Λεπέν: ‘Το Παρίσι πρέπει να κάνει με τους μετανάστες ό,τι έκανε ο Τραμπ με την Κολομβία”
Η Γαλλική Αποικιοκρατική Αυτοκρατορία:
Η γαλλική κυριαρχία απλώθηκε σε περισσότερες από 40 με 45 σημερινές χώρες (ή περίπου 80 αποικιακές κτήσεις και προτεκτοράτα ιστορικά). Η εξάπλωση αυτή χωρίστηκε σε δύο φάσεις: την πρώτη στην Αμερική (Καναδάς, Λουιζιάνα, Καραϊβική) και τη δεύτερη, πιο αιματηρή, τον 19ο αιώνα στην Αφρική (Βόρεια, Δυτική και Ισημερινή Αφρική, Μαδαγασκάρη) και την Ασία (Γαλλική Ινδοκίνα — σημερινό Βιετνάμ, Λάος, Καμπότζη).
Το συνολικό ανθρώπινο κόστος της γαλλικής αποικιοκρατίας είναι τεράστιο, με τις εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για εκατομμύρια νεκρούς. Μόνο στην Αλγερία, κατά τη διάρκεια της 132χρονης κατοχής (1830–1962), η αλγερινή πλευρά υπολογίζει τους νεκρούς σε 5,6 εκατομμύρια λόγω της βίαιης κατάκτησης, των σφαγών, του πολέμου ανεξαρτησίας (1,5 εκατομμύριο νεκροί) και των πυρηνικών δοκιμών στη Σαχάρα. Στην Υποσαχάρια Αφρική, πάνω από 2 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από την καταναγκαστική εργασία, τις τεχνητές λιμοκτονίες και τις καταστολές εξεγέρσεων (όπως στη Μαδαγασκάρη). Στην Ινδοκίνα, οι νεκροί από τις συγκρούσεις και τον λιμό του 1945 (όπου χάθηκαν 2 εκατομμύρια άνθρωποι) αγγίζουν εκατοντάδες χιλιάδες. Παράλληλα, το διατλαντικό δουλεμπόριο στις γαλλικές αποικίες της Καραϊβικής στοίχισε τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες σκλάβους.
Η οικονομική λεηλασία των χωρών αυτών βασίστηκε σε τρεις κύριους πυλώνες:
- Αρπαγή Πλουτοπαραγωγικών Πηγών: Η Γαλλία μετέτρεψε τις αποικίες σε πηγές φθηνών πρώτων υλών. Άρπαξε τις καλύτερες καλλιεργήσιμες εκτάσεις για παραγωγή καουτσούκ (Ινδοκίνα), κρασιού και σιτηρών (Βόρεια Αφρική), καθώς και πολύτιμων ορυκτών, αφήνοντας τους ντόπιους πληθυσμούς στο όριο της επιβίωσης.
- Καταναγκαστική Εργασία (Corvée): Εκατομμύρια ιθαγενείς υποχρεώθηκαν να εργάζονται κάτω από συνθήκες που άγγιζαν τη δουλεία για την κατασκευή υποδομών (σιδηρόδρομοι, λιμάνια) που εξυπηρετούσαν αποκλειστικά το γαλλικό εμπόριο.
- Νομισματική και Φορολογική Εξάρτηση: Επιβλήθηκαν δυσβάσταχτοι φόροι στους ιθαγενείς, ενώ στην Αφρική εγκαθιδρύθηκε το σύστημα του φράγκου CFA. Το σύστημα αυτό ανάγκαζε τις πρώην αποικίες να καταθέτουν μεγάλο μέρος των συναλλαγματικών τους αποθεμάτων στο Γαλλικό Θησαυροφυλάκιο, εξασφαλίζοντας τον γαλλικό οικονομικό έλεγχο ακόμη και μετά την ανεξαρτητοποίησή τους (μια πρακτική γνωστή ως Françafrique).
__________________
Τhe French Colonial Empire was the second largest in the world after the British, spanning from the 16th to the 20th century and covering over 24 million square kilometers at its peak.
French rule extended over more than 40 to 45 modern-day countries (or approximately 80 colonial possessions and protectorates historically). This expansion was divided into two phases: the first in the Americas (Canada, Louisiana, the Caribbean) and the second, more brutal phase, during the 19th century in Africa (North, West, and Equatorial Africa, Madagascar) and Asia (French Indochina—modern-day Vietnam, Laos, and Cambodia).
The total human cost of French colonialism is immense, with estimates placing the number of casualties in the millions. In Algeria alone, during the 132-year occupation (1830–1962), the Algerian side estimates the dead at 5.6 million due to violent conquest, massacres, the war of independence (1.5 million deaths), and nuclear testing in the Sahara. In Sub-Saharan Africa, over 2 million people lost their lives to forced labor, engineered famines, and the suppression of rebellions (such as in Madagascar). In Indochina, casualties from conflicts and the 1945 famine (which claimed 2 million lives) reached hundreds of thousands. Additionally, the transatlantic slave trade in the French Caribbean colonies cost the lives of hundreds of thousands of enslaved people.
The economic plunder of these countries was based on three main pillars:
- Looting of Natural Resources: France turned its colonies into sources of cheap raw materials. It seized the best arable lands for the production of rubber (Indochina), wine, and grain (North Africa), as well as precious minerals, leaving local populations at subsistence levels.
- Forced Labor (Corvée): Millions of indigenous people were forced to work under conditions bordering on slavery to construct infrastructure (railroads, ports) that exclusively served French commercial interests.
- Monetary and Fiscal Dependence: Exorbitant taxes were imposed on the indigenous populations, while in Africa, the CFA franc system was established. This system forced former colonies to deposit a large share of their foreign exchange reserves into the French Treasury, securing French economic control even after their independence (a practice known as Françafrique).
- ****
Είναι θράσος , είναι άγνοια της ιστορίας, ελαφρότητα ή αισχρή ανηθικότητα ; Αν είσαι Τραμπ και Λεπέν, είναι όλα μαζί. Με αισθητή κλίση της ζυγαριάς στη μεριά της αναλγησίας, του καιροσκοπισμού και της βαθιάς ηθικής αποσύνθεσης.
Αυτή είναι η εικόνα ενός ακροδεξιού, παλιά και σήμερα. Ηγέτη και οπαδού. Και δεν άλλαξε με τα χρόνια. ΄ Ο,τι χειρότερο διαθέτουν οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι στους ακροδεξιούς και ΝεοΝαζί χώρους. Οργίζονται για τους μετανάστες και ζητούν την εξόντωσή τους, όταν οι ίδιες τους οι χώρες δολοφόνησαν αιώνες τώρα τους γονείς και τους παππούδες, όσων σήμερα ,ως κολασμένοι της γης πάλι, θαλασσοπνίγονται με τα μωρά στα χέρια στην αναζήτηση καλύτερης τύχης. Μια αποζημίωση, η ελάχιστη στην πραγματικότητα ,που τους χρωστάει όλη η Ευρώπη. Και αντί αυτού;
Το λέει έξοχα η ελληνική αγχίνοια. «Εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το βόδι». Κι ακόμα πιο παραστατικά. «Φωνάζει ο κλέφτης να φύγει ο νοικοκύρης». Κραυγάζει μια ανισόρροπη Λεπέν να ρίχνουν στην πυρά τους μενάστες, αντί να σκύβει να τους πλένει τα πόδια και να ζητά συγγνώμη για τον όλεθρο που προξένησαν οι δικοί της πρόγονοι στους δικούς τους ανθρώπους. Αμετανόητοι, θρασείς, παντελώς ανήθικοι αυτοί στη φάρα της ακροδεξιάς τύφλας .
Le Pen: “Paris should do with migrants what Trump did with Colombia”
Is it sheer audacity, historical amnesia, reckless frivolity, or a wretched sort of immorality? If the names in question are Trump and Le Pen, it is all of the above—all combined in a volatile mix, with the scales tipping heavily toward callousness, predatory opportunism, and profound moral decay.
This remains the unchanging portrait of the far-right, from yesterday to today, binding leader and follower in the same historical thread. Time has altered nothing. The darkest impulses human societies harbor find their home within the far-right and Neo-Nazi fringes. They seethe with rage against immigrants, demanding their erasure, blindly oblivious to the fact that their own nations spent centuries slaughtering the ancestors of these very people. Today, cast once more as the wretched of the earth, these families risk the fury of the sea, clutching infants in their arms in a desperate quest for a kinder fate. What they seek is but a fraction of a debt—the barest minimum of reparations that all of Europe owes them. And what do they receive instead?
The brilliance of Greek wit captures this injustice perfectly: “They owed us the shirt off our back, and now they demand our coat too.” Or, even more evocatively: “The thief shouts to banish the homeowner.” A venomous Le Pen screams for immigrants to be cast into the pyre, when she should instead be kneeling to wash their feet, begging forgiveness for the devastation her forefathers visited upon their bloodlines. Unrepentant, brazen, and utterly devoid of conscience—such is the lineage of far-right blindness.