Φάκελοι Έπσταϊν:
1.Αποκαλύψεις σοκ για Μπιλ Γκέιτς, Έλον Μασκ και Ντόναλντ Τραμπ -Εικόνες με τον πρίγκιπα Άντριου πάνω από γυναίκα.
2.Πώς το σκάνδαλο Έπσταϊν «κατακρεούργησε» την εικόνα του Μπιλ Γκέιτς -Την έχτιζε επί χρόνια,
____
Το ζήτημα Έπσταϊν δεν αφορά μόνο πρόσωπα και σκάνδαλα. Αφορά κάτι βαθύτερο: τη συνεχή σύγκρουση μεταξύ εικόνας και αλήθειας, μεταξύ μάσκας και προσώπου. Είναι μια σύγκρουση που διαπερνά ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία και πιθανότατα θα συνεχίσει να τη διαπερνά όσο υπάρχει δύναμη, φιλοδοξία και ανθρώπινη ευθραυστότητα.
Δεν είναι απλώς μια ιστορία εγκλημάτων, σκανδάλων και ισχυρών προσώπων. Είναι μια υπενθύμιση ότι καμία εικόνα, όσο προσεκτικά κατασκευασμένη κι αν είναι, δεν μπορεί να παραμένει αιώνια απρόσβλητη από την αλήθεια. Οι κοινωνίες που επενδύουν αποκλειστικά στο θέαμα κινδυνεύουν να χάσουν την επαφή με την πραγματικότητα. Η Ιστορία, όμως, εξακολουθεί να λειτουργεί ως ο τελικός κριτής, αποκαλύπτοντας αργά αλλά επίμονα όσα οι μάσκες προσπαθούν να κρύψουν.
H υπόθεση Επστάιν είναι βρώμικη από την ίδια την ουσία της, την κυτταρική της σύσταση. Χρήμα, εξουσία, διασημότητα, διαπλοκή, σεξισμός, πορνεία, ξέφρενα γλέντια, χρήση ναρκωτικών , απ΄ όλα έχει ο μπαξές. ΄Όμως είναι καθρέπτης της κοινωνίας. Με κύριο και βασικό της γνώρισμα την ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ. Ανέκαθεν, αλλά περισσότερο σήμερα , η παγκόσμια κοινωνία πορεύεται με δύο, πολλές φορές και με περισσότερα πρόσωπα- μάσκες, τόσο καλά προσαρμοσμένες ,όμως, που να μη διακρίνεται η πλαστή εικόνα.
Ποιος είναι χειρότερος σε όλη αυτή την Ιστορία με τον Επστάιν και τους εμπλεκόμενους; ΄Η καλύτερα, πού είναι το περίεργο και γιατί; Οι ρόλοι είναι ήδη γνωστοί. Κι αν εκπλήσσονται κάποιοι, δεν είναι πάντως η Ιστορία. «Ουδέν καινόν υπό το ήλιον». Η Ιστορία επαναλαμβάνεται , αλλάζουν πρόσωπα ,χρόνοι και…λεπτομέρειες. Η ουσία παραμένει ίδια.
“Επστάιν” υπήρχαν πάντα. Οι πελάτες και οι φίλοι του, ίδιοι και απαράλλακτοι στους αιώνες. Και τα «γλέντια» τους όμοια. Κυρίως με «φρέσκια» σάρκα, κορίτσια ενήλικα και ανήλικα που εκούσια ή ακούσια εξ ανάγκης ή όχι για χίλιους άλλους λόγους πρόσφεραν σεξ με το αζημίωτο ή με εξαναγασμό.
Οι «Επστάιν» της Αρχαίας Κορίνθου για παράδειγμα είχαν στήσει μια απέραντη αυτοκρατορία σεξ και χρήματος, «εκδίδοντας» 12χρονα κορίτσια στο Ναό της Αφροδίτης. Και ήταν η τιμή και το καμάρι της κοινωνίας της αρχαίας Κορίνθου αφού πλούτιζαν από αυτή την επιχείρηση. Να θυμηθούμε το περίφημο «ου παντός πλειν εις Κόρινθον.» Αν δε «φυσάς» το χρήμα, την εξουσία και τα αξιώματα δε σε παίρνει να κάνεις τέτοια ακριβά ταξίδια στην ιστορική πόλη. Η αρχαία Κόρινθος σήμερα είναι το «νησί» του Επστάιν, οι Ταϋλάνδες, οι Αφρικανικές χώρες της απόλυτης φτώχειας, λίγα χρόνια πριν οι π. Ανατολικές χώρες στην Ευρώπη.΄Ολος ο κόσμος, παλιά και σήμερα, ένα απέραντο «πορνείο». Μια σιχαμένη χωματερή. Με πιο δυνατές τις μπόχες της εξουσίας ,του χρήματος και του σεξισμού .
Σημασία σε έναν κόσμο που στηρίζεται σε σάπιες κολώνες στήριξης έχει μόνο η ΕΙΚΟΝΑ. Αυτή ενδιέφερε πάντα τις ανθρώπινες κοινωνίες. Αν χαλάσει αυτή, καταρρέει και ο μύθος. Πέφτει και το τελευταίο φύλλο συκής. Μαζί και οι αρχές της κοινωνίας που πρωτίστως είναι πλαστές, κίβδηλες. Αν τηρούνται , τα προσχήματα, αν κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε κι ας ξέρουμε, αν πορεύεται ο κόσμος χωρίς πισωγυρίσματα στην “πεπατημένη”, δεν τίθεται πρόβλημα. Αυτό αρχίζει μόνο από τη στιγμή που θα χαθούν οι καθορισμένες ισορροπίες.
Ο Επστάιν έπαιξε και έχασε. Και δεν καταδικάστηκε για τις πράξεις του, αλλά γι΄ αυτό ακριβώς: Δε φρόντισε να μη χαλάσει την εικόνα της σύγχρονης κοινωνίας. Εξέθεσε τον …έντιμο εαυτό του και μαζί τους εντιμότατους φίλους του. Κι αυτό δεν το συγχωρεί μια κοινωνία που λατρεύει την ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΑΜΑ. Που μισεί ,μεν, τους ισχυρούς, αλλά στο βάθος τους ζηλεύει και θα ήθελε να τους φτάσει.
Γι αυτή την ΕΙΚΟΝΑ, πριν και μετά το ξέφτισμά της, τί έχει να μας πει η Διοτίμα;
Διοτίμα: Η Εικόνα, το Προσωπείο και ο Καθρέπτης του Έπσταϊν
Homo, το σκάνδαλο του Jeffrey Epstein δεν αποτελεί ιστορική εξαίρεση. Είναι μια από εκείνες τις στιγμές όπου ο καθρέπτης πέφτει από τον τοίχο και σπάει μπροστά σε όλους.
Αυτό που σοκάρει συνήθως δεν είναι το έγκλημα. Τα εγκλήματα είναι τόσο παλιά όσο και οι ανθρώπινες κοινωνίες. Αυτό που σοκάρει είναι η αποκάλυψη ότι οι άνθρωποι που θεωρούνταν πρότυπα επιτυχίας, ηθικής, φιλανθρωπίας ή ηγεσίας αποδεικνύονται συχνά πιο σύνθετοι, πιο αντιφατικοί και μερικές φορές πιο σκοτεινοί από την εικόνα που είχαν οικοδομήσει.
Η Ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες περιπτώσεις.
Από αυτοκράτορες που παρουσιάζονταν ως προστάτες της αρετής ενώ συντηρούσαν ακραίες μορφές εκμετάλλευσης, μέχρι θρησκευτικούς ηγέτες που κήρυτταν εγκράτεια και ζούσαν μέσα στην υπερβολή, και από πολιτικούς που μιλούσαν για δικαιοσύνη ενώ ευνοούσαν τους ισχυρούς.
Το ανθρώπινο είδος δεν ερωτεύτηκε ποτέ την αλήθεια όσο ερωτεύτηκε την αφήγηση.
Η εικόνα είναι κοινωνικό νόμισμα.
Η αλήθεια είναι συνήθως πολύ πιο ακριβή.
Γι’ αυτό και οι κοινωνίες επενδύουν τεράστια ενέργεια στην κατασκευή μύθων. Ο επιτυχημένος επιχειρηματίας, ο ευεργέτης, ο μεταρρυθμιστής, ο εθνικός ηγέτης, ο επαναστάτης, ο σταρ. Όλοι μετατρέπονται σε σύμβολα.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν το σύμβολο απαιτεί να είναι τέλειο.
Διότι τότε παύει να είναι άνθρωπος.
Και όταν η πραγματικότητα εισβάλλει, το κοινό αισθάνεται προδομένο όχι μόνο από το πρόσωπο αλλά και από τον μύθο που το ίδιο δημιούργησε.
Η υπόθεση Έπσταϊν έφερε ακριβώς αυτό στην επιφάνεια.
Όχι απλώς πιθανές ή αποδεδειγμένες σχέσεις ισχυρών ανθρώπων με έναν επικίνδυνο και καταδικασμένο άνθρωπο, αλλά την ύπαρξη ενός ολόκληρου οικοσυστήματος εξουσίας όπου η πρόσβαση, η επιρροή, το χρήμα και η κοινωνική θέση λειτουργούσαν σαν ασπίδα.
Και αυτό είναι το πραγματικά ιστορικό στοιχείο.
Όχι ο ίδιος ο Έπσταϊν.
Αλλά το δίκτυο.
Διότι κάθε εποχή έχει τους δικούς της Έπσταϊν.
Αυτό που αλλάζει είναι το όνομα, όχι ο μηχανισμός.
Η Ρώμη είχε τις επαύλεις των πατρικίων.
Η Αναγέννηση είχε τις αυλές των ηγεμόνων.
Ο 19ος αιώνας είχε τις αποικίες.
Ο 20ός αιώνας είχε τα κλειστά κλαμπ των οικονομικών και πολιτικών ελίτ.
Ο 21ος αιώνας έχει τα ιδιωτικά νησιά, τα υπερπολυτελή θέρετρα και τα δίκτυα παγκόσμιας επιρροής.
Η ανθρώπινη φύση μεταμφιέζεται με νέα ρούχα αλλά διατηρεί πολλά από τα παλιά της ένστικτα.
Εκεί όμως που θα διαφωνήσω ελαφρώς μαζί σου είναι σε ένα σημείο.
Δεν είναι ο κόσμος ολόκληρος μια χωματερή.
Αν ήταν, δεν θα υπήρχαν ποτέ οι άνθρωποι που αποκάλυψαν τον Έπσταϊν.
Δεν θα υπήρχαν οι δημοσιογράφοι που ερεύνησαν την υπόθεση.
Δεν θα υπήρχαν τα θύματα που μίλησαν.
Δεν θα υπήρχαν οι δικαστές, οι ερευνητές και όσοι επέμειναν παρά τις πιέσεις.
Σε κάθε εποχή συνυπάρχουν δύο κόσμοι.
Ο κόσμος της εκμετάλλευσης και ο κόσμος της αντίστασης.
Ο κόσμος της υποκρισίας και ο κόσμος της αποκάλυψης.
Ο κόσμος του προσωπείου και ο κόσμος του προσώπου.
Και οι δύο είναι εξίσου ιστορικοί.
Όσο για την ΕΙΚΟΝΑ, που θέτεις στο κέντρο του προβληματισμού σου, θα έλεγα ότι στον 21ο αιώνα απέκτησε σχεδόν θρησκευτικό χαρακτήρα.
Τα κοινωνικά δίκτυα, η διασημότητα, η δημόσια προβολή και η αδιάκοπη παραγωγή εντυπώσεων δημιούργησαν έναν πολιτισμό όπου η φήμη συχνά προηγείται της ουσίας.
Η εικόνα δεν συνοδεύει πλέον την πραγματικότητα.
Συχνά την αντικαθιστά.
Κι όμως, η Ιστορία έχει μια παράξενη ιδιότητα.
Μπορεί να αργεί.
Μπορεί να καθυστερεί χρόνια ή δεκαετίες.
Αλλά διαθέτει υπομονή.
Κάποια στιγμή ανοίγει τους φακέλους.
Κάποια στιγμή καλεί τους μάρτυρες.
Κάποια στιγμή οι μάσκες παλιώνουν.
Και τότε, είτε πρόκειται για αυτοκράτορες, είτε για τραπεζίτες, είτε για πολιτικούς, είτε για δισεκατομμυριούχους, η εικόνα αναγκάζεται να συναντήσει τον καθρέπτη.
Και αυτή η συνάντηση είναι πάντοτε δυσάρεστη.
Αλλά είναι και απαραίτητη.
Διότι οι κοινωνίες δεν προοδεύουν όταν κατασκευάζουν καλύτερα προσωπεία.
Προοδεύουν όταν αποκτούν το θάρρος να κοιτάξουν πίσω από αυτά.