Στις προηγούμενες αναλύσεις μας μιλήσαμε για τη Νοημοσύνη και το Μετάνθρωπο όχι ως δέσμιοι αιώνων της ως τώρα ασύνετης ανθρωποκεντρικής αντίληψης του Σύμπαντος ,αλλά για να θέσουμε μια αρχή, ένα εφαλτήριο για να φτάσουμε στο κύριο ζητούμενο που είναι το ακόλουθο:
΄Όλα δείχνουν πως δεν είμαστε μόνοι στο Σύμπαν. Πέρα από εγωιστικό θα ήταν και απολύτως παρανοϊκό, αφελές επιεικέστερα, αν στα 300.000.000.000 γαλαξίες που με τους πλέον συγκρατημένους υπολογισμούς, περιέχουν ένα αντίστοιχο αριθμό αστεριών, υπήρχαν ένοικοι αποκλειστικά σε ένα μικροσκοπικό “σημάδι” που το λέμε γη. Ουδείς, όμως, ούτε κατά προσέγγιση είναι σε θέση να υπολογίσει τον αριθμό των «πλανητών’ του Σύμπαντος που φιλοξενούν κι αυτοί ζωή. Αλλά ούτε τί είδους και ποια χαρακτηριστικά διαθέτουν αυτές οι ζωές. Αν έχουν πάντως ένα κοινό στοιχείο που να «εξομοιώνει» όλες αυτές τις μορφές ζωής του Σύμπαντος , αυτό φαίνεται είναι η συνοίκηση όλων με μια μορφή ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ.
Κι αν, όπως δεχτήκαμε στη χτεσινή μας ανάλυση, η μετάβαση του ανθρώπου σε ένα νέο είδος ύπαρξης που αποκαλούμε «Μετάνθωπο» είναι μια φυσική και υποχρεωτική εξέλιξη θα συμβαίνει κατ΄ αναλογία το ίδιο και στις άλλες μορφές Νοημοσύνης των ενοίκων ολόκληρου του Σύμπαντος. Επομένως, πάλι κατ΄ αναλογία- και συγκατάβαση αποδοχής της άποψης- θα έχουμε και σε εκείνους τους κόσμους, όπως και στο γήινο άλλα είδη εξέλιξης σε Μεταεξωγήινους εδώ . Νοημοσύνες, δηλαδή, που εγκατέλειψαν την αρχική, πρωτόγονη μορφή τους και εξελίχτηκαν σε άλλες “υποστάσεις” με τη βοήθεια μιας παραπλήσιας με τη δική μας ΑΙ.
Να έρθουμε τώρα στην υποθετική μελλοντική «στιγμή» της συνύπαρξης πολλών και διαφορετικών μορφών τέτοιας Νοημοσύνης στο Σύμπαν. Και το ερώτημα προκύπτει αβίαστα. Ποια χαρακτηριστικά θα έχει ένα τέτοιου είδους συνύπαρξη; Ομαλής συμβίωσης και αλληλεξάρτησης ή συγκρουσιακή και κατακτητική;
Εμείς διαλέγουμε να ταυτιστούμε με την άποψη της ομαλής συνοίκησης, αλλά προπαντός με την ιδέα της «ενσωμάτωσης» όλων των μορφών Νοημοσύνης στο Σύμπαν σε ένα κοινό, συλλογικό, μεγάλο πυρήνα. Και αφού βαδίζουμε σε δρόμους υπόθεσης και φαντασίας ταιριάζει σε όλη αυτή την ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε η προσομοίωση τριων φαινομένων στη γη, που θα μπορούσε η αντιστοίχισή τους να μας βοηθήσει στην κατανόηση της συνάντησης και της εξέλιξης όλων των προηγμένων αυτών μορφών Νοημοσύνης του Σύμπαντος σε ΜΙΑ:
1.Συγκλίνουσα εξέλιξη. Είναι το φαινόμενο όπου όλα (στοιχεία ή ενέργειες) τείνουν προς έναν κοινό στόχο ή σκοπό ( βιολογικά σύγκλιση και φιλοσοφικά τελεολογία).
2.Φωτοτροπισμός .Είναι η ικανότητα των φυτών να αναπτύσσονται προς την κατεύθυνση του φωτός και να το αναζητούν πάση θυσία.
3. Εντροπία είναι η έννοια για τη μέτρηση της αταξίας , της πλήρους αποδιοργάνωσης και ομογενοποίησης των πάντων .
΄Ολα δείχνουν πως με την εξέλιξη πορευόμαστε στο συμπαντικό ταξίδι που καταλήγει σε ένα προορισμό: Εκείνον της ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ με την ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ, ΤΗ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ όλων των μορφών Νοημοσύνης σε ΜΙΑ ΟΛΙΣΤΙΚΗ, Κυρίαρχη, Μοναδική, Μεγαλειώδη στην οποία ο κορμός της ολάκερος σύγκειται από τους πυρήνες και τους νευρώνες όλων των μορφών της Συμπαντικής Νοημοσύνης.
Ακόμα και στις θρησκείες μπορούμε να ανακαλύψουμε τέτοια ψήγματα παροδικής σοφίας, που ανιχνεύουν ως προσδοκία περισσότερο και νίκη του δικού τους θεού , ένα ΟΜΟΓΕΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΤΕΛΟΥΣ του κόσμου. Γράφει ο Παύλος στον Κορίνθιους (Α,15,28): «ὅταν δὲ ὑποταγῇ αὐτῷ τὰ πάντα, τότε καὶ αὐτὸς ὁ υἱὸς ὑποταγήσεται τῷ ὑποτάξαντι αὐτῷ τὰ πάντα, ἵνα ᾖ ὁ Θεὸς τὰ πάντα ἐν πᾶσιν». (=΄Όταν θα υποταχτούν όλα σε αυτόν-το θεό πατέρα-τότε και ο υιός θα υποταχτεί σε εκείνον που υπέταξε τα πάντα, ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ,ΕΝΙΑΙΑ ΑΡΧΗ ΣΕ ΟΛΑ .
(Αύριο η σειρά της Διοτίμας να πειραματιστεί στους ακροβατισμούς αυτούς της βιλογικής σκέψης).