1. Το σύνθημα «Μητσοτάκη κάθαρμα» γεννήθηκε το καλοκαίρι του 1965 κατά τη διάρκεια των μεγάλων λαϊκών διαδηλώσεων της Αποστασίας (τα λεγόμενα «Ιουλιανά»)
Βγήκε αυθόρμητα από τους δρόμους της Αθήνας και στρεφόταν ενάντια στον τότε βουλευτή της Ένωσης Κέντρου, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, με αφορμή την αποχώρησή του από την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου μαζί με άλλους βουλευτές (γεγονός που οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης).
Το πλήθος τότε διαδήλωνε καθημερινά στους δρόμους και το συγκεκριμένο σύνθημα έγινε ένα από τα πιο γνωστά και χαρακτηριστικά της πολιτικής εκείνης περιόδου.
Προσκυνητής από τους πρώτους στο Ναό της Αποστασίας στη Βόρεια Εύβοια σήμερα ποιος άλλος; Ο Υιός Κυριάκος, που τιμά και συνεχίζει το περίλαμπρο έργο της ίδιας Αποστασίας και διαφθοράς σε άλλα επίπεδα.
2. Πέθανε η Μάρω Κοντού. «Σκασμός εσύ, Αντωνάκη μου»: Η θρυλική ατάκα της Μάρως Κοντού και το περίφημο σπίτι των Κοκοβίκων στην Πλάκας.
Οι πρωτομάστορες της χωματερής του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ‘ 60 ωραιοποίησαν και αξιοποίησαν στο έπακρο προς ίδιο όφελος και κέρδος την παθογένεια του μεταπολεμικού ΄Ελληνα. Τις αρχές και τις αξίες μιας ελληνικής κοινωνίας, που τιμούσε στο πανί, αλλά περιφρονούσε στην καθημερινή ζωή τον έντιμο, φτωχό και σακατεμένο εργάτη. Την ίδια ώρα πάλι που στο σελιλόιντ έβγαζε τη γλώσσα στον αναίσθητο εργοστασιάρχη ,αλλά ζούσε με το όνειρο να γίνει μια μέρα κι αυτός σαν τον πλούσιο της ταινίας.
΄Ηταν αυτοί που έβαλαν πρώτοι το λίθο στο οικοδόμημα της λήθης και της ατιμωρησίας για εγκλήματα του δωσίλογου , του ταγματασφαλίτη και του Δεξιού παρακρατικού. Και έδιναν διαπιστευτήρια της υποταγής και της υπηρεσίας του νέου συστήματος των νικητών, οι οποίοι και τους αντάμειβαν πλουσιοπάροχα με δόξα και χρήμα.
Βουγιουκλάκη , Κοντού, Κωνσταντάρας, Κούρκουλος, όλα τα καλά παιδιά της Δεξιάς στην πρώτη γραμμή, πρόσφεραν εξαιρετική δουλειά στο σχολειό της διαπαιδαγώγησης των γενιών με κύριο μάθημα το «πατρίς -θρησκεία –οικογένεια»
Σήμερα οι “πένες” και τα “μικρόφωνα” από το Γκεμπελιστάν θα εκστασιαστούν και πάλι από την ομορφιά και το ταλέντο της θανούσης που είχε την τιμή να εκλεγεί και εθνοπατέρας υπό τη σημαία της Νέας Δημοκρατίας.
______________
1. The Slogan.
The slogan “Mitsotakis, scumbag” was born in the summer of 1965 during the massive popular demonstrations of the Apostasy (the so-called “Juliana”). It emerged spontaneously from the streets of Athens and was directed against the then-MP of the Center Union, Konstantinos Mitsotakis, on the occasion of his defection from George Papandreou’s government along with other MPs (an event that led to the collapse of the government). Back then, the crowds demonstrated daily in the streets, and this specific slogan became one of the most famous and characteristic of that political era.
A pilgrim among the very first at the Temple of Apostasy in Northern Evia today, who else? The son, Kyriakos, who honors and continues the illustrious work of the same Apostasy and corruption on other levels.
2. Maro Kontou Has Passed Away
“Shut up, my Antonakis!”: The legendary catchphrase of Maro Kontou and the famous Kokovikos house in Plaka.
The master builders of the landfill of 1960s Greek cinema romanticized and fully exploited the pathology of the post-war Greek for their own benefit and profit. They exploited the principles and values of a Greek society that honored the honest, poor, and crippled laborer on screen but despised him in daily life. At the exact same time, while on celluloid the Greek public stuck its tongue out at the callous factory owner, they lived with the dream of one day becoming just like the rich man in the movie.
They were the first to lay the foundation stone for the edifice of oblivion and impunity regarding the crimes of the collaborator, the Security Battalionist (Tagmatasfalitis), and the Right-wing deep state operative. They were presenting credentials of submission and service to the new system of the victors, who in turn rewarded them lavishly with fame and money.
Vougiouklaki, Kontou, Konstantaras, Kourkoulos—all the “good boys and girls” of the Right wing on the front line—offered excellent work to the school of generations, with “homeland-religion-family” as their main lesson.
Today, the “pens” and “microphones” of Goebbelsistan will once again be ecstatic over the beauty and talent of the deceased, who also had the honor of being elected as a Member of Parliament under the banner of New Democracy.