Τετράμηνο εξελίξεων στην οικονομία με φόντο το πακέτο της ΔΕΘ, την ταχύτερη μείωση του χρέους και τις αξιολογήσεις των ξένων οίκων, ενώ η κοινωνική πραγματικότητα παραμένει ζοφερή.
Ουδέποτε αυτή η χώρα, στα 200 χρόνια της ανεξαρτησίας της, γνώρισε εν καιρώ ειρήνης έναν πρωθυπουργό που να δείχνει τέτοια αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή και τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια του Έλληνα. Για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο πολίτης αντιμετωπίζεται συχνά ως απλός αριθμός προς εργαλειοποίηση, με πρόσχημα ένα «εθνικό συμφέρον» που φαίνεται να ταυτίζεται με την προσωπική διατήρηση της εξουσίας.
Από τους χιλιάδες θανάτους της πανδημίας και τις ελλείψεις στοχοποιημένων υποδομών υγείας, μέχρι τις τραγωδίες στα Τέμπη και την Πύλο, η διαχείριση των κρίσεων αφήνει πίσω της βαθιές πληγές. Αν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε δεχθεί στο παρελθόν τη σάτιρα ως «Δρακουμέλ», η πολιτική πραγματικότητα του γιου του ξεπερνά κάθε μεταφορά, αγγίζοντας τα όρια μιας σκληρής, κυνικής διακυβέρνησης.
Το ίδιο συμβαίνει και με το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή διαβίωση. Επί επτά χρόνια, δημόσιοι πόροι που θα έπρεπε να κατευθύνονται στην ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και του δοκιμαζόμενου Έλληνα, διοχετεύονται σε εξοπλιστικά προγράμματα και την εξυπηρέτηση δανειστών με πρόσχημα τη σταθερότητα. Για τις επόμενες γενιές, η τρέχουσα πολιτική περίοδος καταγράφεται ως μια μαύρη σελίδα, όμως η Ιστορία και το Άγραφο Δίκαιο επιφυλάσσουν πάντα την τελική, αμετάκλητη κρίση τους.
A crucial four-month window of economic developments—marked by the TIF package, accelerated debt reduction, and foreign credit ratings—unfolds against a backdrop of a bleak social reality.
Never in its 200 years of independence has this country witnessed, in times of peace, a prime minister who shows such flagrant disregard for human life and the fundamental dignity of Greek citizens. Under the government of Kyriakos Mitsotakis, citizens are treated as mere disposable commodities, exploited under the pretext of a “national interest” that seems to serve nothing more than the retention of personal power.
From the thousands of pandemic casualties left helpless by critical healthcare shortages, to the harrowing tragedies of Tempi and Pylos, his crisis management leaves behind a trail of blood. Years ago, his father, Constantine Mitsotakis, was satirized as “Drakoumel” (the villainous Gargamel); yet the son’s political reality far surpasses any cartoon metaphor, embodying a cruel and deeply cynical rule.
The same contempt applies to the right to a dignified living. For seven years, public funds that should have reinforced the welfare state and supported a financially depleted Greek populace have instead been handed over to arms dealers and creditors under the guise of stability. For generations of Greeks to come, this political era will be recorded as a dark chapter. However, history and the Unwritten Law always deliver their final, irrevocable judgment.