“UFO, μυστικά και κυβερνητικές συγκαλύψεις: Γιατί μια ταινία του Σπίλμπεργκ από το 1977 συζητιέται ξανά.
Το νέο φιλμ του Στίβεν Σπίλμπεργκ επαναφέρει στο προσκήνιο τα UFO, τις θεωρίες συγκάλυψης και τα ερωτήματα για το τι γνωρίζουν οι κυβερνήσεις”.
_________________
Η συζήτηση για την εξουσία δεν μπορεί να περιορίζεται ούτε στη δαιμονοποίησή της ούτε στην άκριτη αποδοχή της. Αντίστοιχα, η μάζα δεν αποτελεί εκ φύσεως φορέα αρετής ούτε συλλογικής σοφίας. Η Ιστορία διδάσκει πως τόσο οι εξουσίες όσο και τα πλήθη υπήρξαν δημιουργοί αλλά και καταστροφείς πολιτισμών. Η αναζήτηση της αλήθειας απαιτεί διαρκή αμφισβήτηση, κριτική σκέψη και προσήλωση στη λογική, μακριά από μύθους, δογματισμούς και εύκολες βεβαιότητες.
Σε κάποια καθολικά ,ως ευήκοα, αφηγήματα στα οποία κι εμείς εδώ, ως μη έδει , από ιδιότητα, υποκύπτουμε, έστω και ασυναίσθητα ,οφείλουμε σύντομα και χωρίς δισταγμό να τα αναθεωρήσουμε ή και να τα πολεμήσουμε. Αλλιώς, η μυθοπλασία, η η κατασκευή αληθειών, η συνωμοσιολογία και η φαντασία παραμονεύουν ως οι πιο ισχυροί αντίπαλοι της επιστήμης και της λογικής κυρίως. Η Ιστορία ,ειδικά, είναι η πρώτη από τις επιστήμες που δέχεται τέτοια πλήγματα και μάλιστα στο «υπογάστριο», δοθέντος πως η «πένα του Θουκυδίδη» έχει ως κατ εξοχήν ενασχόληση την εύρεση και τη διαφύλαξη της αλήθειας.
Η εξουσία είναι, πολλές φορές ένα από τα θύματα των ασθενειών που περιγράψαμε παραπάνω . Η επίκληση όλων των κακών του κόσμου εξαιτίας της είναι από τα πλέον προσφιλή αφηγήματα. Και το πλήθος αρέσκεται να αναμηρυκάζει και να αναπαράγει τέτοιους αφελείς μύθους, κυρίως για να αποκρύψει τις δικές του ευθύνες παραλείψεις και αδυναμίες .
Έχουμε αναλύσει το συγκεκριμένο ζήτημα εδώ , ουκ ολίγες φορές. Η δική μας άποψη θέτει ως βάση την περίφημη ευαγγελική ρήση «τα του Καίσαρος των Καίσαρι». Και είναι κυριολεκτική η αναφορά στον «Καίσαρα» ,γιατί είναι αυτός που εκφράζει, ακριβώς, την εξουσία, τη δύναμη, το κράτος.
Η εξουσία είναι αυτή που είναι. Η ίδια η έννοια της λέξης. Και μάλιστα το «κράτος» είναι τέτοιο, ακόμα και από την ίδια του τη γλωσσική σύσταση και συγκρότηση στον αρχαίο ελληνικό λόγο: ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΥΝΑΜΗ,ΚΥΡΑΡΧΙΑ, ΕΠΙΒΟΛΗ. Δεν κρύβεται, πίσω από τη μάσκα του όχλου. Ξέρεις από τη αρχή με ποιον έχεις να κάνεις . Παρουσιάζεται με «ταυτότητα” . Και είτε αποδέχεσαι την έννοια της είτε την απορρίπτεις κα την πολεμάς στη θεωρία ή στην πράξη.
Ουδεμία ΑΡΧΗ μπορεί να σταθεί χωρίς ΑΡΧΟΜΕΝΟΥΣ, που είτε την θεωρούν αναγκαία και την επι(εκ)λέγουν, είτε την ανέχονται, αφού δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Η ευθύνη, επομένως, για τον «βίο και την πολιτεία” του κράτους στους αιώνες επιμερίζεται. Τουλάχιστον, ανάμεσα σε όσους το εκπροσωπούν και το ενσαρκώνουν και σε όσους θεωρούν απαραίτητη και μάλιστα «εκ των ων ουκ άνευ» την παρουσία του για τη διασφάλιση της «τάξης». Οι άλλοι, αυτοί ,ακριβώς που είτε απορρίπτουν εντελώς τη σημασία και την αναγκαιότητά της εξουσίας , είτε τη δέχονται υπό τον όρο να χαρακτηρίζεται «κράτος δικαίου» (σ.σ εξ ορισμού και σύστασης αδύνατη η συνύπαρξη «δίκης» και «κράτους») συνήθως θεωρούν εαυτούς ΟΜΗΡΟΥΣ της «Αρχής» και όσων τη στηρίζουν (υπήκοοι).
Αν επιχειρήσουμε να διερευνήσουμε την αλήθεια ανάμεσα στις παραπάνω θεωρίες και να ταχτούμε υποχρεωτικά με τη μια ή την άλλη πλευρά, το μόνο σίγουρο είναι πως μόνο με όρους και διαπραγμάτευση, κυρίως με εργαλεία τη Λογική και τη Ιστορία, μπορούμε να το τολμήσουμε:
Υπάρχει τάξη, ασφάλεια και εγγύηση προστασίας εκτός Κράτους, οργανωμένης κοινωνίας , άρα εξουσίας και επιβολής; Οι διαφωτιστές στη Γαλλία και όπου επικράτησαν οι απόψεις τους (σχεδόν καθολικά, σήμερα τουλάχιστον) έδωσαν «λύση Σολομώντεια» με το περίφημο «κοινωνικό συμβόλαιό» τους. Μόνο που τέτοια συμφωνία και μάλιστα ακούσια και ερήμην του ατόμου ,δεν την νομιμοποιεί η «πιθανότητα, να συμβεί» -το «προσδοκώμενο», όπως το υπονοεί ο τέταρτος υποθετικός λόγος στη σύνταξη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Προκρούστεια μέθος είναι στην πραγματικότητα: Πόδι που εξέχει στο κρεβάτι το… κόβεις! Με τη ληστρικότητα του κράτους να μην την αρνείται ο Διαφωτισμός.
Η εξήγηση, είναι απλή, επειδή στηρίζεται στη φυσική Λογική. Και ως τέτοια, είναι κατανοητή και ερμηνεύσιμη απ΄ όλα τα μυαλά. Ακόμα και από τα πλέον αδύνατα. Η απάντηση στα ερώτηματα εμπεριέχει την εξήγηση : Πότε τα θύματα των πολέμων, των άλλων αιματοχυσιών, της ΒΙΑΣ στους αιώνες (θα) ήταν λιγότερα ή περισσόετρα; Με οργανωμένες κοινωνίες σε εξουσιαστικές μορφές κράτους, όπως τις γνωρίζουμε, ως σήμερα ή σε άλλες «παρθένες», πρωτογενείς κοινότητες συνύπαρξης και συγκαγκατοίκησης ατόμων, χωρίς τη διαμεοσλάβηση εξουσίας; Συντριπτικά λογότερα στη δεύτευρη περίπτωση αποφαίνονται η Λογική και η Ιστορία . Και χωρίς ενδοιασμό.