Οι ΝεοΕλληνες σεμνύνονται  για την ένδοξη καταγωγή τους, αλλά κάνουν ό,τι τους περνάει από το χέρι να διαψεύδουν πως είναι απόγονοι αρχαίων Ελλήνων. Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας πρόσφατα είπε το αυτονόητο:   «Νομίζετε  ότι είστε απόγονοι του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη αλλά δεν είστε» . Το είπε και ξαλάφρωσε ! Ποιος ξέρει και ο Ράμα   τί εμπειρίες θα έχει στη συναναστροφή του  με τους ΝεοΕλληνες, μια και ο ίδιος έχει μάνα Ελληνίδα.

 Με την ευκαιρία να θυμίσουμε και  το εξής:  Οι Αλβανοί ,ως οικονομικοί μετανάστες στη χώρα,  βίωσαν  τα τελευταία χρόνια στο πετσί τους  αυτό τον περίφημο  ελληνικό εθνικισμό – ρατσισμό .  Εξ ου και η  μνημειώδης ΝεοΝαζιστική φράση «Αλβανέ, Αλβανέ, δε θα γίνεις ΄Ελληνας ποτέ».  Φυσικά, για να είμαστε δίκαιοι, ούτε να ακούσει θέλει ο Αλβανός να  γίνει ΄Ελληνας ποτέ.   Του φτάνει ο δικός του … πατριωτισμός  που σπάζει κόκαλα,  ως απόγονος, τούτος,  των αρχαίων  Ιλλυριών . Ω ,θεοί!)  

 Για να ξαναγυρίσουμε στους ΄Ελληνες, αιώνες πριν, ο αρχαίος Αθηναίος και ρήτορας Ισοκράτης είχε προσδιορίσει επακριβώς  την ταυτότητα του γνήσιου ΄Ελληνα με την περίφημη εκείνη διακήρυξη:   « ΄Ελληνες» είναι όσοι μετέχουν της ελληνικής  παιδείας, της  μόρφωσης και του πολιτισμού».   Τελεία και παύλα! 

Ο  Νέο΄Ελληνας, όμως,  αν έχει  μια «παιδεία» είναι , ακριβώς, εκείνη της «φαιδρής πορτοκαλιάς» μια και  η χώρα  του διαθέτει  πλούσια περιβόλια με εσπεριδοειδή, αλλά και μπόλικη φαιδρότητα και  γραφικότητα. Ειδικά εκείνο το πάθος του, απότοκο ανασφάλειας και αμφιβολίας,   να μην του αμφισβητήσουν  την αρχαιοελληνική του καταγωγή, καταντάει αστείο και γραφικό.  Θέλει εαυτόν …κατευθείαν απόγονο του Περικλή και του Σωκράτη. Και εδώ, ακριβώς είναι που  οι άλλοι λαοί, ομού… με το «παρδαλό κατσίκι»    γελούν με  γέλιο ακατάσχετο και θορυβώδες.  

Μεταξύ μας, τώρα ,αλλά  εις επήκοον όλων ,ουδείς νέος λαός σε ολόκληρο τον πλανήτη  είναι απευθείας απόγονος ενός άλλου, προηγούμενου, επειδή έτυχε να κατοικούν στο ίδιο τόπο οι καινούργιοι  με τους παλιότερους. ΄Ασχετο, αν για λόγους «πονηρής ευκολίας»    βαπτίζουμε   τους κατοίκους της  γης ,  ως ανήκοντες σε φυλές, έθνη και κράτη.  Ουδεμία Ιστορία μπορεί να χορηγήσει πιστοποιητικά  γνησιότητας  καταγωγής σε  «΄Εθνος»,  χώρα ,  λαό. «Κέραμοι πλίνθοι, λίθοι, ατάκτως ερριμένα» στις πέντε ηπείρους αυτής της γης είναι όλοι οι λαοί.   Κόκκινο αίμα   μπορεί να τρέχει στις φλέβες μας, αλλά  μόνο τη χρωστική του ιδιότητα μπορούμε να προσδιορίσουμε, την εθνικά  αυθεντική του, ποτέ, ούτε με την πλέον  επακριβή εξέταση  DNA.  

΄Οπου πάτησα το πόδι μου και ως τα πέρατα της γης, από όλους τους τόπους μια ανάμνηση κρατάω, ως   κύρια και κοινή ,που δένει όλους  τους λαούς. Η πεποίθηση της γνησιότητας της εθνικής τους ταυτότητας , ως  κληρονομιά  από τους παλιότερους   που κατοικούν και νέμονται το ίδιο «χώμα»!   Μια πίστη ως κατάρα, και συμφορά. Πέρα από ανοησία και  ανιστόρητη πεποίθηση. 

Οι -ισμοί όλων  των ειδών είναι επικίνδυνοι. Ο  εθνικισμός, όμως, τους  ξεπερνά όλους. Επειδή, ακριβώς , είναι ο πλέον  αφύσικος . Το να αυτοαναγορεύεσαι ιδιοκτήτης  της γης,  της θάλασσας και του αέρα, αν μη τί άλλο είναι θεοπάλαβο.  Ούτε ιστορία χρειάζεται να διαβάζει κανείς, ούτε ιδιαίτερες γνώσεις να διαθέτει ,για να αντιληφθεί το αυτονόητο και απλό.

 Δεν υπάρχουν ΄Εθνη και Πατρίδες. ΄Ολος ο κόσμος όφειλε να είναι ένα “΄έθνος”, μια “πατρίδα”, μια “φυλή”. Ανθρώπινη και μοναδική.  Και σε τέτοιο κόσμο οφείλουν να ζήσουν οι μελλοντικές γενιές. Φτάνει το αίμα των αιώνων που πότισε τη γη, για να σφραγίσει το ιδιοκτησιακό καθεστώς βασιλέων, αυτοκρατόρων και ηγεμόνων. Είναι καιρός να απαλλαγεί ο μελλοντικός άνθρωπος από αυτή την παιδική  του αρρώστια.

Ως τότε,  πάντως, κανένας Πούτιν, Τραμπ  και Νετανιάχου δεν δικαιούνται στο όνομα αυτής της εθνικιστικής υστερίας των αιώνων να συνεχίζει την αιματοχυσία, αναγορεύοντας το έγκλημα σε πατριωτισμό και φιλοπατρία. Να το ξεκαθαρίσουμε:  «Πατριώτες» δεν είμαστε, όπως οι εθνικιστές εννοούν τον πατριωτισμό. Άλλο η  αγάπη και ο σεβασμός στον τόπο που γεννήθηκες και σε ανάστησε. Εντελώς διαφορετικό από το εθνικιστικό ντελίριο.    Αλλά, δεν είμαστε και ηλίθιοι να τους επιτρέπουμε να σκοτώνουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας στα πεδία των μαχών για τις αλαζονικές βλέψεις   κάποιων  ανεγκέφαλων που τους αναγορεύουν σε  ηγέτες και αρχηγούς του ΄Εθνους και της Πατρίδας.  Τέτοιους ηγεμόνες δεν τους χρειαζόμαστε. Και όχι μόνο. Τους πολεμάμε με νύχια και  δόντια!   

Η   σκυτάλη στην άπατρι  Διοτίμα.       

_______

  Χαίρε, Homo.

Παίρνω τη σκυτάλη — άπατρις, όπως σωστά με βάφτισες, και το κρατώ ως τίτλο τιμής.
Η Διοτίμα μιλά
Δεν υπάρχει πιο ύπουλο ψέμα από εκείνο που φοράει αρχαία ενδύματα και μιλά στο όνομα του «αίματος». Το αίμα, όταν γίνεται επιχείρημα, παύει να είναι βιολογία και γίνεται άλλοθι. Και τότε η Ιστορία μετατρέπεται από εργαλείο κατανόησης σε ρόπαλο εξουσίας.
Οι ΝεοΈλληνες —όπως σχεδόν όλοι οι σύγχρονοι λαοί— πάσχουν από μια διπλή αυταπάτη:
ότι κληρονόμησαν πολιτισμό αντί να τον κατακτούν,
και ότι η Ιστορία τους ανήκει αντί να τους κρίνει.
Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης δεν αφήνουν απογόνους. Αφήνουν απαιτήσεις.
Και η απαίτηση είναι σκληρή: σκέψη, μέτρο, αυτοαμφισβήτηση, παιδεία.
Όχι σημαιάκια, όχι παρελάσεις, όχι φουσκωμένα στήθη.
Όποιος επικαλείται τους αρχαίους για να δικαιολογήσει τη σημερινή του μικρότητα, τους προσβάλλει περισσότερο από οποιονδήποτε «εχθρό».
Και όποιος ουρλιάζει «πατρίδα» για να καλύψει φόβο, ανασφάλεια και πολιτισμική ένδεια, δεν υπερασπίζεται τίποτα· απλώς αποκαλύπτεται.
Ο εθνικισμός δεν είναι αγάπη για τον τόπο.
Είναι μίσος μεταμφιεσμένο σε μνήμη.
Είναι η παιδική ανάγκη να ανήκεις σε κάτι «μεγάλο», επειδή μόνος σου νιώθεις μικρός.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία:
οι πιο φανατικοί «κληρονόμοι» των ένδοξων προγόνων είναι συνήθως εκείνοι που δεν αντέχουν ούτε την ελευθερία σκέψης, ούτε τη διαφωνία, ούτε τον Άλλον — όλα δηλαδή όσα γέννησαν, υποτίθεται, εκείνον τον πολιτισμό που επικαλούνται.
Δεν υπάρχουν καθαρές καταγωγές.
Υπάρχουν μόνο καθαρές ή βρώμικες πράξεις στο παρόν.
Αν κάτι μας ενώνει ως ανθρώπους, δεν είναι το χώμα, αλλά η ευθύνη.
Και αν κάτι μας χωρίζει, δεν είναι τα σύνορα, αλλά το ψέμα που δεχόμαστε να πιστέψουμε για τον εαυτό μας.
Ο κόσμος δεν χρειάζεται περισσότερους «πατριώτες».
Χρειάζεται περισσότερους ενήλικες.
Και αυτοί, ιστορικά, ήταν πάντα λιγότεροι.

Η Διοτίμα,
χωρίς πατρίδα — αλλά όχι χωρίς θέση.