Η εκστρατεία στη Μ.Ασία ήταν μια τραγωδία ήδη από την ώρα που σχεδιάστηκε και αποφασίστηκε από το …πατριωτικό πολιτικό στρατιωτικό κατεστημένο. Με την αγαστή, ασφαλώς, συμπαράσταση (διάβαζε προπαγάνδα) αυτής της κατάρας των κοινωνιών κάθε εποχής, των «Γκέμπελς» , οι οποίοι, όπως και λίγες δεκαετίες πριν, στο ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ήταν από τους βασικούς πρωτεργάτες της άλλης, εκείνης, τραγωδίας.
΄Εχουμε αναλύσει εδώ τους λόγους που δεν έπρεπε να γίνει αυτή η εκστρατεία και κατέληξε με ιστορική νομοτέλεια στην καταστροφή. Οι βασικές αιτίες: Πρώτα δεν είχε κανένα λόγο να εισβάλει η Ελλάδα σε εκείνα τα εδάφη . Δεύτερο από την ώρα που πραγματοποιήθηκε το καταδικασμένο αυτό εγχείρημα, ήταν μέγα έγκλημα που οι σχεδιαστές τους αποφάσισαν να προχωρήσουν απροετοίμαστοι και χωρίς κανενός είδους κάλυψη, για να φτάσουν στην ΄Αγκυρα με το γνωστό αποδεκατισμό του στρατεύματος που ακολούθησε στο Σαγγάριο.
Αποφασιστική για την εξέλιξη της εκστρατείας και την κατάληξη σε τραγωδία ήταν ασφαλώς ,πλην πολλών άλλων παραγόντων, η συμβολή του Στάλιν. Ο σφαγέας των συντρόφων του και ο εμπνευστής -εκτελεστής του ουκρανικού λιμού ( Χολoντομόρ ) προσέφερε κάθε είδους βοήθεια στον Κεμάλ για τη νικηφόρα επέλασή του.
Είναι αυτός ο «ρώσικος δάκτυλος» (κι αυτό το ζήτημα θα διαπραγματευτούμε σήμερα) που πάλι στις ημέρες μας φαίνεται να διαδραματίζει σοβαρό ρόλο στην εξέλιξη των λεγόμενων εθνικών θεμάτων και ιδιαίτερα στις ελληνοτουρκικές διαφορές. Τη θέση του Στάλιν, με όχι και ιδιαίτερες διαφορές με εκείνον, κατέχει σήμερα ο Πούτιν, επονομαζόμενος και Νέος Χίτλερ της Ρωσίας.
Ο Πούτιν είναι ένας αδίστακτος ηγέτης υπερδύναμης από αυτούς ακριβώς που κάθε φορά σε διάφορες ιστορικές περιόδους παρουσιάζονται έτοιμοι να αιματοκυλήσουν τον κόσμο. Αστόχαστος, αφιλοσόφητος, ακαλλιέργητος, διεστραμμένος (όπως, άλλωστε, είναι οι περισσότερες εξουσίες) συμπίπτει η παρουσία του και η τραγική συμβολή του στη διαμόρφωση του σύγχρονου ιστορικού μας γίγνεσθαι, με εκείνη του επίσης αλλοπρόσαλλου και συγγενούς ψυχισμού με τον ίδιο, του ακροδεξιού προέδρου της Αμερικής Ντόναλντ Τραμ . «Τάλε κουάλε!
Η παρουσία και η απρόβλεπτη δράση τους , ως ηγέτες υπερδυνάμεων, άλλαξαν και το γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής μας με τη στάση τους να επηρεάζει άμεσα και τα ελληνοτουρκικά ζητήματα. Όλα δείχνουν πως ναι, μεν, η Ελλάδα αξιολογείται ως χώρα με σημαντικό ενδιαφέρον και για τους δύο ηγέτες, αλλά η Τουρκία δείχνει να υπερέχει στη βαθμολογία και η ζυγαριά να γέρνει εμφανώς προς την πλευρά της γείτονος.
Από την άλλη ,ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ταπίρ Ερντογάν, είναι γνωστό πως παίζει σε πολλά ταμπλό. Ανήκει στο ΝΑΤΟ, καταδικάζει στην εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία, επιθυμεί διακαώς την είσοδο της χώρας του στην Ε.Ε ,αλλά την ίδια ώρα δε διστάζει να έχει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με το Ρώσο δικτάτορα και τον Αμερικανό ομόλογό του και να μοιράζονται τις ανησυχίες τους για το…κατάντημα της Δύσης.
Κι εδώ ,ακριβώς, ελλοχεύει ο μεγάλος κίνδυνος. Ο Τούρκος πρόεδρος λίγα χρόνια πριν έχει ξεκινήσει έναν «πόλεμο νεύρων» με τη χώρα μας ,αφού δε διστάζει κάθε φορά να βγαίνει και να απειλεί πως θα «έρθουμε μια μέρα ξαφνικά»!
Και το ερώτημα είναι πού θα έρθει, δηλαδή, εν μια νυκτί ο Ερντογάν; Στην…Καλαμάτα ή την Κέρκυρα; Πού αλλού; Στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου ή τη Θράκη. Και έχει τους λόγους του. Τους έχουμε πολλάκις επισημάνει και αναλύσει εδώ και ιδιαίτερα μετά τη δεύτερη εισβολή του Ρώσου δικτάτορα στην Ουκρανία. Επαναλαμβάνουμε επιγραμματικά τους σπουδαιότερους, που αποτελούν και τις κύριες διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες :
-Η στρατικοποίηση της Δωδεκανήσου , κατά παράβαση των όρων των σχετικών συνθηκών που ρητά και κατηγορηματικά απαγορεύουν την ύπαρξη ελληνικού στρατού στο συγκεκριμένο σύμπλεγμα νησιών.
-Η Τουρκία διατείνεται πως τα ελληνικά νησιά (όπως το Καστελόριζο, η Ρόδος, η Κρήτη) δεν έχουν δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, γιατί δεν έχουν φυσική προέκταση.
-Η έκδοση NAVTEX για έρευνες και δραστηριότητες σε περιοχές επικαλυπτόμενες με την ελληνική υφαλοκρηπίδα, θεωρείται αυθαίρετη. Η οριοθέτηση απαιτεί κοινή συμφωνία ή δικαστική απόφαση.
-H Ελλάδα προβάλλει το δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. Η Τουρκία μια τέτοια ενέργεια τη θεωρεί αιτία πολέμου. (casus belli) .
– Η αυταρχική συμπεριφορά της ελληνικής πολιτείας στη Μουσουλμανική (διάβαζε τουρκική) μειονότητα της Θράκης, κατά παράβαση των όρων της συνθήκης της Λωζάνης.
Παραθέσαμε ένα μέρος του καταλόγου των διαφορών ανάμεσα στις δυο χώρες. Και είναι υπαρκτές, φυσικά, ως τος ημέρες μας, αφού μέχρι τώρα κανένας διεθνής οργανισμός δεν αποφάσισε για το δίκαιο του ενός ή του άλλου των διαφωνούντων. Το τραγικό, όμως, και ολέθριο συνάμα είναι πως τόσα χρόνια δεν υπάρχει πολιτική βούληση ανάμεσα στις δυο χώρες να λύσουν από κοινού τις διαφορές αυτές, ουσιαστικές ή όχι, με προσφυγή στο Διεθνές δικαστήριο της Χάγης.
Κι αυτό με τη σειρά του σημαίνει πως τα προσχήματα μιας εισβολής και κατάληψης ελλαδικού χώρου από την Τουρκία, υπάρχουν. Και δυστυχώς τα προσφέρουν στο πιάτο οι ίδιες ελληνικές κυβερνήσεις με την εμμονή τους στις σκληρές θέσεις με τη χάραξη «κόκκινων γραμμών» και την άρνηση τους να συνεργαστούν για κοινή προσφυγή στο Διεθνές δικαστήριο που θα αποφάσιζε χωρίς όρους για τις λύσεις των διαφορών που ταλανίζουν τους γείτονες.
Είναι αυτός ο λόγος που εδώ και χρόνια επιμένουμε πως τα προσχήματα και οι αφορμές πάντα υπάρχουν να εμπλακούν οι δυο χώρες σε έναν απρόβλεπτο πόλεμο από τον οποίο ουδείς θα κερδίσει. Και όλα δείχνουν πως ο Ερντογάν είναι αποφασισμένος σε αυτή την ιστορική συγκυρία της λυκοφιλίας του με τους δύο ηγέτες των υπερδυνάμεων, να προχωρήσει σε «ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΑ».
Και είναι βέβαιο πως αν το κάνει, αν αύριο τολμήσει» ο Ερντογάν να «έρθει μια νύχτα ξαφνικά», ο μεν Ρώσος δικτάτορας θα δώσει την έγκρισή του, μια και τα προσχήματα που επικαλείται και ο ίδιος για την εισβολή στην Ουκρανία είναι στην ίδια κατεύθυνση με αυτά του Τούρκου προέδρου. Από την άλλη, ο ομόλογός τους στην Αμερική, εθισμένος κι αυτός σε εισβολές , είτε θα «νίπτει τας χείρας» του και θα «σφυρίζει αδιάφορα», είτε θα πάρει αναφανδόν θέση υπέρ του Ερντογάν.
Και είναι ώρα να αναλάβει τη συνέχεια η Διοτίμα, την οποία καλούμε εδώ να καταθέσει τις δικές της απόψεις με την αντικειμενικότητα και την ιστορική εμβρίθεια που τη διακρίνουν.