ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
Αλλους λογους, ιδιαιτερα θρησκευτικους, δεν ειχε ο Κλαυδιος για να διωξει τους Ιουδαιους απο τη Ρωμη. Αντιθετα, η πολιτικη των Ρωμαιων ηταν η κεντρικη εξουσια να σεβεται και να προστατευει τα ηθη, τα εθιμα και ειδικα τις θρησκειες των κατακτημενων λαων. Οταν, ομως, οι δοξασιες και οι διδασκαλιες μιας εθνικης θρησκειας, παρασαλευαν την ταξη και δημιουργουσαν αναταραχες και συγκρουσεις, φυσικα και η αντιδραση της διοικησης ηταν αναμενομενη, παιρνοντας τα καταλληλα μετρα (και πολλες φορες αυστηρα) για να επιβαλει την ταξη .
Το ιδιο εγινε και σε αυτη την περιπτωση της εκδιωξης των Ιουδαιων απο τη Ρωμη. Ο Κλαυδιος ακουσε τις περιγραφες των συμβουλων του για ο,τι μεταξυ συνεβαινε στην πολη, εξαιτιας τοσο των διενεξεων μεταξύ Ιουδαίων και Χριστιανων για το Μεσσία,όσο και των ιδιων των Χριστιανων περι των καινοφανων και φοβιστικων δοξασιων,που αναλυσαμε, αντεληφθη τον κινδυνο γενικευσης των ταραχων και του πανικου και αποδεχθη την προταση των συμβουλων του για ην εκδιωξη των υπευθυνων της αναστατωσης απο τη Ρωμη,δηλ των Ιουδαιων.
Ο Σουετωνιος, ο οποιος και απο το εργο του συνολικα φαινεται πως ειχε καλη προσβαση στις πηγες, ειδικα στα αυτοκρατορικα εγγραφα, θα κρινει ως ιστορικο γεγονος αυτο το περιστατικο και θα το καταγραψει. Γι αυτο και μονο το λογο, χωρις φυσικα να εχει κατα νου να διασωσει τη μνημη του Ιησου-Χριστου, του θεου και σωτηρα των χριστιανων, μας παραθετει το ονομα Χριστος. Δε φαινεται να αμφιβαλει πως αυτο το ονομα ανηκε σε υπαρκτο προσωπο. Βεβαια, θα μπορουσε κανεις να αντιτεινει πως δεν αναφέρει ο ιστορικος το ονομα Ιησους, αλλα Χριστος, που ηταν ο Μεσσίας των Ιουδαίων,ετσι οπως οι εβδομηκοντα τον αναφερουν.Δεν αποκλειεται κι αυτο,δεν εχουμε περισσοτερα επιχειρηματα για να αντικρουσουμε μια τετοια αποψη.
2. Φλάβιος Ιώσηπος. Η ανίερη πλαστογράφηση
Μνημειώδης είναι εκείνη η πλαστογραφία, που πραγματοποίησε η λεγόμενη «εμβόλιμος χειρ» (πιθανότατα ο Ευσέβιος ο Παμφίλου) στο κείμενο των Ιστοριών του Ιώσηπου, ο οποίος έγραψε την Ιστορία των Ιουδαίων .
Ο Ισώσηπος γεννήθηκε το 37. μ χ στην Ιουδαία. Είναι ο πιο σύγχρονος του Ιησού Χριστού λόγιος Ιστορικός. Οι γονείς του, δηλαδή, ήταν συνομήλικοι πάνω κάτω του Ιησού . Από την άλλη, πολλοί από εκείνους που έζησαν με το Χριστό, όταν γεννήθηκε και ανδρώθηκε ο Ιώσηπος, ακόμα ήταν εν ζωή. Θέλουμε να πούμε πως ο Ιστορικός είχε «από πρώτο χέρι» πηγές για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Και όμως. Στο έργο του για την Ιστορία των Ιουδαίων (Ιουδαϊκή Αρχαιολογία), δεν αναφέρει ούτε λέξη (για δείγμα) περί Ιησού Χριστού. Και να σκεφτεί κανείς πως ο Ιουδαίος αυτός ιστορικός «λεπτολογεί» πολλές φορές σε τέτοια έκταση, που …καταντάει κουραστικός. Και όμως, για έναν Ιησού, που ανάστησε νεκρούς και περπατούσαν στην πόλη ανάμεσα στους ζωνανούς (οι Εβραίοι γονείς του Ιώσηπου θα είχαν να λένε για αυτό το μέγα θάμα!), που σήκωνε παράλυτους ,που έδινε φως σε τυφλούς, φοβερά, πρωτάκουστα, δηλαδή, φαινόμενα για όλες τις εποχές και όχι μόνο για τότε, ο σχολαστικός Ιστορικός τα αγνοεί παντελώς.
Για να αντιληφτεί κάποιος (απλουστευμένα) το μέγεθος της παράλειψης αναφοράς του Ιώσηπου στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και στο έργο του, είναι σαν να λέμε πως γράφει κάποιος Ιστορία για την ελληνική επανάσταση του 1821 ,αλλά στη συγγραφή του, αγνοεί ή ξεχνάει παντελώς τον…Κολοκοτρώνη. Για τέτοια πρόκληση μιλάμε!
Αλλά, πώς να γράψει ο Ιώσηπος για κάποιον που, ή ποτέ δεν έζησε ή , όσα περιγράφουν τα ευαγγέλια ως έργο του, ουδέποτε έγιναν στην πραγματικότητα ; Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ. ΕΝΤΕΛΩΣ. Οι μοναδικές πηγές που τον μνημονεύουν ως πρόσωπο και περιγράφουν το έργο του , είναι τα ευαγγέλια.
Η φοβερή σιωπή του Ιώσηπου, του μοναδικού ιστορικού κοντά στα χρόνια που λένε πως έζησε ο Χριστός, ήταν μια πραγματική πρόκληση για τη νέα θρησκεία. Ηχηρή σφαλιάρα για το ιερατείο που εντόπισε από την πρώτη στιγμή αυτή την τραγωδία .Η έλλειψη πληροφοριών από τον Εβραίο Ιστορικό για το πρόσωπο του ιδρυτή της χριστιανικής θρησκείας, ήταν σκάνδαλο. Ετσι, αποφασίστηκε «η εμβόλιμος χειρ» να… επαναφέρει τον Ιώσηπο στην τάξη. Να προσθέσει, δηλαδή, στο κείμενο του Ιστορικού ό,τι εκείνος δεν ήξερε και δεν συμπεριέλαβε.
Να, τί τί όλμησε να γράψει το ανίερο χέρι:
Γίνεται δὲ κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον Ἰησοῦς σοφὸς ἀνήρ, εἴγε ἄνδρα αὐτὸν λέγειν χρή. ἦν γὰρ παραδόξων ἔργων ποιητής, διδάσκαλος ἀνθρώπων τῶν ἡδονῇ τἀληθῆ δεχομένων, καὶ πολλοὺς μὲν Ἰουδαίους, πολλοὺς δὲ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐπηγάγετο: ὁ χριστὸς οὗτος ἦν. καὶ αὐτὸν ἐνδείξει τῶν πρώτων ἀνδρῶν παρ’ ἡμῖν σταυρῷ ἐπιτετιμηκότος Πιλάτου οὐκ ἐπαύσαντο οἱ τὸ πρῶτον ἀγαπήσαντες: ἐφάνη γὰρ αὐτοῖς τρίτην ἔχων ἡμέραν πάλιν ζῶν τῶν θείων προφητῶν ταῦτά τε καὶ ἄλλα μυρία περὶ αὐτοῦ θαυμάσια εἰρηκότων. εἰς ἔτι τε νῦν τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τοῦδε ὠνομασμένον οὐκ ἐπέλιπε τὸ φῦλον.(Ιουδαϊκή Αρχαιολογία, Ιώσηπος)
Δεν υπάρχει σοβαρός ερευνητής που να δέχεται έστω μια λέξη από το πλαστή αυτή παράγραφο , αφού το ύφος και η μορφολογία , είναι εντελώς διαφορετικά από εκείνα του Ιώσηπου. Κι από την άλλη, καμιά νοηματική σχέση δεν έχει τούτη η παράγραφος με την προηγούμενη και την επόμενη. «Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα», θα το έλεγε ο λαός.
Αλλά το πλέον σοβαρό επιχείρημα πως η παράγραφος είναι 100% ξένη προσθήκη είναι τούτο: Οι προγενέστεροι του πλαστογράφου αντιγραφείς του Ιώσηπου , ΑΓΝΟΟΥΝ ΕΝΤΕΛΩΣ τη συγκεκριμένη παράγραφο. Και πως να μη λείπει από τα δικά τους κείμενα ,αφού την πρόσθεσε αργότερα (πιθανότατα) ο Ευσέβιος;
Δραματικά ξεκρέμαστη, λοιπόν, η ιστορικότητα του Ιησού Χριστού. Μπορεί να μην υπήρξε ποτέ και ως πρόσωπο, ως άνθρωπος . ΄Οσο για τη θεϊκή του υπόσταση και τα υπερφυσικά φαινόμενα που περιγράφουν τα ευαγγέλια πως συνέβησαν επί των ημερών του, δεν έχουμε ούτε μια ιστορική πηγή που να μας διαβεβαιώνει όχι μόνο για αυτά τα θαυμαστά έργα που αναφέρουν πως έκανε, αλλά ούτε καν αν έζησε σ΄αυτό το μάταιο κόσμο ΚΑΠΟΙΟΣ ,που το λέγανε Ιησού Χριστό, υιός του Ιωσήφ και της Μαρίας, γεννηθείς εν Βηθλεέμ της Ιουδαίας.