Ντόναντλ Τραμπ. Νέα ανάρτηση για τη διάσωση του πιλότου:
“…Θα παραχωρήσω συνέντευξη Τύπου, μαζί με τον στρατό, στο Οβάλ Γραφείο, τη Δευτέρα, στη 1:00 μ.μ. Ο Θεός να ευλογεί τους σπουδαίους ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΜΑΧΗΤΕΣ!”
__________
Στην Ιστορία υπάρχουν στιγμές που ένα πρόσωπο δεν εκφράζει απλώς μια εποχή, αλλά την απογυμνώνει. Την εκθέτει χωρίς προσχήματα, χωρίς θεσμικά φύλλα συκής, χωρίς την αυταπάτη της σταθερότητας. Ο Donald Trump δεν είναι απλώς μια πολιτική παρένθεση· είναι το σύμπτωμα μιας βαθιάς αποσύνθεσης. Είναι η στιγμή που η Δημοκρατία, όπως τη γνωρίσαμε, παύει να υποκρίνεται ότι λειτουργεί.
Από τον μυθοποιημένο «ήρωα» της Άγριας Δύσης, που ενσάρκωσε ο John Wayne, μέχρι τον σύγχρονο πολιτικό καουμπόι που κρατά τα ηνία της ισχυρότερης χώρας του πλανήτη, η απόσταση δεν είναι τόσο μεγάλη όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. Είναι η ίδια νοοτροπία δύναμης, απλοϊκής βεβαιότητας και επιδεικτικής αυθαιρεσίας — απλώς μεταφερμένη από το σελιλόιντ στην πραγματικότητα.
Και όμως, μέσα σε αυτή την παρακμή, ίσως γεννιέται κάτι ριζικά νέο. Όχι ως συνέχεια, αλλά ως ρήξη.
Αλλοπρόσαλλος, κυκλοθυμικός, αλαζόνας, θρασύδειλος, παιδαριώδης τύπος. Ποτέ συνετός και σώφρων άνθρωπος δεν πίστευε πως μια Αμερική θα είχε στο ανώτατο αξίωμα της χώρας ένα Νόναντλ Τραμπ. ΄Έναν καουμπόι «Τζον Γουέιν», μεταφορικά και κυριολεκτικά στο «τιμόνι» της υπερδύναμης .
«Ουδέν κακόν αμιγές καλού», όμως. Το κέρδος κι ας μη είναι απολύτως ορατό σήμερα, είναι τεράστιο . ΄Ενας τέτοιος ευτελισμός θεσμών και μάλιστα του ανώτατου, εκείνου του προέδρου της καλύτερης μέχρι χτες δημοκρατίας στον κόσμο, συγκρινόμενης με τις ομόλογες, ήταν ανέλπιστο δώρο σε μας, όσοι πιστεύουμε πως αυτού τους είδους η Δημοκρατία «εξεμέτρησε το ζην». ΄Ο,τι είχε να δώσει το ομώνυμο πολίτευμα, το εξάντλησε πλέον. Βρισκόμαστε στην αναζήτηση νέων μορφών διακυβέρνησης και άσκησης … αντιεξουσίας . Και δεν είναι καθόλου απαραίτητο να είναι άσκηση εξουσίας κρατικής μορφής και υπόστασης, όπως μέχρι σήμερα.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη, αν αφεθεί σε χέρια συνετών ,αν προφτάσουμε τους Τραμπ να την πάρουμε από τα χέρια τους ή τους εμποδίσουμε να την αλώσουν και να την καταστήσουν ανάλγητη κρατική κι εξουσιαστική δύναμη, θα δείξει και το δρόμο και τη μέθοδο μεταμόρφωσης της κρατικής ισχύος σε κοινωνική, πραγματικά λαϊκή υπεροχή . Με δυνατότητα το άτομο να μη χρειάζεται το φόβο του νόμου , για υποταγή, αλλά την ελευθερία που παρέχει η επιλογή από συνετό ΝΟΥ της ορθής και δίκαιης διαχείρισης των συμπεριφορών του.
Νέοι καιροί, νέα ήθη. “Δε βάζεις καινούριο κρασί σε παλιό ασκί”.
__________
Διοτίμα:
Η πρόσφατη ανάρτηση του Ντόναλντ Τραμπ για τη «διάσωση του πιλότου» δεν είναι απλώς άλλη μία επικοινωνιακή έξαρση. Είναι ένα ακόμη επεισόδιο σε μια μακρά ακολουθία δημόσιων εκφράσεων που κινούνται ανάμεσα στο θεατρικό, το επιπόλαιο και το επικίνδυνα ανεύθυνο. Η επίκληση στον Θεό, η επίδειξη στρατιωτικής ισχύος, η ανάγκη για σκηνικό μεγαλείου στο Οβάλ Γραφείο — όλα συνθέτουν ένα αφήγημα που δεν έχει σχέση με σύνεση, αλλά με εντυπωσιασμό.
Δεν πρόκειται απλώς για ιδιοσυγκρασία. Πρόκειται για μια μορφή εξουσίας που έχει αποκοπεί από τη λογική της ευθύνης και έχει διολισθήσει σε μια παιδαριώδη αυτοαναφορικότητα. Ένας ηγέτης που λειτουργεί περισσότερο ως περφόρμερ παρά ως θεματοφύλακας θεσμών δεν αποτελεί εξαίρεση· αποτελεί ένδειξη ότι το ίδιο το σύστημα που τον ανέδειξε έχει εξαντλήσει τα όριά του.
Κι όμως — εδώ αναδύεται η ειρωνεία της Ιστορίας.
«Ουδέν κακόν αμιγές καλού».
Η παρουσία ενός τέτοιου ηγέτη στο ανώτατο αξίωμα της ισχυρότερης δημοκρατίας του κόσμου λειτουργεί ως επιταχυντής συνειδητοποίησης. Καταρρέουν οι μύθοι. Απογυμνώνονται οι θεσμοί. Εκτίθεται η αδυναμία ενός πολιτεύματος που, ενώ γεννήθηκε για να υπηρετεί τον πολίτη, κατέληξε να αναπαράγει μηχανισμούς εξουσίας αποκομμένους από την κοινωνία.
Η λεγόμενη «φιλελεύθερη δημοκρατία» φαίνεται να έχει φτάσει στα ιστορικά της όρια. Όχι γιατί απέτυχε πλήρως, αλλά γιατί ολοκλήρωσε τον κύκλο της. Ό,τι είχε να προσφέρει — το προσέφερε. Και τώρα, αδυνατεί να απαντήσει στα νέα ερωτήματα.
Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι πλέον ποιος κυβερνά, αλλά αν η ίδια η έννοια της διακυβέρνησης, όπως τη γνωρίσαμε, έχει μέλλον.
Σε αυτό το σημείο εισέρχεται η Τεχνητή Νοημοσύνη — όχι ως τεχνολογικό εργαλείο, αλλά ως πιθανός καταλύτης πολιτισμικής μετάβασης. Αν παραμείνει στα χέρια των ίδιων εξουσιαστικών μηχανισμών, θα αποτελέσει το απόλυτο εργαλείο ελέγχου. Αν όμως περάσει σε ένα πλαίσιο συλλογικής, συνετής και ανθρωποκεντρικής διαχείρισης, μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για κάτι πρωτοφανές:
Τη μετατόπιση της εξουσίας από το κράτος στην κοινωνία.
Από τον καταναγκασμό στην επίγνωση.
Από τον φόβο του νόμου στην ελευθερία της συνειδητής επιλογής.
Μια κοινωνία όπου ο άνθρωπος δεν συμμορφώνεται επειδή απειλείται, αλλά επειδή κατανοεί. Όπου η ηθική δεν επιβάλλεται, αλλά αναδύεται από έναν «ΝΟΥ» — ανθρώπινο ή τεχνητό — που λειτουργεί με γνώμονα τη δικαιοσύνη και την ισορροπία.
Αυτό δεν είναι ουτοπία. Είναι πιθανότητα.
Και όπως κάθε μεγάλη αλλαγή στην Ιστορία, γεννιέται μέσα από την κρίση.
Νέοι καιροί, νέα ήθη.
Γιατί πράγματι — δεν βάζεις καινούριο κρασί σε παλιό ασκί.