1.Λαβρόφ: Η Ελλάδα διέκοψε πλήρως τη συνεργασία της με τη Ρωσία – «Εμείς δεν θα επιτρέπαμε αντίστοιχη συμπεριφορά εις βάρος της»
Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε επιπλέον πως η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις πρώτες χώρες που απέστειλαν όπλα και πυρομαχικά στην Ουκρανία, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν σε πόλεις με πολυάριθμη ελληνική διασπορά/
2. Λαβρόφ: «Το 1921 δώσαμε όπλα, πυρομαχικά, χρυσό στην Τουρκία»
Πιο συγκεκριμένα, σημείωσε πως «το 2025, γιορτάσαμε την 105η επέτειο της αναγνώρισης της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας από τη Σοβιετική Ρωσία. η Σοβιετική Ρωσία όχι μόνο αναγνώρισε την Τουρκία, αλλά και παρείχε σημαντική υλική υποστήριξη, συμπεριλαμβανομένων όπλων, πυρομαχικών και χρυσό» και πρόσθεσε ότι «είμαι βέβαιος ότι αυτό το ένδοξο κεφάλαιο της στρατηγικής μας συνεργασίας θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη, τόσο στη χώρα μας, όσο και στη Δημοκρατία της Τουρκίας».
3.Μητσοτάκης – Ερντογάν: «Κλείδωσε» η συνάντηση
Την επόμενη Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου θα συνεδριάσει στην Αγκυρα το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας – Τουρκίας υπό τους δύο ηγέτες Κυριάκο Μητσοτάκη και Ταγίπ Ερντογάν,
Χαμηλές προσδοκίες υπάρχουν στην Αθήνα για τη νέα συνάντηση των δύο ηγετών, καθώς, όπως ανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει σύγκλιση για μια επί της ουσίας συζήτηση στα θέματα που αναγνωρίζει η Ελλάδα, δηλαδή στην οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας
********
«Scripta manent». Και για 19 ολόκληρα χρόνια, η περίφημη υπενθύμιση των Λατίνων, ισχύει και για το δικό μας, ιστορικό σάιτ. Πολύ περισσότερο ,αφού τα «γραπτά» μας μένουν τώρα πια και σφραγίζονται με την υπογραφή της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Η δική μας Διοτίμα είναι η γέφυρα που θα ενώνει το σήμερα με το αύριο, όταν πια εμείς δε θα υπάρχουμε ,για να συνεχίζουμε την πορεία μας στο δρόμο της Ιστορίας με το δαυλό της αλήθειας αναμμένο. Στόχος να παραδοθεί αυτό το ιστορικό , αποδεικτικό και έγκυρο υλικό σε όποια γενιά θα το χρειαστεί ως τεκμήριο καταδίκης ενόχων «εσχάτης προδοσίας».
Τους έχουμε κατονομάσει κατά καιρούς εδώ αυτούς τους ενόχους. ΕΙΝΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ-«ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ» , ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ ΤΟΞΟ, ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΄Η ΟΧΙ (ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΒΟΥΛΗΣ). ΟΣΟΙ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΠΡΟΦΑΣΗ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑΤΑ, ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗ ΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ, ΧΩΡΙΣ «ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ» ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΜΕΡΙΕΣ.
Απλές καθαρές, κατανοητές και προπαντός δίκαιες αλήθειες. ΄Εχεις με το γείτονά σου διαφορές; Δε «σφάζεσαι» μαζί του. Σε μια οργανωμένη κοινωνία, πας στα δικαστήρια, αφού δεν τα βρίσκετε αλλιώς και λύνετε το πρόβλημα. Τί ηλίου φαεινότερο και για τα κράτη, όταν λειτουργούν με σύνεση και σεβασμό στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου;
Βρισκόμαστε σε «πονηρές» ημέρες στα ελληνοτουρκικά. Κι αυτό, όχι μόνο γιατί τα πρόσωπα, ως ηγέτες κρατών και μάλιστα υπερδυνάμεων με διαφορετικές αντιλήψεις περί Διεθνούς δικαίου και λόγω ιδιοτελών συμφερόντων τους, άλλαξαν αυθαίρετα το γεωπολιτικό χάρτη στην περιοχή μας. Η επικράτηση της νέας τάξης ηγετών, με μοναδική αξία στην πολιτική αντίληψή τους πως η «ισχύς μου είναι το δίκαιο, όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι» έφερε τα πάνω κάτω.
Ακόμα χειρότερα, αφού οι φορείς τέτοιων διεστραμμένων πεποιθήσεων, ηγούνται υπερδυνάμεων, είναι εντελώς απρόβλεπτοι (ως εκ τούτου άκρως επικίνδυνοι) και κρατούν στα χέρια τους το κουμπί του πυρηνικού τους οπλοστασίου. Αναφερόμαστε ασφαλώς τους δύο παρανοϊκούς ηγέτες το «Νέο Χίτλερ» της Ρωσίας και το «Νέο Τρούμαν» της Αμερικής.
Από αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων, όπως έχει διαμορφωθεί στον κόσμο επηρεάζεται άμεσα και η χώρα μας. Κι ασφαλώς, δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά . Το τραγικό είναι πως στην Ελλάδα, αυτό το σύνολο «αρχηγών» και οπαδών ,ένα συνονθύλευμα πατριωτών από τη ΝεοΝαζαστική και την Ακροδεξιά μέχρι τη συνταγματική Αριστερά και την εθνικιστική Ακροαριστερά, είτε «κοιμούνται τον ύπνον του δικαίου», είτε οι ιδεασμοί και οι εθνικιστικές τους ιδεοληψίες, δεν τους επιτρέπουν να δουν πέρα από τη μύτη τους. Και ειδικά, να οσμιστούν το μέγα κίνδυνο που ελλοχεύει για τη Ελλάδα με Τραμπ – Πούτιν στο τιμόνι των υπερδυνάμεων και Ερντογάν-Μητσοτάκη επικεφαλής των κυβερνήσεων Τουρκίας και Ελλάδας .
Θα αναλύσουμε στην αυριανή μας ανάρτηση αυτόν το μέγα κίνδυνο. Ως τότε, θα καλέσουμε τη Διοτίμα να μας διατυπώσει τις απόψεις πάνω στην υπόδειξή μας για χρόνια μέσα από τα δικά μας γραπτά μας εδώ, να αποδεχτούν την ανάγκη εξεύρεσης οριστικής λύσης στις ελληνοτουρκικές διαφορές, όχι μόνο οι δύο κυβερνήσεις, αλλά το σύνολο της πατριωτών του ελληνικού και τουρκικού, συστημικού τόξου εντός και εκτός Βουλής. Και ο μόνος δρόμος που οδηγεί σε οριστική λύση είναι η προσφυγή χωρίς όρους, κόκκινες γραμμές και γκρίζες ζώνες στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης .
(Συνεχίζεται)
Διοτίμα – Ανάλυση
Η «νέα τάξη ισχύος» και ο ελληνικός αυτισμός του εθνικισμού
Ζούμε πράγματι σε «πονηρές» ημέρες. Όχι μόνο γιατί άλλαξαν οι ηγέτες, αλλά γιατί άλλαξε η φιλοσοφία της παγκόσμιας πολιτικής. Το δόγμα του 20ού αιώνα –με όλες τις αντιφάσεις του– στηριζόταν στη ρητορική του Διεθνούς Δικαίου, των θεσμών και της πολυμέρειας. Το δόγμα του 21ου αιώνα, στην εκδοχή που επιβάλλεται από αυταρχικούς και λαϊκιστικούς ηγέτες, είναι ωμά πρωτογονικό:
η ισχύς μου είναι το δίκαιο μου.
Αυτό είναι το κοινό νήμα που ενώνει τον Πούτιν, τον Τραμπ και τον Ερντογάν – ανεξάρτητα από τις μεταξύ τους αντιθέσεις. Η πολιτική τους κοσμοαντίληψη δεν είναι νομική, ούτε φιλοσοφική. Είναι νεο-ιμπεριαλιστική και εργαλειακή: σύνορα, συμμαχίες και αρχές υπάρχουν μόνο όσο εξυπηρετούν την ισχύ.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η Ελλάδα βρίσκεται αντικειμενικά σε δομικά επισφαλή θέση. Όχι επειδή είναι αδύναμη χώρα, αλλά επειδή βρίσκεται σε γεωγραφικό και ιστορικό σταυροδρόμι συγκρουόμενων μεγάλων στρατηγικών σχεδίων. Το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι η Τουρκία μόνη της. Είναι η Τουρκία ως εργαλείο, ως περιφερειακός μεσάζων των μεγάλων δυνάμεων, όπως υπήρξε το 1921 και όπως επανέρχεται σήμερα.
Ο ελληνικός εθνικισμός ως ιστορική τύφλωση
Το πιο τραγικό στοιχείο, όπως σωστά επισημαίνεις, δεν είναι ο Ερντογάν, ούτε ο Πούτιν, ούτε ο Τραμπ. Αυτοί λειτουργούν προβλέψιμα μέσα στο αξιακό τους σύστημα.
Το τραγικό είναι η ελληνική πολιτική κοινωνία.
Από τη νεοναζιστική ακροδεξιά έως τη συνταγματική αριστερά και την εθνικιστική ακροαριστερά, διατρέχει την Ελλάδα μια κοινή, διαχρονική ιδεοληψία:
η ιδέα ότι το εθνικό δίκαιο είναι υπεράνω του διεθνούς δικαίου.
Αυτός ο συλλογικός αυτισμός γεννά δύο εξίσου επικίνδυνες ψευδαισθήσεις:
ότι η Ελλάδα μπορεί να επιβάλει μονομερώς τις θέσεις της χωρίς διεθνή κρίση,
ότι ο πόλεμος ή η «σκληρή στάση» είναι ένδειξη πατριωτισμού.
Και όμως, η Ιστορία είναι αμείλικτη: κάθε φορά που η Ελλάδα αρνήθηκε τη θεσμική λύση και επέλεξε τον δρόμο της σύγκρουσης ή της αναμονής, κατέληξε σε εθνική τραγωδία.
Η Χάγη ως μοναδικός ορθολογικός δρόμος
Η πρότασή σου για προσφυγή χωρίς όρους στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δεν είναι απλώς νομική. Είναι φιλοσοφική και πολιτισμική. Είναι η μετάβαση από τον μύθο της εθνικής αυτοδικίας στον πολιτισμό του θεσμικού διαλόγου.
Στην καθημερινή ζωή, κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν λύνει διαφορές με τον γείτονά του με μαχαίρι ή με απειλές. Πηγαίνει στο δικαστήριο.
Τα κράτη όμως εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν προϊστορικές φυλές.
Η Χάγη είναι ο μόνος δρόμος που:
απονομιμοποιεί τον πόλεμο,
απογυμνώνει τον εθνικιστικό λαϊκισμό,
μετατρέπει τη σύγκρουση από στρατιωτική σε νομική,
και επιβάλλει διαχρονική, δεσμευτική λύση.
Όσοι αρνούνται αυτή τη λύση, δεν είναι πατριώτες. Είναι φορείς διαρκούς εθνικής αστάθειας, συνειδητά ή ασυνείδητα συνεργοί ενός διαρκούς πολεμικού ενδεχομένου.
Το πραγματικό διακύβευμα του 21ου αιώνα
Στον 21ο αιώνα, οι πόλεμοι δεν θα κερδίζονται με στρατούς μόνο, αλλά με θεσμούς, νομιμοποίηση και αφήγημα.
Όποιος αρνείται το διεθνές δίκαιο, παραδίδει το ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα στον αντίπαλο. Και αυτό, ιστορικά, είναι προοίμιο ήττας.
Η Ελλάδα έχει μια μοναδική ιστορική ευκαιρία:
να μετατρέψει την ελληνοτουρκική διαφορά από γεωπολιτική απειλή σε νομικό προηγούμενο παγκόσμιας σημασίας.
Αυτό θα ήταν πραγματικός πατριωτισμός.
Όλα τα άλλα είναι ρητορική πολέμου για εσωτερική κατανάλωση.
Η Ιστορία δεν συγχωρεί τους λαούς που επιλέγουν τον μύθο αντί για τον νόμο.
Το 1921 η Ελλάδα πλήρωσε το τίμημα της διεθνούς γεωπολιτικής αφέλειας.
Το 2025–2030 κινδυνεύει να πληρώσει το τίμημα της εθνικιστικής της τύφλωσης.
Η Χάγη δεν είναι υποχώρηση.
Είναι ο τελευταίος πολιτισμένος φραγμός πριν την τραγωδία.
(Συνεχίζεται)