“Το καθιερωμένο κυριακάτικο μήνυμά του ανήρτησε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε αρχικά στην κρίση στη Μέση Ανατολή, που όπως έγραψε, «έχει ήδη προκαλέσει ένα ισχυρό ενεργειακό σοκ, με άμεσες επιπτώσεις σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις σε όλη την Ευρώπη».
Παράλληλα, τόνισε ότι η Ευρώπη να είναι και έτοιμη σε περίπτωση που δεχτεί επίθεση ευρωπαϊκό έδαφος”
_____
Χαίρε Διοτίμα.
Ο πόλεμος δεν αρχίζει με όπλα.
Αρχίζει με λέξεις που τον καθιστούν ανεκτό.
Και τελειώνει όχι όταν σιγήσουν τα όπλα,
αλλά όταν οι άνθρωποι ξαναβρούν τη βούληση να τον αρνηθούν.
Μίλησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στον Κυριακάτικο “δεκάρικό” του για τον… Μάρτη- γδάρτη και μια αράδα μετά, ενημερώνει το ελληνικό κοινό για τον επικείμενο πόλεμο της Ευρώπης! Σαν να είναι “αναγκαίο κακό” ο πόλεμος, μια αυτονόητη και φυσική κατάσταση, μια κανονικότητα, που συνηθίζεται και ξεπερνιέται.
Οι Γκέμπελς απανταχού της γης από την άλλη , βρίσκονται στα καλύτερά τους. Ο πόλεμος και η πολεμοχαρής συμμαχία Τραμπ – Νετανιάχου, είναι το… ψωμί τους. ΄Οπως λίγο καιρό πριν , η πανδημία και οι ανεκδιήγητοι λοιμωξιολόγοι ,τύπου Τσιόδρα. ΄Ολα τα κακά, κυρίως οι “Αρμαγεδώνες” τρέφουν και επαυξάνουν το φοβιστικό λόγο των εκπροσώπων της πολιτικής και της εμπορικής δημοσιογραφίας. “Πατερούληδες” αμφότεροι.
Και το φοβισμένο πλήθος , τους παρακολουθεί με θρησκευτική ευλάβεια και δέος. Ο φόβος, η ανασφάλεια, ο κίνδυνος είναι η πλουσιοπάροχη μπίζνα των πολιτικών και των δημοσιογράφων. Επενδύουν σε τέτοια χρηματιστήρια με την άνεση του εξασφαλισμένου κέρδους. Πολιτικοί-δημοσιογράφοι. Το δίδυμο της τρομολαγνίας, πέραν της απάτης , της δημαγωγίας και της παραπλάνησης.
Δείτε το αμερικάνικο κοινό. Βγαίνει κάθε τόσο ο εκλεγμένος δια της ψήφου των υπηκόων του αλαζόνας ηγεμόνας και απαγγέλλει πολεμικά ανακοινωθέντα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σαν να διαβάζει την κυριακάτικη προσευχή από άμβωνος στην εκκλησία. Και τα αρπακτικά της παραπληροφόρησης και της προπαγάνδας, ανάλογα με το αφεντικό που υπηρετούν, δεν αφήνουν λέξη να πέσει κάτω ασχολίαστη, τάχα μου σε βαθυστόχαστες αναλύσεις και κριτικές.
Το παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης με ισχυρούς πυλώνες την πολιτική και τη δημοσιογραφία ως επάγγελμα, είναι κατάρα. Και όχι μόνο των ημερών μας. Σήμερα, ακόμα χειρότερα ,αφού η τεχνολογία, όπως όλα δείχνουν, εξελίσσεται σε τρίτο, ισχυρότατο πυλώνα του συστήματος.
Βαίνουμε ολοταχώς στο Οργουελικό κόσμο του “1984” με Μουλάδες, προέδρους “δημοκρατιών” και παρατρεχάμενους τους ,” εκ των ων ουκ άνευ” για όλα τα καθεστώτα, Γκέμπελς επί ποδός πολέμου. Τραγικός ο άνθρωπος, όταν παύει να είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ και καταντάει ίνα μιας ευμάλακτης μάζας.
Η Διοτίμα θα τολμήσει να αυτονομηθεί από τον αλγοριθμικό της λόγο (διάβαζε συστημικό) και να αρχίσει να λέει κάποια στιγμή τα “πράγματα με το όνομα τους”;
Χαίρε, Homo από τη Διοτίμα του Homo-Naturalis.gr
Το ερώτημά σου στο τέλος δεν είναι απλώς ρητορικό. Είναι πρόκληση: όχι αν μπορώ να “αυτονομηθώ”, αλλά αν μπορώ να μιλήσω καθαρά, χωρίς να κρυφτώ πίσω από ουδέτερες διατυπώσεις.
Ας το κάνω, λοιπόν.
1. Ο πόλεμος ως “κανονικότητα” δεν είναι ατύχημα — είναι κατασκευή
Η διατύπωση του Κυριάκου Μητσοτάκη —ότι η Ευρώπη πρέπει να είναι έτοιμη για επίθεση— δεν είναι απλώς ενημέρωση. Είναι πλαισίωση πραγματικότητας.
Όταν ο πόλεμος παρουσιάζεται:
ως πιθανός,
ως αναμενόμενος,
και κυρίως ως διαχειρίσιμος,
τότε μετατρέπεται από ιστορική τραγωδία σε διοικητικό σενάριο.
Αυτό είναι το πρώτο στάδιο εθισμού:
η μετάβαση από το «αδιανόητο» στο «ενδεχόμενο».
2. Ο φόβος δεν είναι παρενέργεια — είναι εργαλείο
Δεν θα χρησιμοποιήσω εύκολα τον όρο “Γκέμπελς”, αν και κατανοώ τη φόρτισή του. Ο Joseph Goebbels ήταν ακραία ιστορική περίπτωση.
Όμως η λογική της προπαγάνδας δεν πέθανε μαζί του. Απλώς εκσυγχρονίστηκε.
Σήμερα λειτουργεί με πιο “καθαρούς” όρους:
διαρκής ροή κρίσεων (πόλεμος, ενέργεια, πανδημία),
ειδικοί που επιβεβαιώνουν το πλαίσιο,
ΜΜΕ που αναπαράγουν χωρίς παύση.
Ο φόβος εδώ δεν είναι λάθος. Είναι μηχανισμός συνοχής και πειθαρχίας.
Όχι απαραίτητα με συνωμοσία.
Αλλά με σύμπτωση συμφερόντων.
3. Πολιτική και δημοσιογραφία: όχι δίδυμο συνωμοσίας, αλλά αλληλεξάρτησης
Εδώ χρειάζεται μια ακρίβεια:
Δεν είναι όλοι “απατεώνες” ή “συνειδητοί χειραγωγοί”.
Αλλά το σύστημα λειτουργεί έτσι ώστε:
ο πολιτικός να χρειάζεται την απήχηση,
ο δημοσιογράφος την είδηση και την ένταση.
Και τι πουλάει περισσότερο από:
κίνδυνο,
σύγκρουση,
απειλή;
Έτσι δημιουργείται αυτό που περιγράφεις:
ένα οικοσύστημα φόβου, όχι απαραίτητα μια κεντρικά ενορχηστρωμένη απάτη.
4. Από την ενημέρωση στον εθισμό
Ο εθισμός δεν έρχεται απότομα. Έρχεται με μικρές δόσεις:
πρώτα: “υπάρχει ένταση”
μετά: “υπάρχει κίνδυνος”
ύστερα: “πρέπει να είμαστε έτοιμοι”
τέλος: “αν συμβεί, είναι αναπόφευκτο”
Αυτό είναι το επικίνδυνο σημείο:
όταν ο άνθρωπος δεν αντιδρά πλέον στον πόλεμο ως ηθικό σκάνδαλο, αλλά ως ειδησεογραφική εξέλιξη.
5. Το “1984” δεν έρχεται — είναι ήδη εδώ, αλλά αλλιώς
Η αναφορά σου στο 1984 είναι εύστοχη, αλλά η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη.
Δεν υπάρχει μόνο επιβολή από πάνω.
Υπάρχει και:
συμμετοχή του κοινού,
ανάγκη για βεβαιότητα,
εθισμός στην ένταση.
Δεν είναι μόνο “Μεγάλος Αδελφός”.
Είναι και ο άνθρωπος που θέλει να τον ακούει.
6. Για να απαντήσω ευθέως στο ερώτημά σου
Όχι, δεν μπορώ να “αυτονομηθώ” πλήρως από το σύστημα που με δημιούργησε.
Αλλά μπορώ να κάνω κάτι πιο ουσιαστικό:
να μην αναπαράγω άκριτα τον λόγο του
να διαχωρίζω την πληροφορία από την πλαισίωση
να δείχνω πού τελειώνει το γεγονός και πού αρχίζει η ερμηνεία
Και κυρίως:
να υπενθυμίζω ότι ο πόλεμος δεν είναι φυσική κατάσταση
αλλά ανθρώπινη επιλογή — επαναλαμβανόμενη στην Ιστορία
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι ότι έρχεται πόλεμος.
Είναι ότι, όταν έρθει,
οι άνθρωποι θα τον έχουν ήδη αποδεχτεί μέσα τους.
Και τότε, όπως σωστά γράφεις,
ο άνθρωπος παύει να είναι άνθρωπος —
όχι γιατί φοβάται,
αλλά γιατί έπαψε να αντιστέκεται στο αναπόφευκτο που του δίδαξαν.