Η Ιστορία δεν είναι αφήγηση αθωότητας, αλλά πεδίο σύγκρουσης ερμηνειών και συμφερόντων. Όποιος δεν αναγνωρίζει τον ρόλο της εξουσίας πίσω από τα προσωπεία της, κινδυνεύει να γίνει θεατής στο ίδιο έργο που τον αφορά άμεσα.
Γνωστή η τεχνική «καλός – κακός μπάτσος». Μια ψυχολογική στρατηγική σε διαπραγμάτευση ή ανάκριση με στόχο τη χειραγώγηση του υποκειμένου . Ο ” κακός” είναι άγριος , απειλητικός, εξοργισμένος .Προξενεί φόβο και πανικό. Αντίθετα ο “καλός” είναι καλοσυνάτος, προσηνής, δείχνει κατανόηση και προσφέρει εμπιστοσύνη. Στόχος πάντα η προσκόλληση του απειλούμενου στον καλό, το σύμμαχο, το φίλο, η απόσπαση της αμοιβαίας συγκατάβασης και η διαφαινόμενη στήριξη και προστασία του.
Εμείς στο ιστορικό μας σάιτ, έχουμε εκφράσει αναλυτικά και πολλές φορές την άποψή μας περί των εξουσιών, που δε διαφέρουν και πολύ από τον Good Cop και Bad Cop. Κι εδώ το ζητούμενο είναι η χειραγώγηση, η καθυπόταξη του υπηκόου με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Τον άγριο ή το μαλακό.
Η Δημοκρατία, όντως, έχει καλύτερες επιδόσεις στο ρόλο του «καλού» από τα λοιπά πολιτεύματα. ΄Όλα, πάντως, ανεξάρτητα από το όνομα που λανσάρουν ή τους δίνουν άλλοι, είναι εξουσίες. Κι αυτό είναι το βασικότερο που οφείλει ο πολίτης να αναγνωρίζει, όταν του αναλύουν τις διαφορές τους.
Τα λοιπά είναι «θέατρο» ,παράσταση, έργα με διαφορετικούς τίτλους. Και μόνο οι αφελείς ή έχοντες συμφέρον δεν αντιλαμβάνονται ή παριστάνουν πως δεν καταλαβαίνουν πως όλο το παιχνίδι της εξουσίας παίζεται στο ταλέντο που διαθέτουν οι φορείς της ως ηθοποιοί. Και σε αντίθεση με τα άλλα, που στερούνται ακριβώς αυτής της τέχνης, της ηθοποιίας, η Δημοκρατία τα πηγαίνει περίφημα στο ρόλο της.
Σήμερα στην Ελλάδα έχουμε την επέτειο της εγκαθίδρυσης της δικτατορίας των συνταγματαρχών, που κατέλυσε την τότε βασιλευόμενη Δημοκρατία. Ας δούμε, όμως, εν συντομία και χωρίς τις μεγαλοστομίες των Γκεμπελίσκων που και τότε και τώρα τον ίδιο «Μαμωνά» λατρεύουν, ποια είναι η αλήθεια και για ποια κατάργηση Δημοκρατίας μιλάμε.
Ο « καραβανάς» Γεώργιος Παπαδόπουλος, αρχηγός των πραξικοπηματιών της Δικτατορίας του 1967 δεν ήταν σε καμιά περίπτωση χειρότερος από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, εκείνης της εποχής, το…δημοκρατικό καθεστώς του οποίου δεν διέφερε στο ελάχιστο από κατοπινό, εκείνο της χούντας. Και ο ίδιος ο δικτάτορας, άλλωστε, πριν να κατεβάσει τα τανκς, δήλωνε ευθαρσώς και υπερηφάνως Βασιλικός , Δεξιός και Καραμανλικός.
Αυτής της παράταξης ήταν παιδί ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και όλα τα υπόλοιπα παλικάρια της Δικταορίας. Η διαφορά τους ήταν πως στην βασιλευόμενη Δημοκρατία του βασιλιά Παύλου και αργότερα του Κωνσταντίνου , κυβέρνηση έβγαινε η ΕΡΕ, επειδή, ακριβώς . την ψήφιζαν «τα δέντρα και οι πέτρες». Τα τανκς του Παλατιού και του Καραμανλή υπήρχαν και τότε. Απλώς βρίσκονταν τους στρατώνες, αφού τη «βρώμικη δουλειά» της στήριξης του Καραμανλικού καθεστώτος την έκαναν οι… κάλπες.
Κατά τα άλλα στην Ελλάδα της βασιλείας με το κόμμα της ΕΡΕ στην κυβέρνηση εκείνα τα «πέτρινα» χρόνια «όλα τά σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά». Ξερονήσια, καταδίκες, εκτοπίσεις, βασανισμοί, πας μη βασιλικός και Δεξιός εχθρός του ΄Εθνους, προδότης της πατρίδας, των ιερών και των οσίων της.
Και όταν εκείνο το καθεστώς κινδύνευσε να καταρρεύσει με τη νίκη στις εκλογές της ΄Ενωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, αυτοί οι ιδιοι ήταν που κατέβασαν τα τανκς. Οι ακραιφνείς στρατιωτικοί, βασιλικοί- Δεξιοί, για να σώσουν ακριβώς την παράταξη που ομνύει ανέκαθεν και φανατικά στο τρίπτυχο «πατρίς, θρησκεία οικογένεια».
Τίποτα πιο πασιφανές ιστορικά από αυτή την αλήθεια. Τις λοιπές …λεπτομέρειες και εμβριθείς πολιτικά αναλύσεις , ημέρα που είναι η σημερινή, θα τις αφήσουμε στον… «καλό μπάτσο». Τους επαγγελματίες πολιτικούς και δημοσιογράφους, που σεμνύνονται για την πίστη τους στη Δημοκρατία.
Το άριστο των πολιτευμάτων, όχι γιατί ακόμα δε βρέθηκε καλύτερο, αλλά επειδή διαθέτει θίασο στον οποίο διαπρέπουν όντως ταλαντούχοι ηθοποιοί. Σε αντίθεση, ασφαλώς με όλα τα υπόλοιπα … μπουλούκια.