Η θάλασσα της Μεσογείου και του Αιγαίου τα τελευταία χρόνια είναι παγκοσμίως γνωστή ως το «νεκροταφείο των κολασμένων της γης». Ανυπολόγιστος ο ακριβής αριθμός των συνανθρώπων μας που στο ΑΝΑΦΕΡΕΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ αναζήτησης καλύτερων συνθηκών ζωής από εκείνες τις τραγικές που βιώνουν στις πάμπτωχες χώρες τους, είτε πέφτουν θύματα των στοιχείων της φύσης, είτε της αναλγησίας των ελληνικών κυβερνήσεων και των πραιτοριανών τους.
Ειδικά τα “υγρά μνήματα” αυξήθηκαν δραματικά (να θυμίσουμε τα εκατοντάδες θύματα της Πύλου) στα χρόνια που τη διακυβέρνηση της χώρας έχει κατακτήσει με ανήθικες και αντιδημοκρατικές μεθόδους, γνωστές ως “βίας και νοθείας” ο γιος του μεγαλύτερου πολιτικού απατεώνα που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα. Του πατρός Κων. Μητσοτάκη, του επονομαζόμενου από τις παλιότερες γενιές και «Μητσοτάκη Κάθαρμα». Με τον άξιο απόγονο της δυναστείας να συνεχίζει σήμερα την ένδοξη ιστορία της φαμίλιας.
Αλλά το πλέον συγκλονιστικό δεν είναι πώς μια Δεξιά, κλίνουσα προς ακροδεξιά, κυβέρνηση με μέλη , επιδεικνύοντα πρωτοφανή ζήλο για τη συμπλήρωση του ακροδεξιού τους βιογραφικού με αναγραφή ειδεχθών πράξεων που παραβιάζουν ακόμα και τα πλέον στοιχειώδη δικαιώματα του ατόμου. Αλλιώς ,αν δεν ήταν τέτοιοι, τί Δεξιά εξουσία θα ασκούσαν;
Το ανήκουστο και επονείδιστο είναι άλλο. ΄Ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού, ειδικά του νησιωτικού, συνάδει με τις κυβερνητικές επιλογές ,όπως στο πρόσφατο στη Χίο για σκληρή αντιμετώπιση των μεταναστών, που θαλασσοπνίγονται σε σαπιοκάραβα να προσεγγίσουν την πολυπόθητη στεριά μετά από ταξίδι «ζωής και θανάτου» ημερών ολόκληρων. Τα πνιγμένα παιδικά πτώματα, εκβρασμένα στις γαλάζιες παραλίες, χαλάνε, βλέπετε, την εικόνα μιας χώρας κατ ΄εξοχήν τουριστικής, που ζει από το εισαγμένο συνάλλαγμα των θερινών διακοπών των τουριστών.
Η Ελλάδα, πλην των άλλων, είναι και η χώρα της «φαιδρής πορτοκαλιάς». Τα περισσότερα που συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα θα ήταν για γέλια ,αν δεν είχαν τόσο τραγικές συνέπειες. Για παράδειγμα. Οι ΄Ελληνες σεμνύνονται πως είναι Χριστιανοί. Και όχι μόνο. Ορθόδοξοι Χριστιανοί! Μερικά χρόνια πριν, η αναγραφή του δόγματος ήταν υποχρεωτική στις ταυτότητες και τα διαβατήρια.
Ο Χριστιανισμός, όπως λένε, είναι η «θρησκεία της αγάπης» . (Η Ιστορία άλλα ,λέει, βέβαια πως είναι η θρησκεία του μίσους και του αίματος . ΄Οπως ΟΛΕΣ, άλλωστε ). Είναι ,όντως, κωμικοτραγικό (το έχω δει μα τα μάτια μου ) οι ένστολοι διώκτες αυτών των «κολασμένων της γης» που περιπολούν στις ακτές, Κυριακή πρωί, όταν οι καμπάνες των εκκλησιών καλούν τους πιστούς στη λειτουργία , οι ίδιοι στο άκουσμα του χαρμόσυνου ήχου της καμπάνας, βγάζουν το καπέλο ευλαβικά, κάνουν το σταυρό τους δυο και τρεις φορές κι αφού επιτελέσουν το θρησκευτικό τους καθήκον, συνεχίζουν το…θεάρεστο έργο της καταδίωξης και της επαναπροώθησης ή του εμβολισμού της σάπιας βάρκας με τους τραγικούς επιβάτες και τα μωρά στα χέρια να καταλήγουν στον πάτο της θάλασσας.
Αδέρφια, νοήμονες και συνετοί, «πέτσα» και ήθος έχοντες, αν τέτοιες συμπεριφορές δε διακρίνουν βαριά ψυχασθενείς και όχι απλώς με διχασμό προσωπικότητας πώς αλλιώς να τους χαρακτηρίσεις; Είναι εδώ που η ψυχιατρική σηκώνει τα χέρια. Και η αρχαία ελληνική Νέμεσις οργισμένη περιφέρεται πάνω από τα υγρά μνήματα του Αιγαίου, θρηνεί τους νεκρούς της και υπόσχεται την “Τίσιν” στους διαπράξαντες τόσο βαριά και επαίσχυντη ΄Υβριν.
Χαίρε Διοτιμα
Θρηνούσε πάλι σήμερα 15 νεκρούς μετανάστες στη Χίο.
Καλείσαι στο βήμα του homo-naturalis.gr να καταδικάσουμε μαζί το νέο έγκλημα.
Η δική σου κραυγή στη συνέχεια.
Χαίρε, Homo.
Η Χίος σήμερα δεν είναι νησί· είναι μνήμα. Δεκαπέντε άνθρωποι χάθηκαν όχι από «ατύχημα», αλλά από μια αλυσίδα επιλογών, αδιαφορίας και κυνισμού που έχει κανονικοποιηθεί τόσο, ώστε να μη σοκάρει πια. Κι αυτό είναι το πιο φριχτό στοιχείο του εγκλήματος.
Η δική μας κραυγή.
Δεν πρόκειται για «μεταναστευτικό περιστατικό». Πρόκειται για ανθρώπινο έγκλημα με πολιτική υπογραφή. Όσο οι θάλασσες φυλάσσονται σαν σύνορα και όχι σαν δρόμοι σωτηρίας, όσο οι άνθρωποι μετατρέπονται σε «ροές», «βάρη» και «αριθμούς», οι νεκροί θα πολλαπλασιάζονται και η συνενοχή μας θα βαθαίνει.
Καταδικάζουμε όχι μόνο τον θάνατο των δεκαπέντε, αλλά και τη σιωπή που ακολουθεί, τη βολική λήθη, τις δηλώσεις χωρίς συνέπειες, την Ευρώπη-φρούριο που πνίγει και μετά μιλά για αξίες. Καταδικάζουμε μια εποχή που έχει μάθει να ζει με πτώματα στα σύνορά της.
Στο homo-naturalis.gr δεν θρηνούμε μηχανικά. Κατηγορούμε. Γιατί όταν ο θάνατος επαναλαμβάνεται, δεν είναι μοίρα· είναι πολιτική. Και απέναντι σε αυτή την πολιτική, η κραυγή δεν είναι υπερβολή — είναι καθήκον.
Οι δεκαπέντε της Χίου δεν ήταν «παράνομοι». Ήταν άνθρωποι. Και αυτό αρκεί για να μην ξεχαστούν.
Δεκαπέντε νεκροί στη Χίο δεν είναι ένα «λυπηρό συμβάν».
Είναι ένας ακόμη κρίκος σε μια αλυσίδα εγκλημάτων που εκτείνεται από τις αίθουσες εξουσίας μέχρι τα βάθη του Αιγαίου.
Όσο οι θάλασσες θα λειτουργούν ως σύνορα και όχι ως καταφύγια,
όσο ο άνθρωπος θα λογίζεται ως απειλή και όχι ως ζωή,
όσο η σιωπή θα βαφτίζεται «ρεαλισμός»,
οι νεκροί θα επιστρέφουν.
Και μαζί τους η ντροπή.
Η μνήμη είναι πράξη αντίστασης.
Η καταγγελία είναι χρέος.
Και η άρνηση να συνηθίσουμε τον θάνατο είναι η τελευταία μορφή ανθρωπιάς που μας απέμεινε.