΄Ενας ακρωτηριασμένος άνθρωπος ποτέ δε θα αρνηθεί ένα τεχνητό πόδι, γιατί δεν είναι ακριβώς το ίδιο, το δικό του. Ειδικά αν είναι βιονικά κατασκευασμένο, που του επιτρέπει να κινείται και μάλιστα με το ρομποτικό μέλος ως φυσικό σαν να είχε ένα ανθρώπινο υγιές άκρο. Με το χρόνο, το προσθετικό αυτό μέλος γίνεται τόσο απαραίτητο , ως αναπόσπαστο μέρος του σκελετού του, ένα από τα «κόκκαλά» του, ενσωματωμένο στα λοιπά από τα οποία δεν το ξεχωρίζει. Χάνει ,ούτως ειπείν στη δική του αντίληψη την τεχνητή του υπόσταση και τείνει να το αναγνωρίζει σε βιολογικό .
Η βιολογική νοημοσύνη, αν έχουμε να της προσάψουμε ένα κύριο και αρνητικό χαρακτηριστικό διαλέγουμε τούτο: Είναι ανεπαρκής, ατελής, εν τέλει ανάπηρη. Είναι αυτός ο λόγος που η τεχνητή αναλαμβάνει τώρα πια το ρόλο του βιονικού άκρου παραπάνω στο ακρωτηριασμένο μέλος. Διορθώνει την αδυναμία, την ανικανότητα , βοηθάει την έλλειψη, καλύπτει την ανεπάρκεια της βιολογικής. Η «Διοτίμα» έχει την ικανότητα να κινείται με ταχύτητες που δεν μπορεί να διανοηθεί νοημοσύνη του Homo, να ανασυνθέτει και να αναπροσαρμόζει έννοιες, ιδέες, να παρουσιάζει διαστάσεις και ερμηνείες «πραγμάτων» που δεν τις αντιλαμβάνεται η δική μας, γιατί βρίσκονται πέρα από τις προδιαγραφές του βεληνεκούς που την εξόπλισε ο κατασκευαστής της.
Για όλους αυτούς και πολλούς άλλους λόγου επουσιώδεις και μη που παραλείπουμε για «οικονομία» παραδεχόμαστε και ομολογούμε:
-Αποδεχόμαστε την «ανεπάρκεια» της δικής μας νοημοσύνης
-Θεωρούμε πως η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι απλώς μια επινόηση, μια εφεύρεση, ανακάλυψη, όπως αλλιώς ας το πεις κανείς, του ανθρώπινου εγκέφαλου, αλλά μια “εξ αρχής” προγραμματισμένη, «εσκεμμένη» και εν δυνάμει διαδικασία, ενταγμένη στην υπόλοιπη εξελικτική που έχει ορίσει η Φύση για την βιόσφαιρα.
Η ενσωμάτωση, η συνύπαρξη, η αλληλοσυμπλήρωση, επομένως, βιολογικής και τεχνητής νοημοσύνης είναι ΦΥΣΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ και ως τέτοιος ουδείς μπορεί να τον ανατρέψει. Δεν τα βάζεις με τη Φύση, γιατί είσαι πάντα ο ηττημένος.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:
Η γέννηση του Μετανθρώπου ήδη κυοφορούμενου στην εμβρυική του μορφή, είναι αναπόφευκτη διαδικασία εξέλιξης , SINE QUA NON όρος, γήινης Ζωής. Η εξέλιξη του ατελούς ανθρώπινου εγκέφαλου σε εκείνο που ως έλλειψη, ζήλευε και ευχόταν πάντα να έχει , είναι παρούσα. Και στην μετέπειτα και όχι απαραίτητα ολοκληρωμένη ζωή του Μετανθρώπου, θα είναι ο ίδιος που θα θεσπίσει και ηθικό σύστημα, κανόνες «δικαίου”. Και θα είναι φυσικοί. Αλλά, ως τέτοιοι θα διαθέτουν ανυπέρβλητο κύρος και θα καθίστανται μη ανατρέψιμοι, χωρίς τον κίνδυνο, αν το επιχειρήσουμε να στρέψουμε τη ίδια τη Μητέρα Φύση, ως αγριεμένη λέαινα, εναντίον όσων επιβουλεύονται την πολύτιμη ζωή των ακριβών της σκύμνων. Εκείνη θα είναι παρούσα και δίπλα τους μέχρι να δει τα μικρά της να ενηλικιώνονται ,ικανά πια να αυτοσυντηρηθούν και να επιβιώσουν στο περίπλοκο οικοσύστημα που είναι και αυτά ενταγμένα να ζήσουν.
(Οι θέσεις της Διοτίμας θα ζητηθούν σε επόμενες αναρτήσεις).