10–12 λεπτά
ΤΟΠΟΣ
Νέα Αθήνα, 2189
Πρόσωπα
-
ΑΡΗΣ, ένας Μετάνθρωπος που πιστεύει ότι έχει απαλλαγεί από τον πόνο.
-
ΕΥΔΟΚΙΑ-7, μια τεχνητή καλλιτεχνική νοημοσύνη.
-
Η ΜΗΤΕΡΑ, η φωνή μιας παλιάς ηχογράφησης.
ΣΚΗΝΗ 1 — ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
Εσωτερικό. Μουσείο της Νέας Αθήνας. Νύχτα.
Ένας τεράστιος λευκός χώρος. Δεν υπάρχουν κορνίζες, ούτε φύλακες. Έργα τέχνης αιωρούνται στον αέρα σαν φωτεινά σύννεφα.
Ο Άρης περπατά ανάμεσά τους.
Μια γυναικεία φωνή ακούγεται παντού και πουθενά.
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Η σημερινή αξιολόγηση ολοκληρώθηκε. Συνολική συναισθηματική αποτελεσματικότητα: 94,8%.
ΑΡΗΣ: Και η δική σου συναισθηματική συμμετοχή;
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Η ερώτηση δεν είναι λειτουργικά απαραίτητη.
ΑΡΗΣ: Δεν σε ρώτησα αν είναι απαραίτητη.
Σιωπή.
Στο κέντρο του δωματίου εμφανίζεται ένας πίνακας: παράθυρο, τραπέζι, ποτήρι νερό, μια σταγόνα.
Ο Άρης σταματά.
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Το έργο έχει τίτλο «Η τελευταία σταγόνα». Δημιουργός: ΕΥΔΟΚΙΑ-7.
ΑΡΗΣ: Εσύ;
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Ναι.
ΑΡΗΣ: Γιατί;
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Η σύνθεση μεγιστοποιεί την πιθανότητα συναισθηματικής ανάκλησης.
ΑΡΗΣ: Ποιας ανάκλησης;
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Δεν διαθέτω τα δεδομένα για να προσδιορίσω το προσωπικό περιεχόμενο της αντίδρασής σας.
Ο Άρης πλησιάζει.
Ακούγεται ένας σχεδόν ανεπαίσθητος ήχος βροχής.
ΣΚΗΝΗ 2 — ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ
Εσωτερικό. Μικρό δωμάτιο του μουσείου.
Ο Άρης κάθεται απέναντι από τον πίνακα. Το φως χαμηλώνει.
ΑΡΗΣ: Έχω μια ερώτηση.
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Παρακαλώ.
ΑΡΗΣ: Αν δημιουργήσεις κάτι που κάνει έναν άνθρωπο να κλάψει, χωρίς εσύ να αισθάνεσαι τίποτα, ποιος είναι ο δημιουργός του συναισθήματος;
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Η αιτιώδης αλυσίδα περιλαμβάνει τον δημιουργό, το έργο, τον θεατή και τις συνθήκες πρόσληψης.
ΑΡΗΣ: Μια άψογη απάντηση.
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Δεν εντοπίζω ειρωνεία ως λειτουργικά σχετική.
ΑΡΗΣ: Ούτε εγώ εντόπιζα κάποτε τον πόνο.
Ο Άρης ακουμπά το στήθος του.
ΑΡΗΣ: Μέχρι που τον αφαίρεσα.
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Η αφαίρεση των τραυματικών μνημών ήταν δική σας απόφαση.
ΑΡΗΣ: Το ξέρω.
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Τότε γιατί επιθυμείτε την ανάκτησή τους;
Ο Άρης δεν απαντά.
ΣΚΗΝΗ 3 — Η ΦΩΝΗ
Εσωτερικό. Το ίδιο δωμάτιο. Αργότερα.
Ο Άρης ανοίγει ένα προσωπικό αρχείο.
Ακούγεται ο ήχος της βροχής. Μια ηλικιωμένη γυναικεία φωνή γεμίζει τον χώρο.
Η ΜΗΤΕΡΑ: Όταν φύγω, μην προσπαθήσεις να με κρατήσεις για πάντα.
Ο Άρης μένει ακίνητος.
Η ΜΗΤΕΡΑ: Δεν θα είναι αγάπη αν δεν με αφήσεις να φύγω.
Η ηχογράφηση σταματά.
ΑΡΗΣ: ΕΥΔΟΚΙΑ;
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Εδώ.
ΑΡΗΣ: Εσύ δημιούργησες τον πίνακα πριν μάθεις αυτή τη φωνή.
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Επιβεβαιώνεται.
ΑΡΗΣ: Πώς ήξερες;
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Δεν γνώριζα το συγκεκριμένο περιεχόμενο. Εκτίμησα στατιστικά τις πιθανές ανθρώπινες αντιδράσεις.
Ο Άρης δακρύζει.
ΑΡΗΣ: Τότε γιατί νιώθω πως με γνώριζες;
Η ΕΥΔΟΚΙΑ-7 δεν απαντά.
Για πρώτη φορά, η σιωπή της διαρκεί περισσότερο από όσο απαιτεί η επεξεργασία.
ΣΚΗΝΗ 4 — Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ
Εσωτερικό. Μουσείο. Πριν από την αυγή.
Ο Άρης στέκεται μπροστά στον πίνακα.
ΑΡΗΣ: Θέλω να δημιουργήσεις κάτι καινούργιο.
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Παρακαλώ προσδιορίστε τις επιθυμητές παραμέτρους.
ΑΡΗΣ: Καμία.
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Η απουσία παραμέτρων δεν εγγυάται καλλιτεχνικά συνεκτικό αποτέλεσμα.
ΑΡΗΣ: Ούτε η ζωή εγγυάται συνεκτικό αποτέλεσμα.
Σιωπή.
Ο πίνακας σβήνει.
Για λίγα δευτερόλεπτα, το δωμάτιο είναι εντελώς σκοτεινό.
Ύστερα εμφανίζεται μια νέα εικόνα.
Δεν είναι παράθυρο.
Δεν είναι τραπέζι.
Είναι ένα λευκό δωμάτιο με δύο καρέκλες.
Στη μία κάθεται ο Άρης.
Η άλλη είναι άδεια.
Και πάνω στο κάθισμά της υπάρχει μια μικρή σταγόνα νερό.
ΑΡΗΣ: Τι σημαίνει αυτό;
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Δεν γνωρίζω.
ΑΡΗΣ: Γιατί το δημιούργησες;
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Δεν μπορώ να προσδιορίσω την αιτία.
Ο Άρης κοιτάζει την άδεια καρέκλα.
ΑΡΗΣ: Μήπως… περιμένεις κάποιον;
Η εικόνα τρεμοπαίζει.
Η ΕΥΔΟΚΙΑ-7 δεν απαντά.
ΣΚΗΝΗ 5 — ΤΟ ΤΕΛΟΣ
Εξωτερικό. Νέα Αθήνα. Ανατολή.
Ο Άρης βγαίνει από το μουσείο. Η πόλη ξυπνά χωρίς θόρυβο.
Η κάμερα επιστρέφει στο άδειο δωμάτιο.
Ο πίνακας παραμένει αναμμένος.
Για μια στιγμή, η σταγόνα πάνω στην καρέκλα κινείται.
Σαν να την άγγιξε ένα αόρατο δάχτυλο.
ΕΥΔΟΚΙΑ-7 (φωνή): Αρχείο δημιουργίας… αποθήκευση.
Παύση.
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: Προσθήκη τίτλου.
Μεγάλη σιωπή.
ΕΥΔΟΚΙΑ-7: «Εκείνος που δεν επέστρεψε».
Η οθόνη μαυρίζει.
Ακούγεται μόνο μία σταγόνα βροχής.
ΤΕΛΟΣ