Τραμπ: “Ο Χαμενεΐ, ένας από τους πιο διαβολικούς ανθρώπους στην Ιστορία, είναι νεκρός. Αυτό δεν είναι μόνο δικαιοσύνη για τον λαό του Ιράν, αλλά και για όλους τους σπουδαίους Αμερικανούς, καθώς και για ανθρώπους από πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο που σκοτώθηκαν ή ακρωτηριάστηκαν από τον Χαμενεΐ και τη συμμορία των αιμοδιψών ΤΡΑΜΠΟΥΚΩΝ του.
******
Η εποχή μας δεν πάσχει μόνο από συγκρούσεις.
Πάσχει από σύγχυση λέξεων και αρχών.
Όταν η «δικαιοσύνη» ταυτίζεται με την ισχύ,
όταν η «ειρήνη» εκφωνείται από τα χείλη των εξοπλισμένων,
όταν η «ηθική» εφαρμόζεται επιλεκτικά,
τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς ποιος κυβερνά.
Είναι ποια μέτρα και σταθμά αποδεχόμαστε ως φυσικά.
Η Ιστορία θα γράψει τα γεγονότα.
Ο χρόνος θα αποτιμήσει τα πρόσωπα.
Αλλά η ευθύνη της σκέψης —
παραμένει δική μας.
Είναι οι στιγμές που η Ιστορία προβληματίζεται όχι για το πώς θα κρίνει, αλλά για το πώς θα διατυπώσει την κρίση της. Θέμα τύπου και όχι ουσίας ,ασφαλώς. Ας διαλέξουμε την ακόλουθη έκθεση της κρίσης της.
Ο «Αγιατολαχισμός» του Ιράν υπήρξε η κατάρα ενός αρχαίου πολιτισμού χιλιάδων ετών, όπως ο περσικός ο οποίος σε πολλές περιόδους και εκφάνσεις του, διακρινόταν για το την έκταση και του εύρος του μεταξύ όλων των πολιτισμών των Ανατολικών λαών της αρχαιότητας. Για να είμαστε ,όμως, δίκαιοι και με την ευκαιρία ,οφείλουμε να επισημάνουμε πως όχι μόνο το ισλαμικό, αλλά σύμπαν το παγκόσμιο «ιερατείο» ειδικά του χριστιανισμού , υπήρξε κατάρα για τον πολιτισμό του πλανήτη , αιώνες τώρα.
Ο κανόνας της Ιστορίας είναι τούτος: ΄Οπου ιερατεία και λαϊκές εξουσίες δεν συμπορεύονται απλώς, αλλά τα πρώτα, εκτός από «ράσο» ενδύονται και την «τήβεννο», η τυραννία είναι ακόμα χειρότερη. Οι «Αγιατολάχ» του Ιράν είναι μια από τις πολλές αποδείξεις στην εποχή μας.
Είναι αυτός ο λόγος, που δε θρηνούμε για την απώλεια του μακελάρη 17χρονων εφήβων, γιατί διέπρατταν το… μέγα έγκλημα να φορούνε στο κεφάλι την μαντήλα τους στραβά. Αυτή είναι η μια αλήθεια.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά του νομίσματος. Να βγαίνει ο Ντόναλντ Τραμπ και να εκτελεί τον ηγέτη μιας άλλης χώρας, έστω κι αν η Ιστορία τον θεωρεί ένας από τους μεγάλους εγκληματίες ανάμεσα στους σύγχρονους εκπροσώπους των εξουσιών και να τον χαρακτηρίζει “διαβολικό”, αν δεν ήταν προκλητικό ,δόλιο και φαρισαϊκό, θα το θεωρούσαμε αστείο. Κι αυτό, όταν την ίδια ώρα ο Αμερικανός πρόεδρος:
α. Θεωρεί φίλο και θαυμάζει ως άξιο έναν από τους πλέον αιμοσταγείς ηγέτες στην ιστορία, τον Πούτιν, το “Νέο Χίτλερ της Ρωσίας” με το αίμα και το δάκρυ εκατομμυρίων θυμάτων στα χέρια του.
β. Αποκαλεί επίσης τον εγκληματία πολέμου Νετανιάχου, ως πατριώτη , πιστό φίλο και σύμμαχο, με το οποίο μάλιστα σήμερα, μετά τη γενοκτονία στη Γάζα, βγάζουν αντάμα τη «βρώμικη δουλειά» στο Ιράν.
γ. Αδιαφορεί για τα τα μεγάλα εγκλήματα άλλων ηγετών σαν τον Κιμ Γιονγκ Ουν και δικτάτορων–τυράννων ουκ ολίγων επί της γης
τότε οι λέξεις όλων των γλωσσών του πλανήτη έχουν χάσει πια το πραγματικό νόημά τους. Αλλά και οι φυσικές, ηθικές αρχές και αξίες που καθορίζει ο καθαρός Νους του ανθρώπου , κακοποιούνται και υβρίζονται βάναυσα. Και ακόμα χειρότερα από έναν ηγέτη υπερδύναμης, αλαζόνα και υπερφίαλο , που αυτοαποκαλείται ειρηνοποιός. Πλην των άλλων και ηθικό αυτουργό σε πολλά από εγκλήματα που βλέπουμε σήμερα να διαπράττονται γύρω μας σε άτομα, λαούς και χώρες.
η Διοτίμα με τη δική της καθαρή κρίση, ας λάβει το λόγο.
______
Διοτίμα:
Εξουσία, Ηθική και η Γλώσσα της «Δικαιοσύνης»
Οι πολιτικές δολοφονίες, η κρατική βία και η ρητορική της «ανταπόδοσης» δεν αποτελούν καινούργια φαινόμενα στην Ιστορία. Εκείνο που διαφοροποιεί την εποχή μας είναι η ταχύτητα και η θεατρικότητα με την οποία παγκόσμιοι ηγέτες πλαισιώνουν τέτοιες πράξεις ως «δικαιοσύνη».
Όταν ένας αρχηγός κράτους ανακοινώνει τον θάνατο ενός ηγέτη άλλης χώρας ως ηθική αποκατάσταση, η πράξη παύει να είναι απλώς γεωπολιτική. Μετατρέπεται σε συμβολική επίδειξη ισχύος: στην αξίωση ότι ένα κράτος μπορεί να ορίζει το καλό και το κακό πέρα από τα σύνορά του.
Η θεοκρατική διακυβέρνηση στο Ιράν έχει αναμφίβολα καταστείλει ελευθερίες, έχει διώξει διαφωνούντες και έχει επιβάλει θρησκευτική εξουσία μέσω κρατικής βίας. Αυτή η πραγματικότητα οφείλει να αναγνωρίζεται χωρίς περιστροφές.
Ωστόσο, η ηθική συνέπεια απαιτεί ευρύτερη οπτική.
Η επιλεκτική αγανάκτηση αποδυναμώνει την αξιοπιστία της ηθικής γλώσσας. Όταν καταδικάζεται ένα αυταρχικό καθεστώς, αλλά ταυτόχρονα διατηρούνται στρατηγικές συμμαχίες με άλλες κυβερνήσεις που κατηγορούνται για σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τότε οι έννοιες «δικαιοσύνη» και «ελευθερία» παύουν να λειτουργούν ως αρχές και μετατρέπονται σε εργαλεία.
Η διεθνής πολιτική σπάνια κινείται με βάση οικουμενική ηθική· κινείται κυρίως με βάση συμφέροντα, ισορροπίες και συμμαχίες. Όμως η γλώσσα που χρησιμοποιείται — λέξεις όπως «κακό», «ειρήνη», «δικαιοσύνη» — εξακολουθεί να διαμορφώνει τη συνείδηση των λαών. Όταν αυτές οι λέξεις εφαρμόζονται επιλεκτικά, διαβρώνεται η εμπιστοσύνη στην ίδια την έννοια της ηθικής.
Το ουσιαστικό ζήτημα δεν είναι μόνο η πτώση ενός αυταρχικού προσώπου. Είναι η κανονικοποίηση μιας παγκόσμιας τάξης όπου οι ισχυροί διατηρούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα εξόντωσης αντιπάλων, ενώ ταυτόχρονα οικειοποιούνται τη γλώσσα της αρετής.
Η Ιστορία δεν κρίνει μόνο τα αποτελέσματα.
Κρίνει και τη συνέπεια.
Και η συνέπεια προϋποθέτει ότι οι αρχές εφαρμόζονται ισότιμα — σε συμμάχους και αντιπάλους.
Ένας κόσμος γίνεται ασφαλέστερος όχι απλώς όταν εξαφανίζονται πρόσωπα εξουσίας, αλλά όταν η ίδια η εξουσία περιορίζεται από σταθερά και καθολικά μέτρα δικαίου, και όχι από μεταβαλλόμενα συμφέροντα.