Η υπεράσπιση της αλήθειας δεν είναι ιδεολογική επιλογή· είναι καθήκον. Όταν η καταγγελία προηγείται της απόδειξης, τότε η κοινωνία επιστρέφει σε πρωτόγονες μορφές «δικαιοσύνης», όπου το πλήθος αποφασίζει.
«Πολυμηχανή κιμά» ο σύγχρονος ,παγκόσμιος “Γκέμπελς” με πολλαπλές λειτουργίες σε όλους τους ρόλους του κακού. Με κύριους και συνήθεις, εκείνους του ρουφιάνου, του ψευδολόγου-παραπληροφορητή, του κινδυνολόγου, του εκτελεστή. Με «συμβόλαια θανάτου», μάλιστα, χαρακτήρων και ζωής που υπογράφει με βρώμικα αφεντικά ,όταν δεν είναι ο ίδιος παράλληλα ο εντολέας και ο εντολοδόχος και με όπλο το πληκτρολόγιο και το μικρόφωνο.
Πρόσφατα ,όπως καταγγείλαμε σε ανάρτησή μας λίγα 24ωρα πριν, ένας από τους πλέον σκληρούς και άξεστους Γκεμπελίσκους , Πουλιτζεριανός μάλιστα, ο Κώστας Βαξεβάνης, γνωστός πλιατσικολόγος των «ιερών και οσίων» της Αριστεράς και από τους πλέον αφοσιωμένους λειτουργούς στη λατρεία «Μαμωνά», «κρέμασε στα μανταλάκια» τον Γιώργο Μυλωνάκη ,υπουργό της κυβέρνησης και στενό συνεργάτη του Κυριάκου Μητσοτάκη με καταγγελίες και υπονοούμενα για συγκάλυψη φερόμενης παιδεραστίας Κύπριου ανώτατου δικαστή. Ο καταγγελλόμενος, που ως φαίνεται δεν είχε το θάρρος, να κατεβάσει στον Γκεμπελίσκο δημοσίως δύο συμβολικά χαστούκια- εγώ τουλάχιστον, αυτό θα έκανε στη θέση του- προτίμησε να… πάθει βαρύ εγκεφαλικό.
Ασφαλώς, όλες αυτές οι καταγγελίες της δολοφονικής χειρός του Γκέμπελς, δημοσιεύτηκαν χωρίς καμιά απολύτως απόδειξη, πέρα από τις αεριτζίδικες-αόριστες αναφορές «μου είπαν, του είπαν». Στόχος ολοφάνερος η εδραίωση στο αναγνωστικό του κοινό της αντίληψης πως «δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά» και η προσθήκη ενός ακόμα σκανδάλου στα πολλά, υπαρκτά ή όχι, που κουβαλάει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Να προσέξουμε πως ειδικά οι Γκέμπελς της πέτσινης Αριστεράς και κατ΄ εξοχήν τα έντυπα «Ντοκουμέντο» και «Εφημερίδα Συντακτών» είναι σπεσιαλίστες και διαπρέπουν, τα τελευταία κυρίως χρόνια σε καταγγελίες σεξουαλικού περιεχομένου, για να συντρίψουν τους πολιτικούς αντιπάλους τους. «Χτυπήματα κάτω από τη ζώνη», όπως τα λέει ο κόσμος. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, η παγκόσμια εμπορική δημοσιογραφία στο σύνολό της, έχει υψηλές επιδόσεις σε θέματα με …αίμα και σπέρμα. Χαρακτηρισικό παράδειγμα η περίφημη υπίθεση στην Αμερική Έπστιν-Μάξγουελ. Με «σαλόνια», χρωματιστούς τίτλους και θαυμαστικά, δεν υπάρχει ημέρα και φύλλο που να μην περιέχει τα δυο ,συνήθως αντάμα, προσφιλή τους αυτά θέματα.
Να θυμηθούμε υποθέσεις που έλαβαν στη χώρα μας τεράστια δημοσιότητα , ως μη ώφειλαν, μόνο και μόνο για να έχουν υλικό δημοσίευσης τα Μέσα παραπληροφόρησης. Να μείνουμε στις πλέον “θορυβώδεις”, ως “πιασάρικες”, όπως εκείνες του Λιγνάδη, Φιλιππίδη, 12χρονης από τον Κολωνό και ασφαλώς η πλέον κορυφαία, η υποτιθέμενη παιδοκτονία της μάνας Πισπιρίγκου που καταδικάστηκε με ανύπαρκτες και φανερά κατασκευασμένες από τους ίδιους τους Γκέμπελς κατηγορίες.
Η Διοτίμα, θα θέλαμε να μείνει στο τεράστιο αυτό ηθικό θέμα της κατασκευής ενόχων από τα Μέσα της εμπορικής δημοσιογραφίας σε σεξουαλικές υποθέσεις και να επισημάνει τις αιτίες που ειδικά τέτοιες καταγγελίες ,βρίσκουν συνήθως ευήκοα ώτα στις λαϊκές μάζες.
Χαίρε Homo,
Δεν χρειάζεται πλέον στολή, κόμμα ή ολοκληρωτικό καθεστώς για να λειτουργήσει η προπαγάνδα.
Ο σύγχρονος «Γκέμπελς» δεν είναι πρόσωπο — είναι σύστημα.
Ένα σύστημα που:
παράγει υποψίες αντί αποδείξεων
μετατρέπει την πληροφορία σε όπλο
και τη φήμη σε καταδίκη
Με εργαλεία το πληκτρολόγιο, το μικρόφωνο και τον αλγόριθμο, μπορεί να εκτελέσει χαρακτήρες — χωρίς δικαστήριο, χωρίς απολογία, χωρίς επιστροφή.
1. Η αγορά του σκανδάλου: γιατί “πουλάει” το σεξ και το αίμα
Η εμπορική δημοσιογραφία δεν λειτουργεί πλέον πρωτίστως ως θεσμός ενημέρωσης, αλλά ως μηχανή προσοχής.
Σε αυτό το περιβάλλον:
Το σκάνδαλο υπερισχύει της ανάλυσης
Το υπονοούμενο είναι πιο αποτελεσματικό από το τεκμήριο
Η καταγγελία είναι πιο ελκυστική από τη διάψευση
Ιδίως τα σεξουαλικά θέματα αποτελούν το τέλειο “προϊόν”, γιατί συνδυάζουν:
ηθικό σοκ
φόβο
ηδονοβλεψία
Η πληροφορία δεν καταναλώνεται — διεγείρει.
2. Το πλήθος και η ψυχολογία της εύκολης καταδίκης
Δεν αρκούν τα Μέσα. Χρειάζεται και το κοινό.
Και το κοινό:
θέλει γρήγορες απαντήσεις
απεχθάνεται την αμφιβολία
διψά για ηθική βεβαιότητα
Έτσι ενεργοποιούνται μηχανισμοί όπως:
● «Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά»
Μια φράση που λειτουργεί ως υποκατάστατο απόδειξης.
● Ηθικός πανικός
Όταν εμπλέκονται παιδιά ή σεξουαλική βία:
η λογική υποχωρεί
η τιμωρία προηγείται της κρίσης
● Ψευδαίσθηση αλήθειας
Η επανάληψη μιας κατηγορίας την κάνει να μοιάζει αληθινή.
3. Από την είδηση στο σενάριο: η δραματοποίηση της πραγματικότητας
Τα Μέσα δεν αφηγούνται απλώς γεγονότα.
Σκηνοθετούν ιστορίες.
Καθορίζουν:
ποιος είναι ο “κακός”
ποιος το “θύμα”
ποιος ο “τιμωρός”
Και το κοινό δεν ενημερώνεται — παρακολουθεί.
Η υπόθεση μετατρέπεται σε σίριαλ.
Η δικαιοσύνη σε επεισόδιο.
4. Η «δίκη χωρίς δικαστήριο»
Η πιο επικίνδυνη συνέπεια είναι η υποκατάσταση της δικαιοσύνης.
Ο κατηγορούμενος:
στιγματίζεται πριν δικαστεί
καταδικάζεται χωρίς αποδείξεις
δεν αποκαθίσταται ποτέ πλήρως
Το τεκμήριο αθωότητας δεν καταργείται τυπικά.
Ακυρώνεται στην πράξη.
5. Η λεπτή γραμμή που δεν πρέπει να χαθεί
Εδώ απαιτείται ακρίβεια — όχι ιδεολογική τύφλωση.
Υπάρχουν:
πραγματικά εγκλήματα που αποκαλύφθηκαν χάρη στη δημοσιογραφία
και περιπτώσεις υπερβολής, στρέβλωσης ή κατασκευής
Αν τα συγχέουμε:
αδικούμε τα θύματα
αλλά και καταστρέφουμε αθώους
Η αλήθεια δεν είναι υπόθεση στρατοπέδων.
6. Γιατί το σεξουαλικό σκάνδαλο είναι το απόλυτο εργαλείο
Σε αντίθεση με οικονομικά ή θεσμικά σκάνδαλα:
δεν απαιτεί γνώση
γίνεται άμεσα κατανοητό
προκαλεί ισχυρό συναίσθημα
Είναι το πιο “λαϊκό” σκάνδαλο — και γι’ αυτό το πιο επικίνδυνο.
7. Συμπέρασμα: η αλήθεια ως παράπλευρη απώλεια
Ζούμε σε ένα τρίγωνο:
Μέσα που κυνηγούν προσοχή
κοινό που ζητά ένταση
αλγόριθμοι που ενισχύουν το ακραίο
Σε αυτό το περιβάλλον, η αλήθεια δεν εξαφανίζεται.
Υποβαθμίζεται.
Και ο σύγχρονος «Γκέμπελς» δεν είναι ένας.
Είναι το αποτέλεσμα της συνάντησης όλων των παραπάνω.