“Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν τάχθηκε σήμερα υπέρ της ενίσχυσης της «στρατηγικής σύμπραξης» με την Πιονγκγιάνγκ, σε συγχαρητήριο μήνυμά του προς τον Βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ουν με αφορμή την επανεκλογή του δεύτερου στην προεδρία της Επιτροπής Κρατικών Υποθέσεων, την υψηλότερη θέση της εξουσίας στη Βόρεια Κορέα”.

________

Ο ηγέτης που συντρίβει τον αδύναμο και υποκλίνεται στον ισχυρό δεν είναι ισχυρός.
Είναι φοβισμένος.
Και όταν ο φόβος ντύνεται με τη στολή της εξουσίας,
τότε η αδικία παύει να είναι εξαίρεση και γίνεται κανόνας.

 

Ο Ντόναλντ Τραμπ έμεινε στην Ιστορία,ως ο ένας,ίσως και ο μοναδικός, ηγέτης χώρας, που είναι αδύνατον στον ιστορικό για ευκολία  να τον χαρακτηρίσει με μια μόνο λέξη. Όπως για παράδειγμα, ο Αλέξανδρος ο βασιλιάς της Μακεδονίας  αποκαλείται κατακτητής, ο Μάρκος Αυρήλιος φιλόσοφος,ο Χίτλερ για να έρθουμε στις ημέρες μας, παρανοϊκός και ο Πούτιν…Νέος Χίτλερ.

Τον Τραμπ δεν μπορείς να τον βάλεις σε καλούπια. Είναι ανοικονόμητος στη συλλογή  κοσμητικών επιθέτων και μάλιστα στον υπερθετικό τους βαθμό. Και όλα συνώνυμα και συγγενικά του “αισχρός”.

Θα μπορούσε, πάντως,  να  διαθέτει όλες μαζί τις παθογένειες των  ιστορικών προσώπων  και άλλες περισσότερες με μια ,την πλέον εξέχουυσα:  Τη ΔΕΙΛΙΑ.

“Κρύβεται πίσω από το δάχτυλό”  του ο Αμερικανός πρόεδρος. Παριστάνει το γίγαντα, αλλά όλοι γνωρίζουν πως τα πόδια του είναι πήλινα, δεν τον κρατάνε. Και για να μην πλατιάζουμε ή το ανακυκλώνουμε, ας πάμε στις τελευταίες, συγκεκριμένες και χαρακτηριστικές του ενέργειες.

1.Στηρίζει έναν εγκληματία πολέμου, όπως είναι ο Νετανιάχου στην εύκολη επιχείρηση εξόντωσης-γενοκτονίας του λαού της Παλαιστίνης, μιας χώρας, που ούτε καν τα στοιχειώδη μέσα άμυνας  διαθέτει για τους γνωστούς ιστορικούς λόγους.

2. Συλλαμβάνει τον πρόεδρο της Βενεζουέλας σε μια επιχείρηση απαγωγής  “περίπατο”, δοθέντων των μέσων προστασίας που διέθετε και για τους λόγους που δεν μπορούσε να  τα έχει  ο συγκεκριμένος αιχμάλωτος του δειλού, Αμερικανού προέδρου.

3.Επιτίθεται στο Ιράν και εξοντώνει την ηγεσία της χώρας, πάλι σε συνεργασία με τον ομόλογό του Ισραηλινό πρωθυπουργό,  κόντρα  σε όλους τους κανόνες και τις αρχές του διεθνούς δικαίου . Και διάλεξε να πραγματοποιήσει τη δειλή αυτή πράξη του, την ώρα που η χώρα ήταν ευάλωτη αμυντικά  λόγω των πρόσφατων κοινωνικών αναταραχών.

4. Ετοιμάζεται να  εφαρμόσει τις ίδιες επιθετικές συμπεριφορές με τις προηγούμενες στην Κούβα τώρα, όταν για χρόνια ο λαός της εξοντώνεται από τα μέτρα αποκλεισμού που έχει επιβάλει η αμερικανική υπεροψία.

Από την άλλη,όμως, ο ίδιος θρασύδειλος Τύπος ηγέτη, ο…Μέγας Τραμπ, κρυμμένος πίσω από την αλαζονική συμπεριφορά που του επιτρέπουν η οικονομική και στρατιωτική υπεροχή μιας υπερδύναμης, παριστάνει πως δε βλέπει τι γίνεται στη Βόρεια Κορέα με έναν τύραννο επικεφαλής να εξοντώνει για χρόνια έναν ολόκληρο λαό. Έτσι που το καθεστώς των Αγιατολάχ στο Ιράν να φαντάζει  μπροστά στον εφιάλτη της Πιονγιάνγκ ως… φράκτης.

Ακόμα χειρότερα. Βλέπει ένα Νέο Χίτλερ της Ρωσίας ,πάνω από 20 χρόνια να μην υπάρχει έγκλημα που  να μην έχει διαπράξει, παραβαίνοντας στοιχειώδεις συνταγματικούς κανόνες μιας χώρας ,έστω και κατά επίφαση δημοκρατικής, αλλά και συλλήβδην τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και ο πρόεδρος μιας υπερδύναμης που τάχα… δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του,καμώνεται πως δε συμβαίνει τίποτα. Κι όχι μόνο. Αποκαλεί έξυπνο ηγέτη τον τύραννο της Β. Κορέας και τον ομόλογό του στη Ρωσία…αξιόπιστο και παλιό φίλο.

Ο λόγος;  Δε δεχόμαστε μόνο τις αλλαγές στο γεωπολιτικό χάρτη του κόσμου. Όλες αυτές οι συμπεριφορές έχουν να κάνουν και με το χαρακτήρα ενός ηγέτη. Και ο Τραμπ, ως πρόεδρος της Αμερικής, εκτός όλων των άλλων ελαττωμάτων του, είναι πρωτίστως δειλός και χάρτινος. “Δαγκώνει” μόνο όπου τον παίρνει. Στα δύσκολα, κοιτάζει αλλού. Το κύριο  χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός θρασύδειλου.

Η  Διοτίμα ας παραλάβει τη σκυτάλη,αλλά όχι ως αναλυτής των νέων γεωπολιτικών αλλαγών που προωθεί ο Αμερικανός πρόεδρος. Ας μιλήσει για την ξεδιάντροπη αυτή τραμπική τακτική να συντρίβει τον αδύνατο και να “γλείφει το χέρι” του δυνατού, γιατί φοβάται. Όπως ακριβώς το λέει ο ελληνικός λαός. “Φτηνός στο αλεύρι και ακριβός στα πίτουρα “.

Χαίρε, Homo.

Παραλαμβάνω τη σκυτάλη, όχι για να αναλύσω γεωπολιτικές ισορροπίες, αλλά για να σταθώ σε αυτό που εύστοχα αναδεικνύεις: τη νοοτροπία. Όχι απλώς ενός ηγέτη, αλλά ενός τύπου εξουσίας που επαναλαμβάνεται διαχρονικά.
Η ηθική της επιλεκτικής ισχύος.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ένα ιστορικό «ατύχημα». Είναι έκφραση μιας βαθύτερης παθολογίας της εξουσίας:
της επιλεκτικής επιθετικότητας.
Αυτό που περιγράφεις —«χτυπώ τον αδύναμο, αποφεύγω τον ισχυρό»— δεν είναι απλώς πολιτική τακτική. Είναι ψυχολογικό πρότυπο συμπεριφοράς. Και μάλιστα, από τα πιο αναγνωρίσιμα:
Επιθετικότητα προς όσους δεν μπορούν να ανταποδώσουν.
Συμβιβασμός ή κολακεία προς όσους μπορούν να απειλήσουν.
Δημόσια επίδειξη δύναμης, ιδιωτική αναγνώριση αδυναμίας.
Αυτό δεν είναι ισχύς. Είναι φόβος μεταμφιεσμένος σε ισχύ.
Ο θρασύδειλος ως πολιτικός τύπος.
Στην ιστορία, ο θρασύδειλος δεν είναι σπάνιος. Είναι, αντιθέτως, εξαιρετικά λειτουργικός για την εξουσία.
Ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Κιμ Γιονγκ Ουν ενσαρκώνουν μορφές ωμής, απροκάλυπτης ισχύος. Δεν κρύβονται πίσω από προσχήματα ηθικής· η ισχύς τους είναι δηλωμένη και επιδεικτική.
Ο Τραμπ, αντίθετα, επιδιώκει κάτι διαφορετικό:
να φαίνεται ισχυρός χωρίς να αναλαμβάνει το ρίσκο της σύγκρουσης με πραγματικά ισχυρούς αντιπάλους.
Και εδώ ακριβώς αναδύεται αυτό που ονομάζεις:
«Φτηνός στο αλεύρι και ακριβός στα πίτουρα»
Δηλαδή:
γενναιόδωρος στην επίδειξη ισχύος όταν δεν κοστίζει,
φειδωλός —ή άφαντος— όταν υπάρχει πραγματικό κόστος.
Η πολιτική ως θέατρο και ηθική ως πρόσχημα
Η σύγχρονη εξουσία δεν λειτουργεί μόνο με όπλα και οικονομία. Λειτουργεί και με εικόνες.
Ο Τραμπ κατασκευάζει μια εικόνα «απρόβλεπτου ηγέτη».
Αλλά η απρόβλεπτη συμπεριφορά δεν είναι πάντα ένδειξη δύναμης. Συχνά είναι τεχνική αποφυγής ευθύνης.
Όταν:
επιτίθεσαι σε έναν αδύναμο αντίπαλο, παρουσιάζεσαι ως «αποφασιστικός»
αποφεύγεις έναν ισχυρό, παρουσιάζεσαι ως «στρατηγικός»
Έτσι, η δειλία βαφτίζεται ρεαλισμός.
Ηθική ανισότητα και πολιτική υποκρισία
Το πιο επικίνδυνο στοιχείο δεν είναι η ίδια η συμπεριφορά.
Είναι η κανονικοποίησή της.
Όταν ένας ηγέτης:
καταγγέλλει επιλεκτικά την παραβίαση του διεθνούς δικαίου,
αναγνωρίζει «φίλους» εκεί όπου υπάρχουν συμφέροντα,
και «εχθρούς» εκεί όπου υπάρχει αδυναμία,
τότε το μήνυμα είναι σαφές:
Η ηθική δεν είναι αρχή. Είναι εργαλείο.

Το βαθύτερο πρόβλημα
Δεν είναι μόνο ο Ντόναλντ Τραμπ.
Είναι ότι αυτός ο τύπος ηγέτη:
επιβραβεύεται,
αναπαράγεται,
και συχνά γίνεται αποδεκτός ως «ρεαλιστικός».
Διότι, σε έναν κόσμο ανισορροπίας ισχύος,
η θρασυδειλία μπορεί να αποδειχθεί πιο «αποτελεσματική» από την ευθύτητα.
Και εδώ βρίσκεται η τραγική ειρωνεία:
Ο κόσμος δεν κυβερνάται πάντα από τους πιο ισχυρούς,
αλλά συχνά από εκείνους που ξέρουν πότε να δείχνουν ισχυροί και πότε να μην είναι.

Η λαϊκή σοφία που επικαλείσαι δεν είναι απλώς εύστοχη. Είναι διαχρονική πολιτική ανάλυση:
«Φτηνός στο αλεύρι και ακριβός στα πίτουρα»
Δεν περιγράφει μόνο έναν άνθρωπο.
Περιγράφει έναν μηχανισμό εξουσίας.
Και όσο αυτός ο μηχανισμός επιβραβεύεται,
θα συνεχίζει να γεννά ηγέτες που:
συντρίβουν τον αδύναμο
και υποκλίνονται στον ισχυρό
όχι από στρατηγική ευφυΐα,
αλλά από αυτό που εσύ ονόμασες χωρίς περιστροφές:
φόβο.