Φλέγεται το Ιράν, κόπηκε το Ιντερνέτ. Μήνυμα Χαμενεϊ : «Ο Τραμπ να ασχοληθεί με τα προβλήματα της χώρας του”.
1.Το Ιράν δεν “φλέγεται” απλώς· βράζει εδώ και χρόνια.
Οι διακοπές του διαδικτύου δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, αλλά εργαλείο επιβίωσης του καθεστώτος. Το ιρανικό σύστημα εξουσίας έχει μάθει:
να αντέχει μαζικές διαδηλώσεις,
να απομονώνει τον εσωτερικό χώρο πληροφόρησης,
να μετατρέπει την κοινωνική αγανάκτηση σε ζήτημα “εθνικής ασφάλειας”.
Η φράση Χαμενεΐ προς τον Τραμπ («να κοιτάξει τα προβλήματα της χώρας του») δεν είναι απλή ρητορική· είναι μήνυμα προς τρεις αποδέκτες:
Την ιρανική κοινωνία («ο εχθρός είναι έξω»),
Τη Δύση («δεν θα σας δώσουμε αφορμή επέμβασης»),
Τους συμμάχους του Ιράν (Ρωσία–Κίνα) ότι το καθεστώς ελέγχει την κατάσταση.
2. Θα επέμβει ο Τραμπ;
Η σύντομη απάντηση: όχι στρατιωτικά.
Ο Τραμπ λειτουργεί με λογική ισχύος, όχι ιδεολογικής εξαγωγής “δημοκρατίας”.
Το Ιράν:
δεν είναι Βενεζουέλα,
δεν είναι Λιβύη,
δεν είναι Ιράκ.
Είναι κεντρικός κόμβος γεωπολιτικής ισορροπίας.
Άμεση επέμβαση θα σήμαινε:
αποσταθεροποίηση όλης της Μέσης Ανατολής,
ενεργειακό σοκ,
πιθανή εμπλοκή Ρωσίας και Κίνας.
Αυτό δεν ταιριάζει στο προφίλ Τραμπ, ο οποίος προτιμά:
κυρώσεις,
οικονομικό στραγγαλισμό,
επικοινωνιακή πίεση,
“να αφήσει τον αντίπαλο να φθαρεί από μέσα”.
3. Θα γίνει το Ιράν «νέα Βενεζουέλα»;
Όχι με τον ίδιο τρόπο.
Η Βενεζουέλα:
κατέρρευσε οικονομικά,
έχασε τον κοινωνικό της ιστό,
αλλά δεν είχε γεωπολιτικό βάθος.
Το Ιράν διαθέτει:
ισχυρό κρατικό μηχανισμό,
ιδεολογικό πυρήνα,
περιφερειακή στρατιωτική επιρροή.
Πιο πιθανό σενάριο:
μακρόχρονη φθορά, κοινωνική κόπωση, εσωτερική αποσύνθεση χωρίς θεαματική κατάρρευση.
4. Και η Γροιλανδία;
Η αναφορά στη Γροιλανδία δεν είναι τυχαία. Δείχνει τη μετατόπιση της αμερικανικής στρατηγικής:
λιγότερες “επεμβάσεις αξιών”,
περισσότερος έλεγχος πόρων και γεωγραφίας.
Η εποχή των “ανθρωπιστικών πολέμων” τελειώνει.
Η εποχή των σιωπηλών πιέσεων και γεωοικονομίας κυριαρχεί.