο τους.

Και δεν είναι που στις περισσότερες σελίδες  τους αποτυπώνεται ανεξίτηλη  η προσωπική τους σφραγίδα (ιδεολογική-ιδεοληπτική, εθνική-εθνικιστική, φυλετική, θρησκευτική, μορφωτική κ.ο.κ). Το πιο ασεβές και ανήθικο είναι πως  από τις γραμμές, που χαράσσει   η μύτη του φτερού τους, διαπερνά έντονο το μίσος και η φανερή προκατάληψη για κάποια από  τα δρώμενα που εξιστορούν και τους πρωταγωνιστές τους..

Το χειρότερο,όμως, είναι πως  τις περισσότερες φορές αυτή η τακτική είναι το  σύνηθες και εξακολουθητικό  στο σύνολο του έργου των ιστορικών. Γράφουν εκείνα που πιστεύουν, που ενστερνίζονται, που διδάχτηκαν .Ό,τι  αποκόμισαν ως ατομική εμπειρία και γνώση.  Και όχι πάντως ως «υπεράνω», ως διαχρονικοί φορείς του έργου που  αφήνουν,  απαλλαγμένοι από αγκυλώσεις και βαρίδια, τα οποία, αν τα κουβαλάς και αρνείσαι να τα πετάξεις,  όταν  καταπιάνεσαι με ένα τόσο λεπτό (με την έννοια του υπεύθυνου) έργο, μόνο ιστορικός δεν είσαι.

΄Ετσι, όπως στα ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ αναλύουμε, η Ιστορία που έχουμε σήμερα στα χέρια μας είναι ένας  σπασμένος καθρέφτης του παρελθόντος, που ελάχιστα είδωλα μπορεί κανείς να ξεδιακρίνει κει μέσα. Και μερικές φορές, δεν ξέρεις να πεις με βεβαιότητα, αν ήταν  καλύτερα να είχαμε έναν εντελώς σπασμένο καθρέπτη, συντρίμμια το γυαλί του παρελθόντος, παρά να βλέπουμε παραμορφωμένα τις εικόνες του.

Και είναι αλήθεια πως δε θα μάθουμε ποτέ την πραγματική ζωή, τα έργα και την πορεία των ανθρώπων του «χθες»   από τα ιστορικά έργα που μας διασώθηκαν. Ευτυχώς, που υπάρχουν  η αρχαιολογία, η παλαιοντολογία και οι άλλες περισσότερο ή λιγότερο συναφείς επιστήμες, για να έχουμε όχι μια καθολική, καθαρή εικόνα του παρελθόντος, αλλά ,τουλάχιστον, ό,τι πιάνουμε στα χέρια μας και είναι από εκείνες τις απώτερες εποχές, μπορεί με το δικό του τρόπο να «μιλήσει» ικανοποιητικά για την ιστορία του. Είμαστε καταδικασμένοι επομένως να κουβαλάμε τους μύθους που πύργωσαν οι ιστοριογράφοι πολλές φορές με βρώμικη λάσπη, υλικά αποσύνθεσης ή άχρηστα και επικίνδυνα εντελώς.

 Βεβαίως, δεν αποκλείουμε τη  στιγμή στο εγγύτερο ή το μακρινό μέλλον να  γίνει το μεγάλο «μπινγκ μπανγκ»,  η τεράστια έκπληξη.  Γιατί, όπως  διαβεβαιώνουν οι φυσικοί και οι  θεράποντες  των συναφών επιστημών , τίποτα δε έχει χαθεί από το παρελθόν. Υπάρχει ατόφιο σε εικόνες, που έχουν αποθηκευτεί σε μια τεράστια «ντάτα» κάπου στο απέραντο σύμπαν. ΄Ο,τι γίνεται και λέγεται , η συγκλονιστική κάμερα της Φύσης  το καταγράφει σε «βίντεο», χωρίς να το παραμορφώνει- ρετουσάρει σε μονταζιέρες και χαλκεία, όπως συμβαίνει με τους ιστορικούς. Και δεν τα καταγράφει απλά. Ασχολίαστα, αλλά από μόνα τους «ομιλούντα», τα εναποθέτει προς φύλαξη στο μεγάλο αρχείο του Σύμπαντος.

Αν, λοιπόν, κάποτε καταφέρουμε να ανοίξουμε αυτό το αρχείο και να προβάλουμε το  απέραντο «φιλμ» σε οθόνη με την εξελιγμένη τεχνολογία, που θα διαθέτει το μέλλον,  τότε… ποιος είδε το θεό και δε φοβήθηκε.  «Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του». Δε θα έχουν πού να κρυφτούν στους «τάφους» τους κάποιοι ιστορικοί. Ως τότε, θα μένουμε στο μισοσκόταδο που μας  καταδίκασαν οι ασεβείς  παραχαράκτες  της Ιστορίας, παλιότερα και σήμερα.

Τα αναφέραμε όλα αυτά, για να δείξουμε τη σημασία και την αξία της ιστορικής δημοσιογραφίας, η οποία αποθηκεύει υλικό στην Ιστορία «από πρώτο χέρι»,  χωρίς παραποίηση ή άλλη παρέμβαση. ΄Οταν , για παράδειγμα, μιλάει ο ιστορικός  σήμερα για τους (χιλιάδες) νεκρούς και σακατεμένους  στον πόλεμο της Συρίας  τους πρόσφυγες και τους κυνηγημένους ,με ντοκουμέντα,   ζωντανές εικόνες, φωτογραφίες, άλλα συναφή στοιχεία, τα οποία  μπορούν να διασταυρωθούν και να επιβεβαιωθούν από εκατοντάδες άλλες  πηγές, δεν υπάρχει περίπτωση να αποκρυβεί το ιστορικό αυτό γεγονός από τον αυριανό ή και το σημερινό ,ημι-ενημερωμένο άνθρωπο. Το πολύ- πολύ, να υπάρχει διάσταση ως προς την κρίση, τις απόψεις του ιστορικού που καταγράφει το γεγονός, αλλά όχι αμφιβολία, αν τούτο συνέβη ή όχι. Η έλλειψη ιστορικής  δημοσιογραφίας, για να  επισημάνουμε ένα σύγχρονο πρόβλημα, ήταν  η αιτία που βρήκαν  έδαφος, έστω και ελάχιστο, οι  Νέο-Ναζί να ισχυρίζονται πως δεν  υπάρχει Ολοκαύτωμα, στρατόπεδα συγκέντρωσης, κρεματόρια. Τέτοια ΄Υβρις!

Είμαστε, ως ιστορικοί  μάρτυρες και σχολιαστές όσων συμβαίνουν σήμερα δίπλα μας. Αυτό το ιστορικό υλικό (σημαντικό ή όχι) μας ενδιαφέρει περισσότερο.  Και πολύ  λιγότερο να αναστήσουμε την αλήθεια του παρελθόντος, αφού, ούτως ή άλλως,  είναι κολοβή και παραποιημένη, όπως μας παραδόθηκε. «Τζάμπα κόπος» η προσπάθεια να βρεις τα κομμάτια και να φτιάξεις ατόφιο, κανονικό το παζλ  ή έστω σε προσομοίωση. Πολλοί που το επιχειρούν ,όχι μόνο αποτυγχάνουν,  αλλά πέφτουν και σε επικίνδυνες παγίδες ,ιδίως αν είναι… ιστορικίζοντες  δημοσιογράφοι της εμπορικής δημοσιογραφίας, όπως παραπάνω τα σαϊνια των  NEW YORK TIMES που σκέφτηκαν για καθαρά  κερδοσκοπικούς  λόγους, αλλά και για εντυπωσιασμό,  να φτιάξουν και να δημοσιεύσουν ένα  ιστορικοφανές  σενάριο    με την περίφημη   μούμια του Otzi.

΄Ετσι, απολαύσαμε, μεν,   ένα πλούσιο σε ευρηματικότητα, πλοκή και άλλα υλικά, καλό  μυθιστόρημα,  αλλά χωρίς καμιά στέρεη  ιστορική βάση, έστω κι αν ο συγγραφέα του πάει να μας πείσει πως έχει. Και πέρα απ΄ αυτό,   εισπράττουμε και μια  επικίνδυνη ιστορική παραπληροφόρηση, ειδικά εκείνος που θα πάρει   τοις μετρητοίς όσα έβαλε η δημοσιογραφική επιχείρηση  τους υπαλλήλους της να φτιάξουν.  Ένα, δηλαδή, επιστημονικοφανές κατασκεύασμα  που είναι μύθος, αν όχι 100% , σίγουρα όμως στο μεγαλύτερο μέρος του.

 Μας ξετυλίγει, λοιπόν, ο πανούργος   …ντετέκτιβ με την αστυνομική,αλλά και την ιστορική του όσφρηση (…λεπτομέρεια το πού και πώς απόκτησε την τελευταία), ένα   σενάριο σαν να είναι το παραμύθι  με τη Χιονάτη και τους νάνους της και μας ζορίζει , λες και είμαστε  παιδάκια στο κρεβάτι,  να ακούσουμε το παραμύθι του   και να αφεθούμε στη  συνέχεια στο βαθύ ύπνο των ονείρων. Μας διηγείται, λοιπόν, ως καλός παραμυθάς  πως  το  5000 π.χ (άλλο κι αυτό ιστορικά «κουφό» με τα… π.χ και τα μ.χ!), ο  άνθρωπος λειτουργούσε ακριβώς, όπως  ένας σημερινός. Και όχι πάνω κάτω. Ακριβώς έτσι. Λίγο ακόμα και η αδίστακτη φαντασία του σεναριογράφου, θα του έβαζε ανάμεσα στα πράγματα που διασώθηκαν δίπλα του και κανένα πρωτόγονο… τάμπλετ με την οθόνη του ζωντανή ακόμα  να παίζει… σαπουνόπερα της εποχής του χαλκού.

Συλλέγουμε από το αστυνομικό αυτό μυθιστόρημα τις πιο χαρακτηριστικές και οφθαλμοφανείς (ή μάλλον «οφθαλμόν ορύσσουσας») τερατολογίες-χαζομάρες : 1. Ο  Otzi είχε χωριό   κάτω από το βουνό και μάλιστα   κανα 2 χιλιόμετρα απόσταση από το σημείο που άφησε την τελευταία του πνοή. 2. Είχε πάει να επισκεφτεί τη φιλενάδα του, η οποία στο μεταξύ ήταν παντρεμένη με ένα ζηλιάρη σύζυγο, ο οποίος τους  συνέλαβε  στην πράξη επάνω (επ΄αυτοφώρω, «στο σεντόνι» που λένε σε ανάλογες δίκες) και αφού, απατημένος σύζυγος και εραστής,  πλακωθήκανε στις μπουνιές   στην  καλύβα που διαπράχτηκε η … μοιχεία στη συνέχεια ο μοιχός   ξέφυγε και   είπε να γιορτάσει τη σωτηρία του  με ένα λουκούλλειο  γεύμα  ,που απόλαυσε με άνεση σε μια ξακουστή ταβέρνα από καλάμια στην άκρη του χωριού,  αμέσως μετά, το ξύλο που παίχτηκε. 3. Μόλις η μέρα γύρισε, χορτασμένος και  πιωμένος- λιώμα, είπε να φύγει από το χωριό που μύριζε ακόμα μπαρούτι για αυτόν  και μια και ήταν ΄Ανοιξη(!) ξεκίνησε για το βουνό, που είχε ένα εξοχικό …σαλέ.  Μόλις έφτασε εκεί, όμως, και πριν ξεκλειδώσει, τον παραφύλαγε    ο απατημένος σύζυγος κρυμμένος στην απέναντι χαμοκέλα-αποθήκη και μπαμ, του  σουτάρει  ένα  κοφτερό βέλος στην πλάτη και πάρε τον  κάτω τον κλαρινογαμπρό-δον ζουάν των  ΄Αλπεων.

Εν τάξει. Δε χρειάζονται σχόλια γιατί θα υποτιμούσαμε τη νοημοσύνη, όσων θα τα διάβαζαν. Να επισημάνουν μόνο  ελάχιστους αναχρονισμούς, απιθανότητες, «κουφές»  περιγραφές από το μυθιστόρημα, για να δείξουμε την ανευθυνότητα αυτών των   προϊστορικών σεναρίων, που πληθαίνουν στις μέρες μας  συνεχώς και επικίνδυνα  ,ενδύονται μάλιστα  «ιστορικό» ή άλλο επιστημονικοφανές ένδυμα και λανσάρονται  ως ιστορία: 1. Ποια σύζυγος και ποιος θεσμός του γάμου ίσχυε  το 5.000 ; Ποιος είπε πως υπήρχε τότε  μονογαμική αντίληψη στις  σεξουαλικές σχέσεις και δεν ήταν οι κοινωνίες και πολυγαμικά ελεύθερες; 2. Ποιο χωριό; Γιατί να έχει ο τύπος χωριό  ,αφού το πιθανότερο με τόσα όπλα και συμπράγκαλα που κουβάλαγε στην πλάτη, να  ήταν ταξιδευτής, χίπις ή και ληστής να ζούσε μονήρη βίο, πλάνητα και πιθανόν,  ως κυνηγός;   3. Ποια ΄Ανοιξη έγινε  ο φόνος, αφού αν ήταν Μάης, ας πούμε, χιόνια δεν θα έπεφταν ακόμα και στις ΄Αλπεις;  Εμείς θα προτείναμε, για να δέσει καλύτερα  το σενάριο της μουμιοποίησης, να έχουμε βαρύ χειμώνα, οπότε το άψυχο κορμί, που δε γνωρίζουμε πώς πράγματι και γιατί  κατέληξε έτσι,   σκεπάστηκε αμέσως  από χιόνι, που συνέχιζε για μέρες και εβδομάδες να πέφτει πυκνό και σε τόσο  χαμηλές θερμοκρασίες  ΄Αλπεων, πάγωσε το πτώμα και έγινε μούμια  στην αγκαλιά επί αιώνες του σκληρού πάγου. Είναι πιο λογικοφανές.

Κι αυτά βέβαια, που λέμε εμείς, ένα άλλο σενάριο είναι και ουδείς γνωρίζει τελικά  ποια είναι η θεσμική, πολιτιστική, εθιμική και άλλη  πραγματικότητα της εποχής, που προσπαθούμε να αναστήσουμε με την ανακάλυψη της μούμιας του   δυστυχή Otzi, ούτε ποιος τελικά ήταν και πώς πέθανε ο μακαρίτης.  Όμως, είναι ενδεικτικά με όσα «ανεύθυνα» κι  εμείς περιγράψαμε (ζηλώσαντες το έργο του δαιμόνιου Σέρλοκ Χολμς ,που προσέλαβε η γνωστή, αμερικάνικη εφημερίδα να διαλευκάνει το ιστορικό έγκλημα!), για να πάρει μια ιδέα ο αδαής με ποιο  τρόπο  κάποιοι γράφουν την ιστορία ή προσπαθούν με   εργαλεία συνειρμών, άλλων αναφορών-πηγών σε ένα συνδυασμό αχταρμά-κόλαση της Ιστορίας, να βγάλουν «ιστορικά» συμπεράσματα για ένα παρελθόν που, όπως είπαμε, μας είναι εντελώς άγνωστο, όχι μόνο λόγω της χρονική απόστασης, αλλά κυρίως λόγω έλλειψης ιστορικών πηγών.

Όμως , και αν δεν πρόκειται  για προϊστορία,  ακόμα και στους ιστορικούς χρόνους, η ακριβής ανασύσταση  τους παρελθόντος είναι από δύσκολη έως αδύνατη. Κι αυτό λόγω, περισσσότερο,    της αβελτηρίας, των προκαταλήψεων, των ιδεοληψιών και των λοιπών ελαττωμάτων από τα οποία, δυστυχώς, δεν μπόρεσαν να απαλλαγούν, όσοι κατέγραψαν και μάλιστα  κριτικά το παρελθόν της ανθρωπότητας.

Ας μην κάνουμε το ίδιο λάθος, λοιπόν, όσοι έχουμε την ηθική, αλλά και τη θεσμική ευθύνη να παραδίνουμε στις γενιές το σημερινό  «παρόν», που αύριο για εκείνους θα  είναι παρελθόν και ίσως  απώτατο. Και πάνω σ΄αυτό, θα οικοδομήσουν και τούτοι, σωστά ή όχι , το δικό τους μέλλον.

Εμείς, πάντως σήμερα και άπειρες γενιές πριν από μας,αποτύχαμε να ζήσουμε σε ένα ανθρωποκεντρικό  κόσμο. Η στρεβλή,η παραποιημένη, στρατευμένη ιστορία είναι μια από τις βασικές αιτίες αυτής  της ανθρώπινης τραγωδίας.

ΟΛΙΒΕΡ ΣΤΟΟΥΝ. ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ… «ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ» ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ …»ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ»

 Ολιβερ Στόουν: «Η Ουκρανία, ο Γιανουκόβιτς και ο ρόλος της CIA»

Η φωτογραφία με τον πρώην ουκρανό πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς (αριστερά) που ανήρτησε ο Ολιβερ Στόουν στο Facebook

Ολιβερ Στόουν: «Η Ουκρανία, ο Γιανουκόβιτς και ο ρόλος της CIA»

Την απάντηση για όσα συνέβησαν στην Ουκρανία πιστεύει ότι έχει ο Ολιβερ Στόουν, ο πολυβραβευμένος αμερικανός σκηνοθέτης.Οπως πληροφόρησε ο ίδιος όσους τον παρακολουθούν στο Facebook, πρόσφατα βρέθηκε στη Μόσχα για μία συνέντευξη με τον πρώην ουκρανό πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ο οποίος ζει αυτοεξόριστος στη Ρωσία. Η συνέντευξη αυτή, σύμφωνα με τον Στόουν, είναι μέρος της νέας του δουλειάς, ενός ντοκιμαντέρ για την Ουκρανία στα Αγγλικά.Αφότου κουβέντιασε αρκετές ώρες με τον Γιανουκόβιτς, ο Στόουν πείστηκε ότι πίσω από τα τραγικά γεγονότα και τους φιλοδυτικούς διαδηλωτές που έβαψαν με το αίμα τους τη Μεϊντάν πέρσι τον Φεβρουάριο – λίγο προτού ο Γιανουκόβιτς συμφωνήσει να προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές και τελικά εγκαταλείψει σε μια νύχτα το Κίεβο – ήταν «δάκτυλος της CIA».Ο αμερικανός σκηνοθέτης κάνει λόγο για πάγια τακτική των ΗΠΑ, τη φερόμενη «Αλλαγή Καθεστώτος 101», και σε αυτήν αποδίδει την ανατροπή του «νόμιμου πρόεδρου της Ουκρανίας» – όπως αποκαλεί τον Γιανουκόβιτς.«Λεπτομέρειες θα ακολουθήσουν στο ντοκιμαντέρ. Μοιάζει σαφές ωστόσο ότι οι λεγόμενοι “ελεύθεροι σκοπευτές”, οι οποίοι σκότωσαν 14 αστυνομικούς, τραυμάτισαν περίπου 85 και σκότωσαν 45 ακόμη πολίτες, ήταν υποκινητές από εξωτερικό παράγοντα», έγραψε χαρακτηριστικά ο Στόουν στον λογαριασμό του στο Facebook, ανεβάζοντας παράλληλα μία φωτογραφία του να γελά πλάι στον Γιανουκόβιτς.Λίγο – πολύ, ο Στόουν απηχεί την άποψη του Βλαντίμιρ Πούτιν για την κρίση στην Ουκρανία: χαρακτηρίζει τη φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση στην Ουκρανία «ακραίους νεοναζί» και επιμένει ότι αυτό που «η Δύση ήθελε να περάσει ως η “Ρωσία στην Κριμαία” ήταν στην πραγματικότητα οι “ΗΠΑ στην Ουκρανία”».Ο Ολιβερ Στόουν είναι από τους πιο γνωστούς επικριτές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, έχοντας υποστηρίξει ανοιχτά στο παρελθόν τον Ούγκο Τσάβες, τον Φιντέλ Κάστρο, τον Γιασέρ Αραφάτ, τον ιδρυτή του WikiLeaks Τζούλιαν Ασάνζ, αλλά και τον Εντουαρντ Σνόουντεν, τον πρώην υπάλληλο της NSA ο οποίος αποκάλυψε το εύρος των αμερικανικών παρακολουθήσεων – και «πρωταγωνιστή» της ταινίας που έχει στα σκαριά.Για τον Στόουν λοιπόν, η κρίση στην Ουκρανία «θυμίζει το πραξικόπημα του 2002 στη Βενεζουέλα», όταν ο Τσάβες εκδιώχθηκε προσωρινά αφότου βενεζουελάνοι διαδηλωτές έπεσαν από τα πυρά ελεύθερων σκοπευτών από κυβερνητικά κτίρια.Οπως ήταν αναμενόμενο, το εκτενές σχόλιο του αμερικανού σκηνοθέτη σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως. Ηχησε σαν μουσική στα αυτιά του Κρεμλίνου και «έπαιξε» σε όλα κρατικά ρωσικά μέσα ενημέρωσης, αλλά σήκωσε θύελλα αντιδράσεων στη Δύση. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, μία ημέρα μετά (Παραμονή Πρωτοχρονιάς), ο Στόουν επανήλθε με ένα νέο μήνυμα στο Facebook, προσπαθώντας να εξηγήσει ότι μοναδικός του στόχος είναι να παρουσιάζει μία ευρύτερη εικόνα των γεγονότων.

Ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς, υπογραμμίζει, μπορεί να είναι ο πιο διεφθαρμένος πρόεδρος στην Ιστορία της Ουκρανίας. Η Ουκρανία έχει μία δραματική ιστορία στη διαφθορά εξάλλου. Δεν είναι αυτό που απασχολεί τον Στόουν – προφανώς διότι δεν είναι Ουκρανός. Αυτό που τον απασχολεί είναι με ποιον τρόπο ο Γιανουκόβιτς απομακρύνθηκε από το πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Ποιος τα είπε αυτά;  Ολιβερ Στόουν , Βίκτορ Γιανουκόβιτς και Βλαντιμίρ Πούτιν; «Τότε, δεν έχει καμιά  σημασία», όπως θα έλεγε και ο Γεώργιος Παπανδρέου.

Γράφαμε παλιότερα για τον ΄Ολιβερ Στόουν, που το παίζει και «ιστορικός». Μάλιστα, με τα τελευταία εντελώς ασυνάρτητα που λέει, σχεδόν πέρασε στο… βασίλειο των γραφικών. (http://homo-naturalis.gr/?p=3587).