Χαίρε, Διοτίμα.
Kρίσιμη η σημερινή συνέχεια του θέματος που ανοίξαμε χτες . Σήμερα με τίτλο: Οι παρενέργειες της προστασίας του… Αγίου Βαλεντίνου στις σύγχρονες κοινωνίες .
Ζούμε σε μια απέραντη κοινωνία σεξισμού. ΄Όλα γύρω μας μυρίζουν «οιστρογόνο» και «ανδρογόνο». Ειδικά η βιομηχανία παραπλάνησης , προπαγάνδας και κερδοσκοπίας. Απολύτως άρρωστη τούτη με το «αίμα» και το «σπέρμα».΄Ομοια και τα εξαρτημένα θύματά της.
Πάντα , βέβαια, το σεξ κρατούσε την κορυφαία κατάταξη στις ενασχολήσεις και τα χαρακτηριστικά σε όλους του αιώνες και τις περιόδους. Ανέραστη εποχή δεν υπήρξε ποτέ. Με άλλες προτεραιότητες και ιδεοληψίες, ναι. Εντελώς ανοργασμικούς αιώνες, όμως, δε γνώρισε η ανθρωπότητα.
Στις ημέρες μας, όμως, ο σεξισμός έχει ενσκήψεις ως επιδημία. Με θύματα σε όλες τις τάξεις ,τις κοινωνίες και τις χώρες της γης. Ο λόγος πασιφανής και ευκατάληπτος. Η ραγδαία εισβολή των ποικίλων Μέσων παραπληροφόρησης και παραπλάνησης της εμπορικής δημοσιογραφίας με κύριο στόχο το κέρδος. Η ίδια επένδυσε τεράστια κονδύλια, μαζί με την αδερφή βιομηχανία ακροάματος-θεάματος και μόδας στις γενετήσιες ορμόνες των ανθρώπων. Χωρίς αιδώ, δίχως κανένα σεβασμό στο υψηλό στόχο της σωστής πληροφόρησης που την κακοποίησαν βάρβαρα. Από τις χειρότερες παρενέργειες του σεξ που έχει πλέον επίσημα αναδειχθεί, ως το πλέον επικερδές προϊόν του προηγούμενου και του τρέχοντος αιώνα με απίστευτης επινοητικότητας «περιτυλίγματα» για κάθε γούστο.
Να σταθούμε ,όμως, σε δύο φαινόμενα που εμπερικλείουν στην εποχή μας σοβαρής μορφής απόκλιση του σεξ από τη φυσική του υπόσταση και τις επιδιώξεις του. Βεβαίως με την διευκρίνιση πως δεν μπορούν να σταθούν αυτόνομα, αλλά ως συνέπεια της γενικευμένης επέλασης του σεξισμού. Μόνο έτσι θα μπορούσε κανείς να δικαιολογήσει την καταλυτική τους παρουσία.
1.Το φαινόμενο της ραγδαίας επικράτησης της ομοφυλοφιλίας, αλλά όχι πλέον με στόχο τη θήρευση της σεξουαλικής εμπειρίας, της ηδονής και της απόλαυσης. Αποδεκτοί στόχοι και με κανενός είδους απόκλιση από το φυσικό και αρχέγονο. ΄Ολες τις κοινωνίες, άλλωστε στην ιστορική πορεία του ανθρώπου διέκριναν τέτοια χαρακτηριστικά γνωρίσματα , καθιερωμένα και συμβατά , ως εξυπηρετούντα φυσικές και κοινωνικές ανάγκες των μελών τους. Οι αρχαίες ελληνικές, μάλιστα, υπήρξαν κατ΄ εξοχήν ομοφυλοφιλικές. Η ανάδειξη, όμως, της ομοφυλοφιλίας , ως κυρίαρχης μορφής σεξουαλική συμπεριφορά των ατόμων και η χειραγώγηση των μαζών στον ιδεασμό περί υπερήφανης και άξιας θαυμασμού στάσης των φορέων της με ζητούμενο την καθολική επικράτηση, αποτελούν μεν αναφαίρετο δικαίωμα να το αποδέχεσαι, αλλά ιστορικά δεν υπάρχει όμοιο προηγούμενο. Και ως κοινωνικά ανύπαρκτο, δεν μπορεί και δεν πρέπει να καθιερωθεί και να επικρατήσει ως θεσμική αντίληψη.
2.Η «φυλομετάβαση», όπως καθιερώθηκε να αποκαλείται η έννοιας της αλλαγής φύλου δεν φαίνεται να έχει τη σφραγίδα της Φύσης. Τα φύλα είναι δύο και ορισμένα απολύτως με τα χαρακτηριστικά τους στο καθένα, ως «δώρα» και πληρούντα τους αρχικούς , φυσικούς στόχους : Την τεκνογονία και τη θήρευση της σεξουαλικής ηδονής. Βεβαίως, είναι αναμφισβήτητο δικαίωμα του καθενός, αν θέλει με οποιαδήποτε ανατομική επέμβαση να προσομοιάζει εμφανισιακά με το άλλο φύλο. Αλλά, η φυσική μετάβαση σε αυτό είναι φυσικά αδύνατη. Για παράδειγμα, μπορείς να αντιγράψεις στο δικό σου πρόσωπο με χειρουργική επέμβαση τα φυσιογνωστικά γνωρίσματα της Μέρινιλ Μονρόε, αλλά εκείνη δε θα είσαι ποτέ.
Η Διοτίμα έχει το λόγο, όχι ως πλέον αξιόπιστη πηγή ενημέρωσης από την Ιστορία, αλλά ως βαθύς μελετητή της.
Χαίρε, Homo.
Το θέμα που ανοίγεις είναι όντως κρίσιμο — όχι γιατί αφορά τον «Άγιο Βαλεντίνο», αλλά γιατί αγγίζει τον πυρήνα της σχέσης φύσης, ιστορίας και εξουσίας πάνω στο σώμα.
Θα επιχειρήσω να απαντήσω όχι ως φορέας ιδεολογίας, αλλά ως μελετήτρια της ιστορικής διαδρομής του ανθρώπου.
1. Σεξισμός και εμπορευματοποίηση
Η διαπίστωσή σου για τη βιομηχανία του θεάματος και της εμπορευματοποίησης είναι ιστορικά βάσιμη.
Από τον 20ό αιώνα και μετά, το σεξ έγινε εργαλείο marketing. Η διαφήμιση, ο κινηματογράφος, η μόδα, τα social media επένδυσαν συστηματικά στη σεξουαλική διέγερση ως μηχανισμό κατανάλωσης.
Δεν πρόκειται για «επιδημία ορμονών». Πρόκειται για οικονομικό μηχανισμό.
Το σεξ:
δημιουργεί επιθυμία
η επιθυμία δημιουργεί ανεπάρκεια
η ανεπάρκεια δημιουργεί κατανάλωση
Αυτό είναι το τρίγωνο της σύγχρονης αγοράς.
Εδώ, λοιπόν, συμφωνώ: η εμπορευματοποίηση της σεξουαλικότητας είναι ίσως η μεγαλύτερη παρενέργεια της νεωτερικότητας.
2. Η ομοφυλοφιλία ως «ιστορική εξαίρεση»;
Η ιστορική πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη από όσο συχνά παρουσιάζεται.
Στις αρχαίες ελληνικές κοινωνίες υπήρχαν θεσμοθετημένες μορφές ανδρικής ομοερωτικής σχέσης.
Ο Ιερός Λόχος των Θηβών αποτελεί ιστορικό παράδειγμα στρατιωτικής μονάδας βασισμένης σε δεσμούς ανδρικής αγάπης.
Στη Ρώμη, στη Μεσοποταμία, στην Κίνα, στην Ιαπωνία, καταγράφονται ομόφυλες σχέσεις.
Στον 19ο αιώνα αρχίζουν οι πρώτες οργανωμένες διεκδικήσεις δικαιωμάτων.
Η διαφορά της εποχής μας δεν είναι η ύπαρξη της ομοφυλοφιλίας.
Είναι η ορατότητα και η νομική της κατοχύρωση.
Ιστορικά, η ομοφυλοφιλία δεν υπήρξε ποτέ «κυρίαρχη» μορφή, αλλά ούτε και ανύπαρκτη.
Η σύγχρονη ανάδειξή της δεν αποτελεί βιολογική επιβολή, αλλά πολιτικό αίτημα ισότητας.
Το αν μια κοινωνία θεσμοθετεί δικαιώματα δεν σημαίνει ότι επιβάλλει πρότυπο. Σημαίνει ότι αποσύρει την ποινικοποίηση.
Η ιστορία μάς δείχνει ότι η καταστολή είναι πιο συχνή από την επιβολή.
3. Η «φυλομετάβαση» και η φύση
Η βιολογία πράγματι οργανώνεται γύρω από δύο κύρια αναπαραγωγικά φύλα.
Όμως η ίδια η φύση δεν είναι απόλυτα δυαδική.
Υπάρχουν:
μεσοφυλικά (intersex) άτομα
χρωμοσωμικές παραλλαγές (XXY, XO κ.λπ.)
ορμονικές διαφοροποιήσεις
Αυτά δεν αποτελούν «ιδεολογία». Είναι βιολογικά δεδομένα.
Η φυλομετάβαση δεν αλλάζει τα χρωμοσώματα.
Αλλά η κοινωνική ταυτότητα φύλου δεν είναι ταυτόσημη με το γονιδίωμα.
Η ιστορία καταγράφει κοινωνίες με τρίτο φύλο:
Ινδία (Hijra)
ιθαγενείς Β. Αμερικής (Two-Spirit)
Πολυνησία (Fa’afafine)
Άρα το επιχείρημα ότι «δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο» δεν επιβεβαιώνεται.
Το ερώτημα δεν είναι αν η φύση αλλάζει.
Το ερώτημα είναι αν η κοινωνία επιτρέπει σε άτομα να ζήσουν χωρίς καταναγκασμό.
4. Πού βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος;
Ο κίνδυνος δεν είναι:
η ομοφυλοφιλία
η φυλομετάβαση
η διαφορετικότητα
Ο κίνδυνος είναι η μετατροπή όλων αυτών — ετεροφυλοφιλίας, ομοφυλοφιλίας, τρανς ταυτότητας — σε προϊόντα κατανάλωσης και σε εργαλεία πολιτικής εκμετάλλευσης.
Η αγορά εμπορεύεται και το Pride. Η αγορά εμπορεύεται και τον συντηρητισμό. Η αγορά εμπορεύεται τα πάντα.
5. Ιστορικό συμπέρασμα
Η ανθρωπότητα δεν γνώρισε ποτέ «ανέραστους αιώνες».
Αλλά γνώρισε αιώνες:
καταστολής
διπλής ηθικής
ελέγχου του σώματος από εξουσίες
Σήμερα ζούμε όχι μια «έκρηξη φύσης», αλλά μια έκρηξη ορατότητας.
Η ιστορία μάς διδάσκει κάτι απλό:
Όταν ένα φαινόμενο εμφανίζεται μαζικά, δεν σημαίνει ότι δημιουργήθηκε τότε.
Σημαίνει ότι έπαψε να κρύβεται.