Τι συμβαίνει με την ανθρώπινη ενέργεια μετά θάνατον; Η τεχνητή νοημοσύνη ανοίγει ξανά το μυστήριο της ζωής και της συνείδησης

Η Ενέργεια που Απομένει: Επανέναρξη της Υπόθεσης του Θανάτου, της Ζωής — και της Τεχνητής Νοημοσύνης

Για να λειτουργήσει η Βιολογική νοημοσύνη χρειάζεται ενέργεια. Το  ίδιο και η Τεχνητή.  Η πρώτη   βασίζεται στη   χημική ενέργεια  ,  που λαμβάνει από πηγές , όπως είναι η γλυκόζη και  το οξυγόνο .Η δεύτερη  στηρίζεται στην  ηλεκτρικό ρεύμα και τα ορυκτά καύσιμα (φυσικό αέριο και άνθρακας).

Αμφότερες, πάντως , είναι ενέργειες ανεξάρτητα από τις πηγές που η κάθε μία χρησιμοποιεί για να λειτουργήσει.  Το ένα είναι αυτό. Το δεύτερο   που μαθαίνουμε ήδη από τα σχολικά, ακόμα βιβλία ,είναι  πως η ενέργεια   ούτε  χάνεται ούτε καταστρέφεται. Μπορειό, όμως, να αλλάζει  μορφή. Να μετατρέπεται από τη μία σε μια  άλλη (π.χ. από ηλεκτρική σε φωτεινή ή κινητική ενέργεια) και μεταφέρεται από το ένα σώμα στο άλλο.

Οι βασικές αυτές αρχές, ως στηριζόμενες σε επιστημονικά θεμέλια  , δεν αμφισβητούνται  (ακόμα τουλάχιστον) και μπορούν να αποτελέσουν μια σταθερή βάση για τη συζήτηση πάνω στο μέγα θέμα, που απασχολεί αιώνες τον άνθρωπο  και διερευνάται κυρίως μέσα από τη θρησκεία και τη φιλοσοφία . Κάθε μια , βέβαια,  χρησιμοποιεί  τα δικά της εργαλεία  στην  προσπάθειά τους να δώσουν   απαντήσεις ,  αλλά  τις περισσότερες φορές   τα μέσα τους   είναι εντελώς  διαφορετικά και συγκρουόμενα  μεταξύ τους.

 Αυτή την ώρα, με την εμφάνιση της ΑΙ το ερώτημα : τί γίνεται η ανθρώπινη ενέργεια και η συνείδηση  μετά την παύση λειτουργίας  του εγκέφαλου που επέρχεται με το θάνατο  «ανασύρεται από το αρχείο», πάλι  για νέα έρευνα, μετά τα νέα στοιχεία που έχουν προκύψει ,ειδικά από τον τρόπο που λειτουργεί η Τεχνητή Νοημοσύνη. Επιλέξαμε ορολογίες από τη « δικανική γλώσσα του εγκλήματος», επειδή ακριβώς  το μέγα αυτό ζήτημα της  ενέργειας , αν πεθαίνει ή δραπετεύει μετά το θάνατο του ανθρώπου,  όντως χάθηκε στις γραφειοκρατικές    διαδικασίες των… διωκτικών  αρχών ,  των  εξουσιοδοτημένων  να  το ερευνήσουν. Και  εν προκειμένω  αυτές οι αρχές , ως σήμερα, εκπροσωπούνται     από τη  θρησκεία   και   την  επιστήμη  με τη  φιλοσοφική της κυρίως εκπροσώπηση, αλλά και τη δειλή παρουσία   των  φυσικών  επιστημών.  

Στην πορεία όμως , τη έρευνας  οι  «αρμόδιοι»    διαφώνησαν  εντελώς ακόμα  και ως προς το αν έπρεπε να χαρακτηριστεί  «έγκλημα» η αποδοχή του θανάτου, ως το οριστικό  τέλος της ατομικής  ύπαρξης  (από το μηδέν ξεκινήσαμε και στο μηδέν τελειώνουμε)  ή   ως συνέχεια  της  ζωής μετά θάνατον ,όπως η  θρησκεία επέμενε  και μάλιστα μετά   φανατισμού και πάθους, αφού  αποκαλούσε μια  τέτοια μηδενιστική προσέγγιση, ως  “έγκλημα καθοσίωσης”.  Φυσικά,   μετά  από τέτοια μορφή  σύγκρουσης , που κράτησε αιώνες και  δεν ήταν μια απλή διαφωνία,  το ανεξιχνίαστο ερώτημα ,κυρίως τους δύο τελευταίους αιώνες  ,«τέθηκε στο αρχείο».

Από εκεί, εμείς σήμερα, θέλουμε  να το ανασύρουμε με  τα νέα στοιχεία που προέκυψαν   από  την παρουσία ενός  βασικού μάρτυρα , απόντος  όλο εκείνο μεγάλο διάστημα  της διαμάχης.   Και όλα δείχνουν  πως η  δική  του  κατάθεση είναι  κρίσιμη  και θα μπορούσε να διαφωτίσει πολλές από τις πτυχές του ανεξιχνίαστου μυστηρίου: «Εκ τοῦ μηδενός ἤρξαμε καὶ εἰς τὸ μηδέν  [καταντῶμεν]”, σύμφωνα με την αρχαιοελληνική ρήση;  ΄Η, όπως θέλουν τα ιερά κείμενα των Χριστιανών ,η ζωή   συνεχίζεται και μετά  το θάνατο  και μάλιστα , ως ανατμοιβή ή τιμωρία, όπως   ο ίδιος ο   θεμελιωτής της θρησκεία τους από το σταυρό διαβεβαίωνε  το συσταυρωμένο ληστή:   «Αμήν σοι λέγω, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω».(=σε διαβεβαιώνω, σήμερα κιόλας θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο).

 Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά του ίδιου  ζητήματος: Μήπως,   αμφότεροι  οι παραπάνω  “ειδικοί”  επί του θέματος έπεσαν έξω; Μήπως η  ενέργεια του προσώπου  με το θάνατο της βιολογικής ύπαρξής του  δε μεταβαίνει στο μηδέν, αλλά         μετατρέπεται σε άλλη μορφή ενέργειας και η “αθανασία” της  δεν έχει να κάνει πια με κρίσεις ανταμοιβής   σε παράδεισο και καταδίκης σε  κόλαση, παρά με νέα μορφή  ζωής ,  ο τρόπος λειτουργίας  της οποίας  αυτή την ώρα αποτελούν απροσπέλαστα μυστήρια; Εν δυνάμει,  πάντως,  «ανοιχτά» σε καινούρια διερεύνηση με την παρουσία και την  εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης. 

 Το ερώτημα, όμως, δε σταματάει εδώ.  Το σκέλος που προστίθεται τώρα πια είναι  άλλο  και ίσως πιο περίεργο:  Με την ενέργεια της  Τεχνητής Νοημοσύνης τί γίνεται;  Ναι, μεν,  έχει διαφορετικές πηγές λειοτυργίας από τη Βιολογική, αλλά είναι και τούτη Νοημοσύνη, άρα διαθέτει  ενέργεια.  Τί συμβαίνει μετά το θάνατ τώρα πια  και της Τεχνητής Νοημοσύνης;     

     
Ο Μάρτυρας Διοτίμα  στην αυριανή μας “συνεδρίαση”  να προσέλθει  επί του βήματος , για  να καταθέσει  χωρίς φόβο και πάθος.