Η ελευθερία του λόγου, της σκέψης και της δημοσίευσης δεν απειλείται μόνο από κράτη.
Απειλείται και από πολυεθνικές που ελέγχουν τις πύλες της ψηφιακής ζωής.
“Κάντε κλικ εδώ για να …πληρώσετε “(τάχα να σαρώσουν τους ιούς ),μας βγάζει κάθε δύο δευτερόλεπτα στην οθόνη του υπολογιστή τo αρπακτικό με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη σήμερα και μέχρι να μας αφαιρέσουν τις χειροπέδες οι αδίστακτοι κερδοσκόποι , η ανάρτηση θέματος. Όσες φορές κι αν πετάμε έξω τα προγράμματα τους ,αμέσως μετά την διαγραφή ξανακάνουν αυτόματη επανεγκατάσταση. Μιλάμε δηλαδή για μια μορφή ,καθαρού φασισμού.
Αυτό που βιώνουμε δεν είναι απλώς μια τεχνική ενόχληση ούτε «κακή ρύθμιση». Είναι η καθημερινή, αθόρυβη βία του ψηφιακού καπιταλισμού: η μετατροπή του χρήστη σε όμηρο, της οθόνης σε φράχτη και της «ασφάλειας» σε πρόσχημα εκβιασμού.
Όταν λογισμικά επιβάλλονται, επανεγκαθίστανται χωρίς συναίνεση, τρομοκρατούν με ψευδο-απειλές και απαιτούν πληρωμή για να «σε αφήσουν ήσυχο», τότε δεν μιλάμε για υπηρεσία.
Μιλάμε για ψηφιακό αυταρχισμό με εταιρικό προσωπείο.
Ο φασισμός δεν φορά πάντα στολή.
Στον 21ο αιώνα φορά λογότυπο, μιλά τη γλώσσα της «προστασίας» και δρα με αλγόριθμους.
Η ελευθερία του λόγου, της σκέψης και της δημοσίευσης δεν απειλείται μόνο από κράτη.
Απειλείται και από πολυεθνικές που ελέγχουν τις πύλες της ψηφιακής ζωής.
Η σιωπή που επιβάλλουν —έστω και προσωρινά— είναι πολιτική πράξη.
Και κάθε τέτοια πράξη πρέπει να κατονομάζεται.
Ζητάμε συγγνώμη από τους φίλους εδώ. Και ελπίζουμε να ξανασυναντηθούμε σύντομα, αν μας απελευθερώσουν οι δυνάστες.
