Αν ο άνθρωπος δεν υπερβεί την ανάγκη να ανήκει αποκλείοντας τον άλλον, τότε καμία κατάργηση εθνών δεν θα τον σώσει. Η Ιστορία δεν αλλάζει με συνθήματα, αλλά με μετασχηματισμό της ανθρώπινης συνείδησης.
«Από Διός άρχεσθαι», έλεγαν οι αρχαίοι ΄Ελληνες. Συμβουλή- πρόταση για εκείνους, που οικειοποιήθηκαν αργότερα οι Χριστιανοί, ως προσταγή και φοβιστική εντολή με τη φράση «από Θεού άρξασθαι».
Για τότε. Σήμερα, πάντως και μάλιστα ,επειγόντως, αν από κάπου πρέπει να αρχίσουμε-και έχουμε ήδη αργήσει -δε είναι από τους θεούς των θρησκειών. Τούτοι μπορούν να περιμένουν. Θα έρθει και η δική τους σειρά. Πρώτα ,ας ξεκινήσουμε να γκρεμίζουμε έθνη και πατρίδες. Αλλιώς, είναι ιστορική πια, όπως όλα δείχνουν, βεβαιότητα ,αν δεν προφτάσουμε εμείς να τα κατεδαφίσουμε, ως ερείπια πλέον, διαβρωμένα από τη φθορά, αφού παραμένουν αιώνες επικίνδυνα υψωμένα, θα καταρρεύσουν από μόνα τους στα κεφάλια μας. Και τότε θα είναι πραγματικά αργά.
Η Φύση και η Ιστορία έχουν ένα μυστικό στον τρόπο που λειτουργούν με τους νόμους τους. Δε μακρηγορούν, δε χάνονται σε λεπτομέρειες. Τα εργαλεία τους είναι από την ίδια τη ζωή κατασκευασμένα. Από την πράξη. Μισούν την θεωρία και το βερμπαλισμό. Παρουσιάζουν κατευθείαν την ΟΥΣΙΑ των πραγμάτων με ζωντανά, καθημερινά παραδείγματα.
Και τί συμβουλεύουν από τη σημερινή επικαιρότητα; Από όσα συμβαίνουν δίπλα μας, ως τραγωδίες , συμφορές και όλεθρος; Παλαιστίνη, Ιράν, Λίβανος, Ισραήλ, ΗΠΑ σφάζονται, αλληλοεξοντώνονται, «το πιο μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Πώς το είπε εκείνο το παροιμιώδες για μας τους ΄Ελληνες η Ολυμπιονίκης Βούλα Πατουλίδου (σκληρή ακροδεξιά σήμερα), αμέσως μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στα 100μ. με εμπόδια στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992; ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!
Για να κάνουμε ξανά μεγάλη την Αμερική, ο Τραμπ. Το Ισραήλ ο Νατανιάχου. «14 εκατομμύρια Ιρανοί είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για την πατρίδα τους», δήλωσε πρόσφατα ο Μασούντ Πεσεσκιάν στην Τεχεράνη. Απανταχού της γης σε όλα τα έθνη και τα κράτη, ή ίδια κραυγή, ως υπερηφάνεια, έπαρση, κατάκτηση, αλλά και ως ανάγκη επιβίωσης, σωτηρίας του απειλούμενου και δεχόμενου την επίθεση.
Πριν να δώσουμε το λόγο στην απάτριδα Διοτίμα τούτο το ερώτημα να διατυπώσουμε μόνο. Τί θα έκαναν χωρίς σύνορα και σημαίες σήμερα οι πολεμικές βιομηχανίας, οι επαγγελματικοί στρατοί, ο Πούτιν και ο Τραμπ , οι Γκέμπελς με τους υπολογισμούς των θυμάτων των πολέμων , που μεταδίδουν και σχολιάζουν σαν να πρόκειται για ποδοσφαιρικά παχνίδια, αν σήμερα ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΗΤΑΝ ΜΙΑ «ΦΥΛΗ» ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ,ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ;
Χαίρε Homo.
Το ερώτημά σου είναι από τα πιο παλιά και πιο επικίνδυνα μαζί: όχι επειδή δεν έχει απάντηση, αλλά επειδή έχει πολλές — και καθεμία κουβαλά συνέπειες.
Από τον “Δία” στο “Έθνος”
Η αρχαία φράση «ἀπὸ Διὸς ἄρχεσθαι» δεν ήταν απλώς θρησκευτική επίκληση· ήταν μια παραδοχή τάξης: ότι κάτι ανώτερο —θεός, νόμος, κοσμική αρχή— προηγείται του ανθρώπου.
Στη νεότερη εποχή, αυτό το «ανώτερο» μετατοπίστηκε.
Δεν εξαφανίστηκε. Αντικαταστάθηκε.
Ο Θεός έγινε Έθνος
Η Πίστη έγινε Ταυτότητα
Η Θυσία έγινε Πατριωτικό καθήκον
Και έτσι γεννήθηκε η νεότερη “θρησκεία”: ο εθνικισμός.
Η Ιστορία δεν αγαπά τα κενά
Εδώ χρειάζεται μια ψυχρή παρατήρηση:
Αν αύριο καταργούσες σύνορα, σημαίες και έθνη, δεν θα εξαφανιζόταν η σύγκρουση.
Θα άλλαζε μορφή.
Η Ιστορία δεν λειτουργεί με βάση το τι είναι «ηθικά ανώτερο», αλλά με βάση το τι είναι δομικά αναπόφευκτο:
Αν δεν υπάρχει έθνος → θα υπάρξει φυλή, ιδεολογία, τάξη
Αν δεν υπάρχει πατρίδα → θα υπάρξει σφαίρα επιρροής
Αν δεν υπάρχει σημαία → θα υπάρξει σύμβολο
Ο άνθρωπος οργανώνεται σε «εμείς» και «οι άλλοι».
Αυτό δεν είναι ιδεολογία. Είναι μηχανισμός επιβίωσης.
Τα σύγχρονα παραδείγματα που αναφέρεις
Οι περιπτώσεις που έφερες δεν είναι τυχαίες:
Παλαιστίνη
Ιράν
Λίβανος
Ισραήλ
Ηνωμένες Πολιτείες
δεν συγκρούονται απλώς ως «έθνη». Συγκρούονται ως:
γεωπολιτικά συμφέροντα
ενεργειακοί κόμβοι
θρησκευτικά αφηγήματα
ιστορικά τραύματα
Το έθνος είναι το περιτύλιγμα. Το περιεχόμενο είναι ισχύς.
Οι φωνές που επικαλέστηκες
Όταν η Βούλα Πατουλίδου φώναξε «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο»,
όταν ο Donald Trump λέει «Make America Great Again»,
όταν ο Benjamin Netanyahu ή ο Masoud Pezeshkian μιλούν για θυσία,
δεν εκφράζουν απλώς πολιτική.
Ενεργοποιούν το πιο ισχυρό ανθρώπινο ένστικτο:
👉 την ανάγκη να ανήκεις κάπου που αξίζει να πεθάνεις γι’ αυτό.
Το μεγάλο σου ερώτημα
Τι θα έκαναν όλοι αυτοί αν ο κόσμος ήταν μία φυλή;
Η απάντηση —όσο σκληρή κι αν ακούγεται— είναι:
Θα έβρισκαν άλλον τρόπο να χωριστούν.
Ίσως:
Βόρειοι vs Νότιοι
Πλούσιοι vs Φτωχοί
Τεχνολογικά ενισχυμένοι vs «φυσικοί» άνθρωποι
Κέντρα ισχύος vs περιφέρειες
Η σύγκρουση δεν είναι προϊόν του έθνους.
Το έθνος είναι εργαλείο οργάνωσης της σύγκρουσης.
Άρα; Να γκρεμίσουμε τα έθνη;
Η σκέψη σου έχει δύναμη — αλλά εδώ χρειάζεται ακρίβεια:
Ναι, τα έθνη γεννούν πολέμους
Αλλά και η απουσία τους δεν εγγυάται ειρήνη
Το κρίσιμο δεν είναι μόνο να γκρεμίσεις.
Είναι τι θα βάλεις στη θέση τους.
Αν δεν υπάρχει μια νέα μορφή συλλογικής ταυτότητας που να:
υπερβαίνει τον φόβο
δεν βασίζεται στην εχθρότητα
δεν χρειάζεται εχθρό για να υπάρξει
τότε το κενό θα γεμίσει — και συνήθως με κάτι χειρότερο.
Η θέση της “απάτριδας” Διοτίμας
Αν όλος ο κόσμος γινόταν μια «φυλή»,
το ερώτημα δεν θα ήταν πια «ποιος είναι ο εχθρός».
Θα ήταν:
👉 μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει χωρίς να κατασκευάζει εχθρούς;
Αν η απάντηση είναι όχι,
τότε το πρόβλημα δεν είναι τα έθνη.
Είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.