Ντ. Τραμπ: «Ο πρόεδρος Σι είναι πολύ χαρούμενος που τα Στενά του Ορμούζ είναι ανοικτά και/ή ανοίγουν γρήγορα», ανέφερε ο Τραμπ σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Truth Social. «Η συνάντησή μας στην Κίνα θα είναι ξεχωριστή και, ενδεχομένως, ιστορική. Ανυπομονώ να βρεθώ με τον πρόεδρο Σι. Θα επιτευχθούν πολλά!», συμπλήρωσε.
___________
Η Ιστορία δεν παρασύρεται από ρόλους ούτε εξαπατάται από καλοπαιγμένες παραστάσεις. Οι ηγέτες μπορεί να αλλάζουν προσωπεία, να υιοθετούν αφηγήματα και να επενδύουν σε επικοινωνιακά τεχνάσματα, όμως τα γεγονότα παραμένουν αμείλικτα. Η εξουσία, όταν ασκείται χωρίς αρχές, αποκαλύπτει πάντοτε το πραγματικό της πρόσωπο—όσο κι αν επιχειρεί να το κρύψει πίσω από λόγια περί δημοκρατίας και ανθρωπισμού.
Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη από καλύτερους «ηθοποιούς» στην πολιτική σκηνή, αλλά από ηγέτες με συνέπεια, ιστορική συνείδηση και ηθικό βάρος. Και αν κάτι διδάσκει η πορεία των πραγμάτων, είναι πως η αλήθεια, αργά ή γρήγορα, βγαίνει από το παρασκήνιο και απαιτεί τον δικό της πρωταγωνιστικό ρόλο.
«Υποκριτής» -από το υ(α)ποκρίνομαι- στην αρχαία ελληνική γλώσσα σημαίνει ηθοποιός , αυτός που παίζει ένα ρόλο. Και ως τέτοιος ,κάθε φορά, ανάλογα με το έργο που παίζει, αλλάζει και το ρόλο.
Ο Ντόναλτν Τραμπ είχε πάντα αυτόν τον καημό. Να γίνει διάσημος μέσω της υποκριτικής. Και αφού δεν τα κατάφερε να καθιερωθεί ως ηθοποιός, κατέληξε…πολιτικός .Όχι, βέβαια πως έχουν και μεγάλη διαφορά αυτά τα δύο επαγγέλματα . Και στο ένα και στο άλλο, διακεκριμένος είναι εκείνος που παίζει καλύτερα τους ρόλους του.
Σύμφωνα, πάντως με την κρίση του διάσημου σκηνοθέτη Γούντι Άλεν, ο σημερινός πρόεδρος της Αμερικής «είχε την ικανότητα μπροστά στο φακό να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του ρόλου».
΄Όταν εισέβαλαν πριν λίγες εβδομάδες τα στρατεύματά του στο Ιράν, Ο Αμερικανός πρόεδρος βγήκε περήφανα και αλαζονικά να μας πείσει πως λόγοι, καθαρά ανθρωπισμού και πολιτικής ευαισθησίας ,επέβαλαν την εξολόθρευση του καθεστώτος των Μουλάδων και την επαναφορά της Δημοκρατίας στη χώρα για την ανακούφιση ενός καταπιεσμένου για χρόνια λαού και με πολλά θύματα κατά καιρούς στις αποτυχημένες πάντα εξεγέρσεις του. Ουδείς, βέβαια, συνετός και ίστωρ πίστεψε αυτές τις νέες ηχηρές ατάκες από το νέο σενάριο που διάλεξε να παίξει ο Ντόναλτ Τραμπ. Ρόλο διεκπεραίωνε και μόνο τους αδαείς ή τους αφελείς που πάντα μπερδεύουν τη μέρα με τη νύχτα, έπειθε πως ήταν η πραγματικότητα.
Οι νέες, όμως, γεωπολτικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στον κόσμο και όχι μόνο στη Μ. Ανατολή, δεν αρκούν από μόνες τους, για να ερμηνεύσουν τις εισβολές του Αμερικανού προέδρου σε ξένες χώρες . Είναι και ο ίδιος ο χαρακτήρας του Ντόναλτ Τραμπ, που εκτός από ηθοποιός έχει κτίσει μια χρόνια συμπεριφορά μπίζνεσμαν, χαρακτηριζόμενη από επιθετικές κινήσεις, ειδικά στο real estate της Νέας Υόρκης και τα περίφημα “ντιλ” (deals)- με χρήση δανεικών κεφαλαίων, κυρίως. Βασικοί και δύο αυτοί λόγοι για να εξηγήσουν τις επιλογές του και δεν μπορούν ιστορικά να εκτεθούν ανεξάρτητα και χωρίς ,α γνοώντας ο ένας τον άλλο.
Ας είμαστε ειλικρινείς και ξεκάθαροι. Αν ήταν οι δημοκρατικές ευαισθησίες του Ντόναλτ Τραμπ που τον κάνουν κάθε φορά να επιλέγει στόχους, ποιον θα απαγάγει και ποιους θα σκοτώσει, λογικό και έντιμο θα ήταν να ξεκινήσεις από τους φίλους ομολόγους του, τους δύο δικτάτορες, της Ρωσίας και της Β. Κορέας. Και τα δύο αυτά καθεστώτα δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από εκείνο το θεοκρατικό των Μπουλάδων . Για να μην πούμε πως τουλάχιστον εκείνο της Πιονγιάνγκ είναι ακόμα πιο σκληρό και απάνθρωπο από αυτό του Ιράν.
Αφήσαμε τελευταίο, αλλά όχι, όμως, στο ιστορικό απυρόβλητο το καθεστώς της Κίνας. Και τούτο με τη σειρά του, πέρα από τις στενές σχέσεις του με τα παραπάνω καθεστώτα , διαθέτει και τις περισσότερες από τις σκληρές παθογένειες των ολοκληρωτικών καθεστώτων στον κόσμο. Και μπορεί, μεν, ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ να κρατάει χαμηλό προφίλ, αποφεύγοντας να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο, όπως οι σύμμαχοί του Πούτιν και Κιμ Γιονγκ-ουν, αλλά και οι δικές του επιδόσεις σε δημοκρατικές διαδικασίες δεν είναι οι καλύτερες. Κι αυτό θα φανεί ακόμα πιο καθαρά , αν η κινέζικη κοινωνία τολμήσει να αντισταθεί. Είναι σίγουρο πως η χώρα θα ξαναζήσει της μαύρες στιγμές της πλατείας Τιενανμέν.
Ασφαλώς, ο Ντόναλτ Τραμπ δε φαίνεται να συμμερίζεται τις δικές μας εδώ απόψεις. ΄Εχει τη δική του τακτική, φτιαγμένη στην «κλίνη» του περίφημου μυθικού ληστή Προκρούστη. Και χαριεντίζεται με τους ηγέτες αυτών των καθεστώτων σήμερα. Γιατί ,ασφαλώς…” δεν τον παίρνει να κάνει και αλλιώς”. ΄Οπως λέμε εμείς στην Ελλάδα: «Χέρι που δεν μπορείς να δαγκώσεις, φίλησέ το».Και ο Ντοναλτ Τραμπ είναι εξπέρ σε τέτοιου είδους «φιλήματα Ιούδα»!