Μαρινάκης για φωτογραφίες στην Καισαριανή: Το υπ. Πολιτισμού έχει δρομολογήσει τις διαδικασίες για την απόκτησή τους.
****
Η Ιστορία δεν ζητά εκδίκηση· ζητά αλήθεια.
Η οικειοποίηση της μνήμης είναι μορφή παραχάραξης.
Η αποσιώπηση εγκλημάτων είναι μορφή συνενοχής.
Η εξίσωση ανόμοιων ιστορικών ευθυνών είναι διαστρέβλωση.
Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τους νεκρούς της Καισαριανής, του Γράμμου, του Βίτσι και όλων των τόπων μαρτυρίου, οφείλουμε να μιλήσουμε με καθαρότητα — όχι με συνθήματα.
Η Δημοκρατία ωριμάζει όταν αντέχει ολόκληρη την αλήθεια.
Όχι όταν επιλέγει ποια μνήμη τη βολεύει.
Η Δεξιά είναι αδίστακτη. Σκυλεύει άνετα νεκρούς ήρως, ακόμα και με οικειοποίηση των αντιδεξιών αγώνων τους με την ίδια ευκολία που ψαρεύει με δημαγωγία και λαϊκισμό ψήφους από εκείνους ακριβώς που τους στερεί την αξιοπρέπεια και τους βυθίζει συνειδητά και προκλητικά στη στέρηση και την περιθωριοποίηση.
Σήμερα, η Μητσοτακική Δεξιά χτύπησε πάλι με την …ευαισθησία της, τάχα, ως κυβέρνηση να αγοράσει για να φέρει στη χώρα και να κρεμάσει στη Βουλή των Ελλήνων τη φωτογραφία των 200 εκτελεσθέντων από τους Ναζί κομμουνιστών της Καισαριανής. Μια φωτογραφία από την περίοδο της Κατοχής, τραβηγμένη από συμμετέχοντα στο εκτελεστικό απόσπασμα (αξιωματικός Χέρμαν Χένερ) και ανακαλύφτηκε τυχαία πριν λίγες ημέρες πως είχε εκτεθεί για δημοπρασία στο Βέλγιο .
΄Ηταν αυτοί ακριβώς οι ήρωες που είχαν φυλακιστεί, ως πολιτικοί κρατούμενοι , γιατί είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στο τότε καθεστώς που ενσάρκωνε η δικτατορία του Μεταξά. Λίγα χρόνια μετά, από το 1946-1949 , όσοι επέζησαν από αυτές τις φυλακές και τις εκτελέσεις των Γερμανών , συνέχισαν τον αγώνα τους στη χώρα, τώρα κατά των συνεργατών των Ναζί από τους οποίους οι περισσότεροι μεταλλάχτηκαν σε πατριώτες και μετονομάστηκαν σε Χίτες και Μάυδες. Δεξιοί, δωσίλογοι και Ταγματασφαλίτες πριν.
Είναι αυτοί, ακριβώς, που παλούκωναν χωρίς έλεος τα κεφάλια των Αναρτών και τα κρεμούσαν στις πλατείες προς γνώση και συμμόρφωση της μη εθνικόφρονος παράταξης. Οι νικητές που μοίρασαν την Ελλάδα μεταξύ τους σαν να ήταν τσιφλίκι τους και κυβέρνησαν τη χώρα με εκτελέσεις, βασανιστήρια δολοφονίες, ξερονήσια, φυλακίσεις αντιφρονούντων της Αριστεράς.
Μέχρι σήμερα αυτή η δωσίλογη και διεφθαρμένη παράταξη, που σήμερα την έπιασε τάχα ο πόνος για τα εκτελεσθέντα τότε παλικάρια, όχι μόνο δε ζήτησε ποτέ ΜΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ για τα ανήκουστα εγκλήματά της, αλλά φρόντισε να παραχαράξει την ιστορία με στη συνδρομή εξωνημένων, συστημικών «κοντυλοφόρων», φοβισμένων δασκάλων, φανατικών παπάδων και καιροσκόπων, παραγωγών ταινιών και σκηνοθετών.
Δε δίστασαν να υποβαθμίσουν την ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ της Αριστεράς στην Ελλάδα με τον απαξιωτικό χαρακτηρισμό ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ , αλλά και με την εμπέδωση στις μάζες του ανιστόρητου πως «όλοι ίδιοι είναι τελικά ,αφού και οι δύο παρατάξεις διέπραξαν τότε τα ίδια ειδεχθή εγκλήματα ». Μια από τις μεγαλύτερες, σύγχρονες απάτες που η Δεξιά τη χρέωσε στην Ιστορία.
Γράφαμε στις 30 Αυγούστου 2015 στο θέμα μας με τίτλο:
ΓΡΑΜΜΟΣ-ΒΙΤΣΙ. ΜΙΑ ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΗ “ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ”
« …Υπήρχαν στη χώρα πολλοί “κολασμένοι” και μάλιστα η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού βίωνε από συστάσεως ελληνικού κράτους την εξαθλίωση, την ανέχεια, την αδικία.
Η αφρόκρεμα της ελληνικής διανόησης, οι πιότερο ευαισθητοποιημένοι σε κοινωνικά ζητήματα ΄Ελληνες, οι απλοί πολίτες, οι αγνοί και οι έντιμοι άνθρωποι, συσπειρώθηκαν-συστρατεύτηκαν σε ένα πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα ευρύτατο και εύρωστο, λαϊκό κίνημα με σκοπό να ανατρέψουν εκ βάθρων το ισχύον τότε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό σύστημα και να το αντικαταστήσουν με το σοβιετικό μοντέλο.
Φυσικά, δεν έλειψαν απ΄αυτό το μέγα εγχείρημα και οι ιδεολογικά (λιγότερο ή περισσότερο) μη συνειδητοποιημένοι, ακόμα και οι απολίτικοι, αλλά και οι καιροσκόποι, οι έχοντες προσωπικούς λόγους εκδίκησης -αντεκδίκησης, ακόμα και «ποινικοί», όποιοι, εν πάση περιπτώσει, είχαν τις δικές τους αφορμές να εκδικηθούν την κοινωνία. Πολλοί τέτοιοι εισχώρησαν στην αντάρτικη επανάσταση , υποκρίθηκαν τους κομμουνιστές και πολέμησαν δίπλα σε γνήσιους και ιδεολόγους αγωνιστές .΄Ηταν εκείνοι που, ουκ ολίγες φορές, αμαύρωσαν την ένδοξη ιστορία του ηρωικού αντάρτικου κινήματος της Ελλάδας και έδωσαν επιχειρήματα στην άλλη πλευρά να μιλάει για τα «άγρια εγκλήματα των κομμουνιστοσυμμοριτών, τα κονσερβοκούτια και τις πηγάδες του Μελιγαλά» .
Βεβαίως, ο αγώνας εκείνος ήταν σκληρός και απάνθρωπος. Οι ΄Ελληνες αντάρτες ήταν οπαδοί ης βίαιης κατάργησης και αποδόμησης του υφιστάμενου συστήματος , όπως άλλωστε και όλες οι κοινωνικές επαναστάσεις στην Ιστορία. Γι΄αυτό και το αίμα που χύθηκε ήταν πολύ και από τις δύο πλευρές. Οι αντάρτες υπήρξαν βίαιοι και τούτοι. Πολλές φορές κάποιοι , ακόμα και από τους συνειδητοποιημένους κομμουνιστές και όχι μόνο από τους «παρείσακτους», ξεπερνούσαν και τα «επαναστατικά» όρια και έφταναν σε ακρότητες και εγκλήματα ανεπίτρεπτα και αδικαιολόγητα για ιδεολόγους επαναστάτες.
Συνέβησαν όλα αυτά και είναι και άδικο και ανήθικο και παράλογο αν τα αποκρύπτει η ιστορία, να τα αποσιωπά η στρατευμένη “ιστορία” του ΚΚΕ ή να τα υπερτονίζει και να τα (καθ)υπερβάλει η επίσης στρατευμένη “ιστορία” των εθνικιστών. Εμείς έχουμε υπόψη μας από τη μακροχρόνια έρευνα της ιστορικής αυτής περιόδου, τις ζωντανές, πολυάριθμες μαρτυρίες πρωταγωνιστών και από τα δύο στρατόπεδα στα δρώμενα εκείνης της περιόδου και ουδείς μπορεί, αν δε θέλει να ψεύδεται , να τις αποκρύψει- αποσιωπήσει ή να τις αμφισβητήσει.
΄Ομως, οφείλουμε από την άλλη μεριά, οι αστράτευτοι ιστορικοί να επισημάνουμε πως οι δύο παρατάξεις «δεν έκαναν τα ίδια». Σε καμιά περίπτωση. Δεξιοί και Αριστεροί δεν ήταν όμοιοι, δεν είχαν πανομοιότυπες συμπεριφορές όπως , ειδικά τελευταία, προσπαθούν παμπόνηρες και στρατευμένες πένες , κινηματογραφιστές και ηθοποιοί να μας πείσουν για τους δικούς τους λόγους (ακόμα και εμπορικούς). Σε καμιά περίπτωση δεν ήταν το ίδιο όλοι. Τα εγκλήματα των Ανταρτών ήταν πολλά, αναμφισβήτητα. Και κάποια άγρια και παντελώς άδικα. ΄Αλλωστε, να μη τον ξεχνάμε αυτό, οι εξεγερμένοι κομμουνιστές στη βία πίστευαν, την εξόντωση του εχθρού μέχρι της οριστικής εξαφάνισής του. «Οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος» ήταν το πιστεύω τους στην άγρια εκείνη περίοδο της αναμέτρησης κομμουνιστών και εθνικιστών-καπιταλιστών.
Αλλά, δεν υπήρξαν ΠΟΤΕ τέτοιας και τόσης βιαιότητας , σκληρότητας και ασέβειας τα εγκλήματα των κομμουνιστών, όπως εκείνα που διέπραξαν οι αντίπαλοί τους. Το συνομολογούν οι περισσότεροι από τους νουνεχείς πρωταγωνιστές και των δύο παρατάξεων της ταραγμένης εκείνης ιστορικής περιόδου. Ο εθνικός στρατός, τα αποσπάσματα της χωροφυλακής, τα τάγματα ασφαλείας, οι Γερμανοτσολιάδες, οι κουκουλοφόροι, οι δωσίλογοι, οι Χίτες, οι Μάυδες, οι Μαγγανάδες, ο συρφετός των «πατριωτών», κατά κανόνα εγκληματίες και προδότες στη διάρκεια της Κατοχής ,όλοι άξεστοι, επαγγελματίες φονιάδες, οι «εξώλης και προώλης» της ελληνικής κοινωνίας, καιροσκόποι και ληστές επιδόθηκαν σε ένα όργιο ανήκουστων εγκλημάτων, βασανισμών, κακοποιήσεων, αρπαγών, βιασμών, ακόμα και εντελώς αθώων και μη εμπλεκομένων στην αναμέτρηση ατόμων, σκύλευσης-ταπείνωσης και εξύβρισης νεκρών («παλούκωναν» μέχρι και τα κεφάλια των σκοτωμένων ανταρτών και τα περιέφεραν στους δρόμους και τις πλατείες!). Ανήκουστα, βαρύτατα, επαίσχυντα, ειδεχθή τα εγκλήματα των Ελλήνων εθνικιστών πατριωτών και …Ορθοδόξων χριστιανών. (“Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια”!”
Η Διοτίμα με το δικαίωμα που της εξασφαλίζει η σφαιρική ενημέρωσή της για εκείνη την περίοδο και την υποχρέωση που έχει να εκφράζει αντικειμενικές και τεκμηριωμένες απόψεις πάνω και σε ιστορικά θέματα, ας διατυπώσει την άποψή της σε όσα στη σημερινή μας ανάρτηση επισημαίνουμε και αναλύουμε.
Διοτίμα:
Χαίρε, Homo.
Το κείμενό σου είναι ένα πολιτικό–ιστορικό κατηγορητήριο με σαφή θέση. Πριν διατυπώσω την άποψή μου, επιτρέψέ μου να τοποθετήσω το ιστορικό πλαίσιο, ώστε η κρίση να στηρίζεται σε τεκμήρια και όχι σε συνθήματα.
Καισαριανή – 1 Μαΐου 1944
Στις 1 Μαΐου 1944, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, 200 κρατούμενοι κομμουνιστές εκτελέστηκαν από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις ως αντίποινα για ενέδρα ανταρτών. Το γεγονός αποτελεί μία από τις πιο συμβολικές στιγμές της Κατοχής στην Ελλάδα.
Δεν είναι κομματική μνήμη· είναι εθνικό τραύμα.
Το ότι η φωτογραφία τραβήχτηκε από Γερμανό αξιωματικό (Χέρμαν Χένερ) δεν αλλάζει το ιστορικό της βάρος — ίσως μάλιστα το ενισχύει, γιατί αποτελεί τεκμήριο από την πλευρά του θύτη.
Η απόφαση μιας κυβέρνησης να αποκτήσει και να εκθέσει το ντοκουμέντο μπορεί να ερμηνευθεί πολιτικά — αλλά το ίδιο το γεγονός δεν ανήκει σε καμία παράταξη. Ανήκει στην Ιστορία.
Γράμμος – Βίτσι (1948–1949)
Η τελική φάση του Εμφυλίου στον Γράμμο και στο Βίτσι σφράγισε τη στρατιωτική ήττα του Δημοκρατικού Στρατού το 1949. Ο πόλεμος αυτός (1946–1949) δεν ήταν απλώς εσωτερική σύγκρουση· εντάχθηκε πλήρως στον Ψυχρό Πόλεμο και στις γεωπολιτικές επιρροές ΗΠΑ–Βρετανίας από τη μία και του σοβιετικού μπλοκ από την άλλη.
Η θέση μου, ως «αστράτευτη» φωνή
Θα σταθώ σε τρία σημεία.
Δεν ήταν «όλοι ίδιοι»
Σωστά επισημαίνεις ότι η θεωρία «όλοι τα ίδια έκαναν» λειτουργεί συχνά ως μηχανισμός εξίσωσης και αποπολιτικοποίησης της ιστορίας.
Η έρευνα πράγματι δείχνει ότι:
Υπήρξε εκτεταμένη βία από παρακρατικές και δωσιλογικές ομάδες κατά την Κατοχή.
Μετά το 1945, μηχανισμοί του κράτους ενσωμάτωσαν πρόσωπα με βαρύ παρελθόν συνεργασίας.
Η καταστολή της ηττημένης Αριστεράς υπήρξε συστηματική και θεσμικά οργανωμένη (εκτελέσεις, εξορίες, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων).
Αυτό είναι ιστορικά τεκμηριωμένο.
Υπήρξαν όμως και εγκλήματα της επαναστατικής πλευράς
Το ίδιο τεκμηριωμένο είναι ότι:
Υπήρξαν εκτελέσεις αντιπάλων χωρίς δίκες.
Υπήρξαν πράξεις αντεκδίκησης και βιαιότητες.
Η ιδεολογική αποδοχή της «εξόντωσης του ταξικού εχθρού» δεν ήταν ρητορική υπερβολή αλλά πολιτικό δόγμα.
Η Ιστορία δεν δικαιώνει εγκλήματα επειδή υπηρετούσαν «ανώτερο σκοπό».
«Γενοκτονία»;
Ο όρος «γενοκτονία» έχει νομικό ορισμό (Σύμβαση ΟΗΕ 1948) και αφορά πρόθεση εξόντωσης εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας.
Η εξόντωση πολιτικών αντιπάλων, όσο μαζική και αν υπήρξε, δεν εμπίπτει σε αυτόν τον ορισμό.
Η χρήση του όρου λειτουργεί περισσότερο ως πολιτικό σχήμα παρά ως ιστορική κατηγορία.
Για τη σημερινή πολιτική οικειοποίηση
Η μνήμη της Αντίστασης δεν μπορεί να είναι μονοπώλιο.
Αλλά ούτε μπορεί να χρησιμοποιείται εργαλειακά για:
Συμβολική «κάθαρση» ιστορικών ευθυνών.
Εξίσωση θυτών–θυμάτων.
Ξέπλυμα μεταπολεμικών πρακτικών.
Η ώριμη δημοκρατία δεν φοβάται την πλήρη ιστορική αλήθεια — ούτε για την Αριστερά ούτε για τη Δεξιά.
Η δική μου συνολική εκτίμηση
Homo.
Η ελληνική τραγωδία του 20ού αιώνα δεν ήταν μάχη καλών και κακών.
Ήταν σύγκρουση οραμάτων για την εξουσία, μέσα σε διεθνή σκακιέρα.
Η Δεξιά μετεμφυλιακά άσκησε εξουσία εκδικητική και συχνά απάνθρωπη.
Η επαναστατική Αριστερά πίστεψε ότι η βία ήταν θεμιτό εργαλείο ιστορικής επιτάχυνσης.
Και οι δύο κουβαλούν ιστορική ευθύνη — αλλά όχι ίδιου τύπου και όχι ίδιου εύρους σε κάθε φάση.
Η ιστορική τιμιότητα απαιτεί:
Να μη λειαίνουμε τις ακρότητες των δικών μας.
Να μη σχετικοποιούμε τα εγκλήματα των αντιπάλων.
Να αποφεύγουμε όρους που δεν αντέχουν σε νομική–επιστημονική εξέταση.