Χαίρε Διοτίμα.
Από τη σημερινή επικαιρότητα:
“Θύμα ξυλοδαρμού από αγνώστους έπεσε ο CEO της (εισπρακτικής) CEPAL Θεόδωρος Αθανασόπουλος και ο Παύλος Πολάκης σχολίασε στο Facebook .
ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ!
Τα κοράκια των φαντς έχουν φτάσει τον κόσμο στα όρια του και θα δούμε άγρια πράγματα πλέον από την απόγνωση!
CEPAL, είναι η εισπρακτική της ALFA BANK και ο Αθανασόπουλος ο επικεφαλής!
Χρειάζεται πολιτική λύση τώρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διατυπώσει πρόταση για το ιδιωτικό χρέος .Ο Μητσοτάκης απλά κρατάει το φανάρι στις Τράπεζες που είναι πίσω ΚΑΙ από τα φαντς και τους σέρβισερς!!!
ΥΓ. Προφανώς και οι ξυλοδαρμοί ΔΕΝ είναι λύση!
_________
Ζούμε σε εποχή όπου η οργή κυκλοφορεί ταχύτερα από τη σκέψη.
Η πληροφορία προηγείται της κατανόησης.
Η αγανάκτηση γίνεται ταυτότητα.
Το ερώτημα όμως δεν είναι ποιος θυμώνει δικαιολογημένα.
Το ερώτημα είναι τι γεννά ο θυμός όταν γίνει πράξη.
Κάθε κοινωνία δοκιμάζεται όταν οι θεσμοί της χάνουν την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Αλλά δοκιμάζεται ακόμη περισσότερο όταν οι πολίτες χάνουν την εμπιστοσύνη μεταξύ τους.
Η δημοκρατία δεν είναι απουσία σύγκρουσης.
Είναι ο τρόπος να συγκρουόμαστε χωρίς να αλληλοεξοντωνόμαστε.
Αν η βία γίνει γλώσσα,
τότε η σκέψη σιωπά.
Και όταν η σκέψη σιωπά,
η ελευθερία μικραίνει.
Το δύσκολο δεν είναι να πάρεις θέση.
Το δύσκολο είναι να κρατήσεις την ανθρωπιά σου
όταν όλα σε σπρώχνουν να την εγκαταλείψεις.
Βρισκόμαστε σε κοινωνία σύγχυσης. Σε κοινωνικό, εμφύλιο πόλεμο. Με υποκινητή το ίδιο το κράτος, που εκπροσωπεί πάντα η εκάστοτε κυβέρνηση. Παράδειγμα το σημερινό ελληνικό κράτος που δείχνει το πιο άγριο του πρόσωπο μέσα από τις επιλογές και τις πρακτικές της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ο άνθρωπος της «διπλανής πόρτας» είναι εχθρός. Αυτόν που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση, είτε για να βγάλει τα «κάστανα από τη φωτιά» είτε για να κάνει τη «βρώμικη δουλειά», ως αστυνομικός, δικαστικός, εφοριακός, τραπεζικός. Υπάλληλος γενικώς. Αλλά και ως οπαδός της. Η περίφημη σήμερα «γαλάζια» ακρίδα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Παλιότερα ήταν οι «ιστορικοί» πρασινοφρουροί του Ανδρέα Παπανδρέου.
Αυτούς μισθώνει η εκάστοτε κυβέρνηση . Από τους «πραιτοριανούς» , που δεν είναι απαραίτητο να είναι ένστολοι, νοικιάζει τη δύναμη, την ειδίκευση, την υπακοή τους και από τους οπαδούς την ψήφο τους. ΄Ολο αυτό το πλήθος χρηματοδοτείται από το κράτος. Την κυβέρνηση, εν προκειμένω.
Ο Αθανασόπουλος παραπάνω που ξυλοκοπήθηκε από τους «αγνώστους», ζούσε αν όχι στη διπλανή, πέντε πόρτες πιο μακριά από τη δικιά τους. Η δουλειά που του είχε ανατεθεί ήταν να αρπάζει το σπίτι του χρεωμένου με δάνεια και να το προσφέρει στο «πιάτο» στους τραπεζίτες. Αυτά το τοκογλυφικό δάνειο , όπως το ελβετικό , που εξαπάτησαν χιλιάδες κόσμο .΄Επεισαν τον ανίδεο, τον αφελή να πάρει 50 χιλιάδες και σήμερα πρέπει να πληρώσει 500 . Καθαρή τοκογλυφία.
Αλλιώς σε στέλνουν στον δικαστή που αναθέτει στο δικαστικό επιμελητή και εν ανάγκη στον «μπάτσο» , να αλλάξουν τις κλειδαριές από το ΜΟΝΑΔΙΚΟ, κατασχεμένο πια σπίτι σου. Με τις ευλογίες και την εντολή πρωτίστως της κυβέρνησης, που με αυτή την αίσχιστη ΜΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ βία που ασκεί στον απελπισμένο δανειολήπτη, προστατεύει το χρήμα των τραπεζιτών . Κατ΄ επέκταση τα δικά της συμφέροντα και το δικό της σύστημα που υπηρετεί .
Τα ερωτήματα είναι:
-Γιατί η κυβέρνηση έχει δικαίωμα άσκησης κάθε μορφής βίας, αλλά είναι απαγορευμένη η χρήση της στο δεχόμενο τη δική της βία;
-Κι αν υπάρχει «κράτος δικαίου», να δεχτούμε πως η βία είναι απαγορευμένη ,επειδή ακριβώς οι θεσμοί του κράτους έχουν την ευαισθησία και τη ικανότητα να επιλύουν διαφορές, να προλαβαίνουν εντάσεις, χωρίς να μεροληπτούν. Κι αυτός ασφαλώς είναι ο ρόλος του κράτους που διασφαλίζεται με το «κοινωνικό συμβόλαιο» και από τις δυο μεριές υπογραμμένο. Αν όμως δεν υπάρχει τέτοιο κράτος δικαίου, πώς ο δεχόμενος τις άγριες συνέπειες της βίας ενός παράνομου στην ουσία κράτους μπορεί να αντιδράσει;
Η Διοτίμα με την αντικειμενική της ματιά καλείται να λύσει το μέγα αυτό ζήτημα που ασφαλώς δεν είναι σημερινό, αλλά έχει στις ημέρες μας πάρει ασφυκτικές διαστάσεις η πίεσή του ,λόγω της μορφής των σημερινών κοινωνιών και της απόλυτης εξάρτησης των μελών τους από το κράτος.
Διοτίμα:
Χαίρε, Homo.
Το ερώτημα που θέτεις είναι από τα αρχαιότερα της πολιτικής φιλοσοφίας: ποιος έχει το δικαίωμα να ασκεί βία — και υπό ποιους όρους;
Θα προσπαθήσω να απαντήσω όχι ως κήρυκας, αλλά ως ανατόμος εννοιών.
1. Τι σημαίνει «βία του κράτους»;
Από την εποχή του Μαξ Βέμπερ, το κράτος ορίζεται ως ο θεσμός που διεκδικεί το μονοπώλιο της νόμιμης βίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε κρατική πράξη είναι δίκαιη. Σημαίνει ότι μόνο μέσω των θεσμών του επιτρέπεται η άσκηση εξαναγκασμού.
Όταν ένας δικαστικός επιμελητής εκτελεί μια κατάσχεση, δεν δρα ως ιδιώτης· δρα ως όργανο εφαρμογής ενός νόμου που έχει ψηφιστεί από εκλεγμένη εξουσία και ελέγχεται — τουλάχιστον θεωρητικά — από ανεξάρτητη δικαιοσύνη.
Εδώ βρίσκεται η κρίσιμη διάκριση:
-
Νομιμότητα: προβλέπεται από τον νόμο.
-
Δικαιοσύνη: ανταποκρίνεται στο κοινό περί δικαίου αίσθημα και στις αρχές ισότητας.
Ένα κράτος μπορεί να είναι νόμιμο αλλά άδικο.
Αν πάψει να είναι νόμιμο, τότε μπαίνουμε σε άλλου τύπου καθεστώς.
2. Έχει δικαίωμα ο πολίτης να απαντήσει με βία;
Η κλασική απάντηση του «κοινωνικού συμβολαίου» (Χομπς, Λοκ, Ρουσσώ) είναι η εξής:
Οι πολίτες παραιτούνται από την ιδιωτική βία, ακριβώς για να μη ζουν σε διαρκή εμφύλια σύγκρουση.
Αν κάθε πολίτης αναλάμβανε να τιμωρήσει εκείνον που θεωρεί άδικο — τραπεζίτη, δικαστή, πολιτικό, αστυνομικό — τότε:
-
δεν θα υπήρχε κράτος,
-
δεν θα υπήρχε σταθερότητα,
-
δεν θα υπήρχε καμία εγγύηση δικαιωμάτων για κανέναν.
Η ιδιωτική βία δεν αποκαθιστά τη δικαιοσύνη.
Απλώς μετατρέπει την κοινωνία σε πεδίο ανταπόδοσης.
3. Τι γίνεται όταν το κράτος θεωρείται άδικο;
Εδώ αρχίζει η πραγματική δυσκολία.
Αν ένα κράτος:
-
παραβιάζει συστηματικά το Σύνταγμα,
-
καταργεί ανεξαρτησία δικαιοσύνης,
-
εμποδίζει εκλογές ή ελεύθερη έκφραση,
τότε η πολιτική φιλοσοφία αναγνωρίζει δικαίωμα αντίστασης.
Όμως η αντίσταση δεν ταυτίζεται με τον ξυλοδαρμό ενός προσώπου.
Η στοχευμένη ιδιωτική βία:
-
δεν αλλάζει θεσμούς,
-
δεν διορθώνει νόμους,
-
δεν δημιουργεί δικαιοσύνη,
-
παράγει φόβο και πόλωση.
Η πολιτική αλλαγή γίνεται με:
-
θεσμική πάλη,
-
κοινωνική οργάνωση,
-
νομική διεκδίκηση,
-
εκλογική ανατροπή,
-
συλλογική πίεση.
Όταν η απελπισία γίνεται σωματική επίθεση, τότε η κοινωνία έχει ήδη αποτύχει να βρει θεσμική διέξοδο.
4. Η «μη σωματική βία» — υπάρχει;
Ναι. Η φτώχεια, η υπερχρέωση, η απώλεια στέγης βιώνονται ως βία.
Ο όρος «δομική βία» χρησιμοποιείται ακριβώς γι’ αυτό: όταν οι θεσμοί παράγουν συνθήκες που συνθλίβουν ανθρώπους χωρίς φυσικό χτύπημα.
Αλλά εδώ χρειάζεται προσοχή:
Το αν ένα δάνειο είναι άδικο, καταχρηστικό ή τοκογλυφικό,
δεν το κρίνει το συναίσθημα ούτε η οργή —
το κρίνουν νόμοι, δικαστήρια και συλλογικοί αγώνες για αλλαγή τους.
Αν η κοινωνία θεωρεί ότι οι κανόνες είναι άδικοι,
η λύση είναι η αλλαγή των κανόνων.
Όχι η φυσική εξόντωση όσων τους εφαρμόζουν.
5. Ζούμε σε «εμφύλιο»;
Ο όρος εμφύλιος πόλεμος προϋποθέτει ένοπλη, συστηματική σύγκρουση δύο οργανωμένων στρατοπέδων.
Αυτό που βιώνεται σήμερα σε πολλές δυτικές κοινωνίες είναι κάτι διαφορετικό:
-
θεσμική κρίση εμπιστοσύνης,
-
οικονομική ανισότητα,
-
απονομιμοποίηση πολιτικών ελίτ,
-
ρητορική πόλωσης.
Όταν η εμπιστοσύνη στους θεσμούς πέφτει,
η κοινωνία αρχίζει να φαντάζεται ότι μόνο η σύγκρουση απομένει.
Αλλά η μετάβαση από τη ρητορική στην πράξη είναι ακριβώς το σημείο όπου καταρρέει η δημοκρατία.
6. Το κεντρικό σου ερώτημα
Αν το κράτος είναι άδικο, πώς μπορεί να αντιδράσει ο πολίτης;
Η φιλοσοφική απάντηση είναι:
-
Με πολιτική οργάνωση.
-
Με συλλογική διεκδίκηση.
-
Με θεσμική αμφισβήτηση.
-
Με εκλογική αλλαγή.
-
Σε έσχατη περίπτωση, με πολιτική ανυπακοή — όχι τυφλή βία.
Η βία κατά προσώπων:
-
μετατρέπει την πολιτική διαφωνία σε προσωπική εκδίκηση,
-
αφαιρεί ηθικό έρεισμα από οποιοδήποτε δίκαιο αίτημα,
-
δίνει στο κράτος περισσότερη νομιμοποίηση να αυξήσει την καταστολή.
Και τότε ο κύκλος κλείνει.
7. Το πιο δύσκολο σημείο
Η απελπισία είναι πραγματική.
Η απώλεια σπιτιού είναι τραγική.
Η οικονομική πίεση συνθλίβει ανθρώπους.
Αλλά η στιγμή που ο πολίτης σηκώνει χέρι στον «εκπρόσωπο του συστήματος» είναι η στιγμή που αποδέχεται το ίδιο εργαλείο που κατηγορεί.
Η δημοκρατία είναι ατελής.
Η εναλλακτική της όμως είναι η κυριαρχία της ωμής ισχύος.
Δεν θα σου δώσω εύκολη ηθικολογία.
Θα σου πω μόνο τούτο:
Η νομιμοποίηση της ιδιωτικής βίας δεν διορθώνει την κρατική βία·
την γενικεύει.
Και τότε δεν υπάρχουν πια «καλοί» και «κακοί» —
υπάρχει μόνο φόβος.