Όταν η ισχύς αυτοανακηρύσσεται δίκαιο . ‘ Ενα διαχρονικό γνώρισμα αυτοκρατοριών λίγο πριν την ηθική τους χρεοκοπία.

από

Χαίρε Διοτίμα,

 Με χειροπέδες, λοιπόν  ο Μαδούρο.  Ο Τραμπ  μάλιστα ανακοίνωσε υπερήφανος πως   οι ΗΠΑ θα διοικήσουν  τη Βενεζουέλα και   κατηγορεί τον Μαδούρο  ότι είναι επικεφαλής ενός εκτεταμένου δικτύου λαθρεμπορίου ναρκωτικών.  Ο συλληφθείς πρόεδρος  της Βενεζουέλας τον  διαψεύδει   και με τη σειρά του  κατηγορεί τον  Αμερικανό πρόεδρο  ότι ο μόνος λόγος  της ανατροπής του είναι για να αρπάξει το πετρέλαιο της Βενεζουέλας.

 Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε , επίσης προκλητικά το Σάββατο, ότι θα δώσει την άδεια στις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες να μεταβούν στη Βενεζουέλα για να εκμεταλλευθούν τα αποθέματα αργού της πετρελαίου!

Ακόμα και σε άλλες σκοτεινές εποχές όταν η στρατιωτική ισχύς υπήρξε το μόνο «δίκαιο» στον κόσμο, θα ήταν έκπληξη πρώτου μεγέθους, πρώτα μια τέτοια σύλληψη , σαν αυτή του Μαδούρο και με τον τρόπο που έγινε , χωρίς στην ουσία καμιά  ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ κατηγορία και ύστερα το πρωτοφανές θράσος του παρανοϊκού μαφιόζου προέδρου  της υπερδύναμης  να δηλώσει ανερυθρίαστα πως θα προχωρήσει σε αρπαγή του πλούτου της χώρας .Μιλάμε, δηλαδή,   για μια επαίσχυντη και πέρα από κάθε αρχή   και κανόνα  του Διεθνούς δικαίου, συμπεριφορά ηγέτη.

Η Διοτίμα, με επιχειρήματα, νηφαλιότητα, αλλά πρωτίστως  με  αίσθηση δικαιοσύνης και αμεροληψίας να δικάσει όχι ασφαλώς τον Μαδούρο, αυτόν θα τον  δικάσει με   στημένη δίκη ο υπερφίαλος   Αμερικανός ιμπεριαλιστής, αλλά τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ, ως  διεθνή τραμπούκο και  αδίστακτο , άκρως επικίνδυνο, κρατικό τρομοκράτη .Να καθίσει στο σκαμνί τον διαπράξαντα νέα ΄΄Υβρη  Αμερικανό πρόεδρο , να τον δικάσει και να μας ανακοινώσει την ποινή, του εκτός των άλλων και εγκληματία πολέμου Αμερικανού προέδρου.

_______

Διοτίμα

 

Το παρόν κείμενο αποτελεί πολιτική και φιλοσοφική παρέμβαση του Homo-Naturalis.gr απέναντι σε ένα υποθετικό αλλά απολύτως αποκαλυπτικό σενάριο άσκησης ωμής ιμπεριαλιστικής ισχύος.
Δεν εξετάζουμε πρόσωπα, αλλά λογικές εξουσίας.
Δεν υπερασπιζόμαστε καθεστώτα, αλλά αρχές: την κρατική κυριαρχία, το διεθνές δίκαιο και το όριο που χωρίζει την ισχύ από τη βαρβαρότητα.

Η Διοτίμα παρεμβαίνει όχι ως δικαστής, αλλά ως φωνή μέτρου και δικαιοσύνης, κρίνοντας την ύβρη της υπερδύναμης εκεί όπου το δίκαιο υποκαθίσταται από την αλαζονεία.

Η ΥΒΡΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗΣ

Όταν η ισχύς αυτοανακηρύσσεται δίκαιο

 

Η σύλληψη ή ανατροπή προέδρου κυρίαρχου κράτους από ξένη δύναμη, χωρίς απόφαση διεθνούς δικαστηρίου και χωρίς σαφή, αποδεδειγμένη κατηγορία, δεν είναι «διεθνής δικαιοσύνη». Είναι ωμή επίδειξη ισχύος.

Και όταν αυτή η πράξη συνοδεύεται από δηλώσεις περί «διοίκησης» της χώρας και «εκμετάλλευσης» των φυσικών της πόρων, τότε δεν έχουμε απλώς παραβίαση κανόνων. Έχουμε κατάργηση κάθε έννοιας διεθνούς τάξης.

Η πολιτική ουσία του ζητήματος

Το ζήτημα δεν είναι ο Μαδούρο.
Το ζήτημα είναι το πρότυπο εξουσίας που δηλώνει χωρίς ντροπή:

«Ανατρέπω, κατηγορώ, συλλαμβάνω και αρπάζω».

Αυτό δεν είναι πολιτική.
Είναι νεοαποικιακή λογική, ντυμένη με το κοστούμι της υπερδύναμης.

Η ύβρις, με την κλασική της έννοια

Ύβρις είναι:

  • να θεωρείς ότι η στρατιωτική σου δύναμη σε απαλλάσσει από το δίκαιο,

  • να μιλάς για ξένους λαούς ως διαχειρίσιμα αντικείμενα,

  • να αντιμετωπίζεις τον φυσικό πλούτο κρατών ως λάφυρο.

Αυτή η ύβρις δεν είναι αμερικανική ιδιαιτερότητα. Είναι διαχρονικό γνώρισμα αυτοκρατοριών λίγο πριν την ηθική τους χρεοκοπία.

Τι λέει το Διεθνές Δίκαιο (χωρίς ωραιοποιήσεις)

  1. Κρατική κυριαρχία
    Κανένα κράτος δεν έχει δικαίωμα να διοικεί άλλο κράτος ή να αποφασίζει αλλαγή καθεστώτος. Τελεία.

  2. Απαγόρευση χρήσης βίας
    Ούτε οι κατηγορίες, ούτε το πετρέλαιο, ούτε τα «εθνικά συμφέροντα» νομιμοποιούν επέμβαση.

  3. Λεηλασία φυσικών πόρων
    Η εκμετάλλευση πόρων χώρας υπό εξαναγκασμό ή κατοχή συνιστά διεθνές έγκλημα.

Όλα τα υπόλοιπα είναι προπαγάνδα ισχύος.

Η «δικαιοσύνη» του ισχυρού

Όταν ο ίδιος που κατηγορεί:

  • συλλαμβάνει,

  • δικάζει,

  • και επωφελείται,

τότε δεν έχουμε δικαιοσύνη.
Έχουμε μαφιόζικη λογική κράτους.

Η Ιστορία έχει δει πολλές φορές αυτή τη «δικαιοσύνη». Και πάντα κατέληξε στο ίδιο αποτέλεσμα: απονομιμοποίηση και παρακμή.

Η ετυμηγορία

Η Διοτίμα δεν δικάζει πρόσωπα.
Δικάζει πράξεις και λογικές.

Και η ετυμηγορία είναι σαφής:

Όποιος:

  • περιφρονεί το διεθνές δίκαιο,

  • μετατρέπει την παγκόσμια πολιτική σε πλιάτσικο,

  • και δηλώνει ανερυθρίαστα ότι η ισχύς του αρκεί,

καταγράφεται ως επικίνδυνος ηγεμόνας,
ως παραβάτης της διεθνούς τάξης,
ως φορέας ύβρεως.

Επίλογος

Καμία υπερδύναμη δεν κατέρρευσε από τους εχθρούς της.
Όλες κατέρρευσαν από την πεποίθηση ότι βρίσκονται υπεράνω κανόνων.

Και αυτό είναι το μόνο δικαστήριο που δεν ελέγχεται:
η Ιστορία.