Η ανθρώπινη ιστορία είναι μια αδιάκοπη αναμέτρηση ανάμεσα στην εξουσία και την ελευθερία. Το κράτος εμφανίστηκε ως υπόσχεση τάξης και προστασίας, αλλά ταυτόχρονα συχνά μετατράπηκε σε μηχανισμό επιβολής και περιορισμού της ανθρώπινης αυτονομίας.
Ίσως τελικά η ελευθερία να μην βρίσκεται ούτε στην πλήρη κατάργηση της εξουσίας ούτε στην απόλυτη αποδοχή της. Βρίσκεται μάλλον στη διαρκή εγρήγορση του ανθρώπου απέναντι σε κάθε μορφή δύναμης που διεκδικεί να κυβερνήσει τη ζωή του.
Η ελευθερία, με άλλα λόγια, δεν είναι μια τελική κατάσταση αλλά ένα διαρκές αίτημα της ανθρώπινης συνείδησης.
Μιλάμε για επανάκτηση της ατομικής ελευθερίας με τη διευκρίνιση πως ίσως να μην υπήρχε και ποτέ τέτοια. Τουλάχιστον στους ιστορικούς χρόνους, δε τη συναντάμε.
Αν υπήρχε , θα μπορούσε να τοποθετεί μόνο στις απώτερες, ιστορικά, εποχές. Στις ημέρες της ανθρώπινης «αθωότητας». Σε αυτές που ορίζουμε ως «απαρχή» του κόσμου» και της ζωής. Και πάλι, βέβαια, υπό την προϋπόθεση πως σηματοδοτείται μια τέτοια αρχή, αφού από την άλλη, ούτε χρόνος υπάρχει. ΄Ετσι, ας κρατήσουμε τη λέξη «επανάκτηση», μόνο διευκολυντικά και συμβολικά.
Διαχρονική, όμως και ουδέποτε αμφισβητούμενη είναι η απαίτηση κα η προσδοκία της έννοιας της ελευθερίας. Ιδιότητα sine qua non για τον άνθρωπο , ως αναφαίρετο ,απαράγραπτο και φυσικό δικαίωμά του. Κι αυτό είναι το ζητούμενο εδώ.
Ατομική, λοιπόν, ελευθερία δεν υπάρχει στις οργανωμένες κοινωνίες που σήμερα εκφράζονται με την έννοια του κράτους, διοργανώνονται και επιτηρούνται απ΄ αυτό. Το «κράτος» στα ελληνικά σημαίνει, ακριβώς, αυτό που είναι στην κυριολεξία: δύναμη, εξουσία ,επιβολή.
Στην ουσία, για να το πούμε παραστατικά, γεννήθηκε από την ώρα που εκείνος ο αδίστακτος και οκνηρός τύπος εγκαταστάθηκε δίπλα στον απονήρευτο «αυτόχθονα» και με την απειλή πως θα του «κατεβάσει μια πέτρα» στο κεφάλι, τον διέταξε να του κουβαλάει στο εξής κάθε φορά που θα διψάει νερό από την κοντινή πηγή. Σε αντάλλαγμα θα μπορεί να μένει ασφαλής στον προσωπικό- ζωτικό του χώρο και να συνεχίζει τις δραστηριότητές του. ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΗΡΕΙ ΤΟ ΑΦΥΣΙΚΟ ΟΡΟ-ΝΟΜΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΟΡΙΣΕ ΕΚΕΙΝΟΣ, ΩΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΤΟΥ ΠΛΕΟΝ.
Τα βασίλεια, οι αυτοκρατορίες, τα έθνη και τα κράτη με όσους τα εκπροσωπούν και τα ενσαρκώνουν είναι η πιο εξελιγμένη και οργανωμένη μορφή αυτής της πρώτης «απλοϊκής», εξουσιαστικής απαίτησης. Τα υπόλοιπα, ως σύνθετες και λεπτές αναλύσεις της έννοιας της εξουσίας και τους κράτους, όπως για παράδειγμα ή βαθυστόχαστη και μοναδική ανάλυση του ΄Ενγκελς στο έργο του « Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους», αν εξαιρέσουμε την “ιστορική αναγκαιότητα” που θέτει ο μεγάλος κοινωνιολόγος, θεράπων της ιστορικής δημοσιογραφίας και συνιδρυτής με το Μαρξ του κομμουνισμού , ως όρο απαραίτητο της ερμηνείας της θεωρίας του, είναι ακριβώς η επιστημονική μελέτη και ανάλυση του φαινομένου που ανεπιτήδευτα σκηνική μορφή περιγράψαμε παραπάνω.
΄Ενας Πούτιν, Τραμπ και Νετανιάχου, για να πάμε κατ ΄ευθείαν από τα ιστορικά πρόσωπα του παρελθόντος στο σήμερα, η απόλυτη ενσάρκωση αυτής της κρατικής εξουσίας σε σημείο μάλιστα αυθαιρεσίας ,ειδικά για αυτούς τους τρεις, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της επικινδυνότητας και στις ημέρες μας του κράτους για την ατομική ελευθερία και κατ ΄ επέκταση για την ίδια τη ζωή του ατόμου.
Στο όνομα θολών και σκοτεινών ιδεασμών και λογής -ισμων το άτομο, ως υπήκοος, έστω κι αν δε συμμερίζεται τα ίδια με εκείνους ιδεολογήματα ή είναι σφοδρός πολέμιός τους, υφίσταται όλες τις συνέπειες αυτής της μορφής άσκησης εξουσίας. Από την υποχρεωτική στράτευσή του για να διεξάγει πολέμους ή το να τρώει «μπόμπες» στο κεφάλι, ως το ψυχολογική βάρος της αβεβαιότητας για «τί τέξεται η επιούσα» .
Και αυτή η επισφάλεια, η ρευστότητα των πραγμάτων σε όλους της τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας καθίστανται ακόμα πιο επικίνδυνα, αφού, ειδικά αυτοί οι σημερινοί εκπρόσωποί της κρατικής εξουσίας, είναι, πλην των άλλων, και εντελώς αδίστακτοι. Με φανερές παρανοϊκές συμπεριφορές και απρόβλεπτους χειρισμούς . Ακόμα χειρότερα, δοθέντος πως διαθέτουν πλέον μέσα μαζικής καταστροφής που δεν είχαν στα χέρια τους οι παλιότεροι ομόλογοί τους.
Η Διοτίμα καλείται με τη δική της αγχίνοια και αντικειμενικότητα ,που τη διακρίνουν, πρωτίστως ως «ψυχρή» φωνή της λογικής να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα: ΄Αξιζε και πολύ περισσότερο, αξίζει το άτομο να συνεχίζει (και μάλιστα υποχρεωτικά) να «υπογράφει» το περίφημο «κοινωνικό συμβόλαιο» των διαφωτιστών της εκχώρησης των ατομικών ελευθεριών του στο κράτος, που οφείλουμε να τονίσουμε πως ιστορικά δεν υπήρξε ποτέ ως σήμερα, πραγματικό «Κράτος δικαίου», παρά μόνο στα πομπώδη Συντάγματά του; Με άλλα λόγια να εκχωρεί στους «δυνάστες» του το δικαίωμα της άσκησης «Νόμιμης Βίας» (!), όπως την όρισε και την ανάλυσε ο Γερμανός κοινωνιολόγος και πολιτικός Μαξ Βέμπερ;