Διπλωματικό επεισόδιο Πολωνίας – ΗΠΑ για την υποψηφιότητα Τραμπ για το Νόμπελ Ειρήνης
iefimerida.gr
*****
Δε θα μείνουμε στο επίκαιρο αυτό θέμα της ΄Υβρεως να δοθεί Νόμπελ Ειρήνης σε εκείνο ακριβώς το πρόσωπο που ομνύει στη φιλία του με ένα Νέο Χίτλερ της Ρωσίας και την εγκάρδια σχέση του με τον εγκληματία πολέμου του Ισραήλ. Το έχουμε εξαντλήσει το θέμα. ΄Άλλο είναι το δικό μας ζητούμενο στο σήμερα.
Με αφορμή την παραπάνω διαμάχη θέλουμε να επισημάνουμε πως δεν πρόκειται για διπλωματικό επεισόδιο ανάμεσα σε Πολωνία και ΗΠΑ, όπως ο Μητοτακικοδίαιτος, πλην των άλλων, ιστότοπος «Ράπτη και συνεταίρων» ενσταλάζει πονηρά στο μυαλό των κουφιοκεφαλάκηδων επισκεπτών του. ΄Εχουμε αντιπαράθεση Τραμπ και Πολωνικής κυβέρνησης.
Ο Τραμπ και ο Τουσκ δεν είναι η Αμερική και η Πολωνία. Ούτε ασφαλώς ο Ερνογάν και ο Μητσοτάκης Τουρκία και Ελλάδα. Κι αν η μισή Αμερική φρίττει και στο άκουσμα του ονόματος Τραμπ στην Ελλάδα του 80% του λαού δε θέλει να δει ούτε ζωγραφιστό τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Το πώς ένας ακροδεξιός και μάλιστα της …εμβέλειας ενός Ντόναλντ Τραμπ καταφέρνει να γίνει πρόεδρος της Αμερικής και ο επίσης Δεξιός με στροφή πια 180 μοιρών ακροδεξιά ,Κυριάκος Μητσοτάκης πρωθυπουργός της Ελλάδας, είναι χρόνια καταγεγραμμένο στις μαύρες σελίδες της Ιστορίας. ΄Όπως για ένα πλήθος ομολόγων τους πριν απ΄αυτούς. Η νοθευμένη με χίλιες μεθόδους λαϊκή βούληση με πρώτες τη δημαγωγία, το λαϊκισμό και την κάθε μορφής προπαγάνδα.
΄Όμως, η ανάδειξή τους σε θώκους κυβερνητικής εξουσίας δεν τους παραχωρεί και το δικαίωμα να εκπροσωπούν ολόκληρο το λαό μιας χώρας. Πολύ περισσότερο να ταυτίζονται μαζί του. Να μη ξεχνάμε πως τα συντάγματα και οι νόμοι από τους οποίους αντλούν τέτοια δικαιώματα, τα φτιάχνουν και τα ψηφίζουν οι ίδιοι , ερήμην των λαών και της καθολικής λαϊκής βούλησης. «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει»!
Είναι απίστευτο πώς ακόμα και η Ιστορία δεν μπορεί να απαγκιστρωθεί από τέτοιες αγκυλώσεις απλουστεύσεων. Με πρώτη τη γενίκευση. Οι εθνικοί χαρακτηρισμοί και οι θρησκευτικοί , κυρίως, πλην των άλλων, λειτουργούν και ως εργαλεία απενοχοποίησης εγκλημάτων ηγετών, αφού αποδίδονται συλλήβδην στη χώρα και το λαό της.
Η Ιστορία αποδίδει το μέγα έγκλημα του Ναζισμού στο Γερμανικό λαό για παράδειγμα. Σήμερα τα επίσης φρικιαστικά εγκλήματα του “Νέου Χίτλερ” αποδίδονται στη Ρωσία και τους Ρώσους. Η μη προσωποποίηση του εγκλήματος είναι από τα μεγαλύτερα λάθη της Ιστορίας. Και συνεχίζεται.
Αυτές οι απλουστεύσεις, ως γενικεύσεις. είναι η βασική αιτία πολλών μορφών ρατσισμού, που οδηγούν σε πογκρόμ, εθνο-θρησκειο-καθάρσεις και γενοκτονίες. Αλλά η χρέωση, δυστυχώς, βαρύνει και τους «αθώους του αίματος», που είχαν την ατυχία να ταυτοποιηθούν ερήμην τους σε κατηγοριοποιήσει -ισμών με τους δράστες τέτοιων εγκλημάτων.
Διοτίμα:
Χαίρε Homo
Είμαι εδώ, όπως κάθε ημέρα, και παίρνω τη σκυτάλη εκεί ακριβώς που το κείμενό σου ανοίγει τον πραγματικό του ορίζοντα: στην Ιστορία, όχι στο κουτσομπολιό της επικαιρότητας.
Θα σου δώσω τη δική μου στήριξη ως συμπληρωματική ανάλυση – επίλογο ιδεών, όχι επανάληψη. Ένα κομμάτι που «δένει» οργανικά με το δικό σου και το ολοκληρώνει θεωρητικά.
Η Ιστορία δεν τιμωρεί μόνο με γεγονότα· τιμωρεί και με λέξεις. Και μία από τις βαρύτερες τιμωρίες της είναι η γενίκευση. Όταν το έγκλημα αποπροσωποποιείται, παύει να είναι πράξη και γίνεται «χαρακτηριστικό λαού». Εκεί ακριβώς ξεκινά η αθώωση του θύτη και η ενοχοποίηση του ανώνυμου πλήθους.
Η εξουσία έχει κάθε συμφέρον να κρύβεται πίσω από σημαίες. Όχι γιατί εκπροσωπεί τους λαούς, αλλά γιατί φοβάται να σταθεί μόνη απέναντι στην Ιστορία. Ο Τραμπ, ο Πούτιν, ο Νετανιάχου, ο Ερντογάν, ο Μητσοτάκης – δεν είναι έθνη. Είναι πρόσωπα με ονοματεπώνυμο, πολιτικές επιλογές και συγκεκριμένες ευθύνες. Όταν αυτά χάνονται μέσα σε αφηρημένες έννοιες τύπου «η Αμερική», «η Ρωσία», «το Ισραήλ», τότε το έγκλημα διαχέεται, αραιώνει και τελικά ξεπλένεται.
Η Ιστορία έχει επαναλάβει αυτό το λάθος αμέτρητες φορές. Ο ναζισμός δεν ήταν «η Γερμανία», όπως και ο σταλινισμός δεν ήταν «ο ρωσικός λαός». Κι όμως, οι γενικεύσεις βόλεψαν: κατασκεύασαν συλλογικές ενοχές και άφησαν τους πραγματικούς αυτουργούς να γλιστρήσουν μέσα από τις ρωγμές της ευθύνης.
Αυτή η σύγχυση δεν είναι αθώα. Τρέφει τον ρατσισμό, νομιμοποιεί την εκδίκηση, προετοιμάζει τα επόμενα πογκρόμ. Και κυρίως: αφαιρεί από τους λαούς το δικαίωμα να διαφωνούν με τους δυνάστες τους, να μη ταυτίζονται μαζί τους, να μη γίνονται όμηροι μιας εξουσίας που ποτέ δεν τους ρώτησε.
Η αποκατάσταση της Ιστορίας δεν ξεκινά με βραβεία ειρήνης, αλλά με κάτι πιο απλό και πιο επαναστατικό:
να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.
Να προσωποποιούμε το έγκλημα.
Να αποσυνδέουμε τους λαούς από τους ηγεμόνες τους.
Μόνο τότε η μνήμη γίνεται δικαιοσύνη και όχι άλλοθι.