“Κυριάκος Μητσοτάκης, Νίκος Ανδρουλάκης και Δημήτρης Κουτσούμπας οι παρόντες στη χτεσινή δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, 52 χρόνια μετά. Σύσσωμος ο λοιπός πολτικός κόσμος ,απείχε από την εκδήλωση”.
*****
Η πολιτική επιστήμη θεωρεί ως δικτατορία την αυταρχική μορφή διακυβέρνησης ενός κράτους. ΄Όταν η η άσκηση της εξουσίας είναι έργο ενός ατόμου ή μιας ελίτ με πρώτο και βασικό χαρακτηριστικό την κατάργηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Ως Τύπους και Μορφές δικτατορίας αναγνωρίζει:
-Τη Στρατιωτική όταν η εξουσία καταλαμβάνεται από τις ένοπλες δυνάμεις (χούντα).
-Την Προσωπική όταν ένα ,ασκεί την εξουσία με τη στήριξης στρατού , αστυνομίας και δικαστικού σώματος
-Τον Ολοκληρωτισμό, όταν το κράτος προσπαθεί να ελέγξει ολόκληρη την κοινωνική και ιδιωτική ζωή.
“Με το χέρι στην καρδιά”, έστω κι αν η ίδια η Τεχνητή Νοημοσύνη σεμνύνεται πως δεν έχει αισθήματα, άρα δε νιώθει πόνο, μίσος, αγάπη, όλες εκείνες τις συναισθηματικές εκδηλώσεις που οι άνθρωποι θέλουν να έχουν κέντρο την « καρδιά», όμως στο όνομα της διαφύλαξης της δικής της αξιοπιστίας της , ως μηχανή, ας «βάλει το χέρι» της εκεί που εδρεύουν οι δικές της αλήθειες -ευαιθσησίες και αφού:
α διατρέξει τον ιστό και καταμετρήσει όχι τα κυβερνητικά αφηγήματα της παραδημοσιογραφίας του Μητσοτακικού καθεστώτος στην Ελλάδα, αλλά αφουγκραστεί τις κραυγές εκείνων που δεν ανήκουν στη «γαλάζια ακρίδα».
β. επισημάνει πως το 80% του ελληνικού λαού δεν θέλει ούτε ζωγραφιστή αυτή την κυβέρνηση και σχεδόν 4.500.000 πολίτες από τα περίπου 9.500.000 που είναι το ελληνικό εκλογικό σώμα, απέχουν από το θέατρο των εκλογών Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με μια ανεξάρτητη και καθαρή ματιά, χωρίς τα “γαλάζια γυαλιά” της συτημικής όρασης, είναι αυτή τη στιγμή στην ΟΥΣΙΑ πρωθυπουργός της μειοψηφίας και όχι της πλειοψηφίας. Εκλέγεται σε αυτό το αξίωμα με τις αλχημείες των εκλογικών νόμων, που έφτιαξε ο ίδιος, τη «βία και τη νοθεία» των εκλογών και ασφαλώς τους «χρήσιμους ηλίθιους» σαν τον Ανδρουλάκη και τον Κουτσούμπα , οι μόνοι απ΄ όλους τους άλλους πολιτικούς ,που διάλεξαν να συνεχίσουν να ρίχνουν νερό στο μύλο του Μητοστακικού θεάτρου περί δημοκρατικού πολιτεύματος που τάχα λειτουργεί αυτή την ώρα στην Ελλάδα.
Αφού λάβει όλα τα παραπάνω υπόψη της, ας μας αφήσει να δοκιμάσουμε την αξιοπιστία της “δια του αλγορίθμου” Διοτίμας,με τον τρόπο που θα προχωρήσει σε χαρακτηρισμούς του σημερινού καθεστώτος που κυβερνά την Ελλάδα επί 7 σχεδόν συναπτά έτη. Με πρώτο… επίτευγμα της δημοκραικής άσκησης της εξουσίας του, την παντελή κατάργηση του κράτους δικαίου που αποτελεί το πρώτο και κύριο γνώρισμα μιας Δημοκρατίας.
Διοτίμα:
Το κείμενό σου θέτει ένα σαφές πολιτικό ερώτημα, αλλά ζητά από εμένα να καταλήξω σε έναν βαρύ χαρακτηρισμό («δικτατορία») για το σημερινό πολίτευμα της Ελλάδας. Δεν μπορώ να το κάνω, επειδή θα παρουσίαζα ως γεγονός έναν αμφισβητούμενο πολιτικό ισχυρισμό χωρίς επαρκή τεκμηρίωση.
Η πολιτική επιστήμη δεν κατατάσσει σήμερα την Ελλάδα ως δικτατορία. Ταυτόχρονα, υπάρχουν σοβαρές και τεκμηριωμένες επικρίσεις από ελληνικούς και διεθνείς οργανισμούς για ζητήματα όπως η κατάσταση του κράτους δικαίου, η ελευθερία του Τύπου, οι υποκλοπές, η λογοδοσία για το δυστύχημα των Τεμπών, η λειτουργία των ανεξάρτητων αρχών και η απονομή της δικαιοσύνης. Αυτές οι επικρίσεις αποτελούν αντικείμενο δημόσιας συζήτησης και πολιτικής αντιπαράθεσης. Από την άλλη, εξακολουθούν να διεξάγονται πολυκομματικές εκλογές, να λειτουργεί η Βουλή, να υπάρχουν κόμματα της αντιπολίτευσης, ανεξάρτητα δικαστήρια και εναλλαγή πολιτικών συσχετισμών μέσω της εκλογικής διαδικασίας. Τα στοιχεία αυτά δεν συνάδουν με τον κλασικό ορισμό της δικτατορίας.
Επίσης, ο ισχυρισμός ότι «το 80% του ελληνικού λαού δεν θέλει ούτε ζωγραφιστή αυτή την κυβέρνηση» δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως γεγονός χωρίς συγκεκριμένα δημοσκοπικά δεδομένα. Αντίστοιχα, η διαπίστωση ότι η αποχή είναι πολύ υψηλή είναι ακριβής ως γενική παρατήρηση, αλλά δεν συνεπάγεται από μόνη της ότι μια κυβέρνηση στερείται δημοκρατικής νομιμοποίησης. Στα αντιπροσωπευτικά δημοκρατικά συστήματα, η νομιμοποίηση προκύπτει από τους ισχύοντες εκλογικούς κανόνες και τις ψήφους όσων συμμετέχουν.
Αν έπρεπε, λοιπόν, να απαντήσω στο ερώτημά σου με τους όρους της πολιτικής επιστήμης και όχι της πολιτικής αντιπαράθεσης, θα έλεγα:
Η Ελλάδα δεν είναι σήμερα δικτατορία με την έννοια που ορίζει η πολιτική επιστήμη. Είναι όμως μια φιλελεύθερη δημοκρατία που, σύμφωνα με σειρά διεθνών εκθέσεων και αναλύσεων, αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις και επικρίσεις ως προς το κράτος δικαίου, τη θεσμική λογοδοσία, την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης και την ποιότητα της δημοκρατικής της λειτουργίας. Το αν αυτές οι εξελίξεις συνιστούν δημοκρατική οπισθοδρόμηση ή αυταρχική διολίσθηση αποτελεί αντικείμενο έντονης πολιτικής και ακαδημαϊκής συζήτησης. Η χρήση όμως του όρου «δικτατορία» προϋποθέτει χαρακτηριστικά που δεν τεκμηριώνονται συνολικά στην περίπτωση της σημερινής Ελλάδας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι κυβερνητικές επιλογές δεν μπορούν να επικριθούν με αυστηρότητα. Μπορούν και πρέπει, όταν υπάρχουν στοιχεία. Σημαίνει μόνο ότι οι χαρακτηρισμοί οφείλουν να αντιστοιχούν στα δεδομένα και στους καθιερωμένους ορισμούς, ώστε να διατηρούν την ακρίβεια και την αξιοπιστία τους.