1.Έρη Ρίτσου: «Ο πατέρας μου έγραψε ποίηση επειδή ήθελε να τη δώσει στον κόσμο -Δεν απαγορεύω τίποτα σε κανέναν.
Δεν έγραψε ποίηση για να έχω εγώ προίκα, ο πατέρας μου έγραψε ποίηση επειδή του ήταν ανάγκη, και κοινοποίησε και γνωστοποίησε την ποίησ του επειδή ήθελε ο κόσμος να εισπράξει αυτό που εκείνος ένιωθε. Κατά συνέπεια, θεωρώ ότι ναι μεν εκ του νόμου έχω τα πνευματικά δικαιώματα, όμως το έργο είναι κάτι το αυθύπαρκτο, το οποίο ο ίδιος ο δημιουργός ήθελε να το κοινοποιήσει στον κόσμο. Άρα, σε ό,τι με αφορά, δεν έχω απαγορεύσει ποτέ σε κανέναν να ασχοληθεί με το έργο του Ρίτσου, είτε να το μελοποιήσει, είτε να το ανεβάσει ως θεατρική παράσταση» είπε χαρακτηριστικά.Στη ζωή μου προσπαθώ να είμαι και να γίνομαι καλός άνθρωπος σαν και τους γονείς μου και να επιβεβαιώνω πως αξίζει να υπάρχω στη Γη λόγω των πράξεών μου και όχι λόγω της δημιουργίας/προσφοράς των γονιών μου, που ανήκε στους ίδιους καθώς και σε όσους εκείνοι αφιέρωναν το έργο τους, είτε ήταν το αναγνωστικό κοινό στο οποίο απευθυνόταν ο πατέρας μου, είτε οι ασθενείς τους οποίους θεράπευε η μητέρα μου”.
2. Γιώργος Χατζιδάκις: “Τα μουσικά έργα ανήκουν στους δημιουργούς τους και κατ’ επέκταση, σε αυτούς που οι δημιουργοί όρισαν να τους εκπροσωπούν.
Όποιος αμφισβητεί αυτό που είναι νομικά κατοχυρωμένο εδώ και δεκαετίες — ιδίως εάν κινείται επαγγελματικά στον καλλιτεχνικό χώρο με οποιαδήποτε ιδιότητα — είτε στερείται βασικών γνώσεων για την πνευματική ιδιοκτησία, είτε έχει ιδιοτελή κίνητρα”.
******
Τα αυτονόητα δεν τα σχολιάζεις. Λες , μόνο “γεια σου, ΄Ερη , άξια κόρη ενός Γιάννη Ρίτσου. Και …ντροπή σου, Γιώργο για τις…. νόμιμες ,αλλά βλάσφημες κουβέντες που ξεστόμισες “.
______________________
1. Eri Ritsou: “My father wrote poetry because he wanted to give it to the world—I do not forbid anyone from anything.”
“Μy father didn’t write poetry to leave me an inheritance; my father wrote poetry because it was a necessity for him, and he shared and published his work because he wanted people to receive what he was feeling. Consequently, while I hold the legal copyrights, I consider the work to be something self-existent, which the creator himself wanted to share with the world. Therefore, as far as I am concerned, I have never forbidden anyone from engaging with Ritsos’s work, whether that means setting it to music or staging it as a theatrical performance,” she noted.
“In my life, I try to be and to become a good person like my parents, and to prove that my existence on Earth has merit because of my own actions, not because of my parents’ creation and contribution. Their legacy belonged to them and to those they dedicated their work to—whether it was the reading audience my father addressed, or the patients my mother used to treat.”
2. Giorgos Hatzidakis: “Musical works belong to their creators and, by extension, to those the creators chose to represent them.
Anyone who questions what has been legally established for decades—especially if they operate professionally within the artistic field in any capacity—either lacks basic knowledge regarding intellectual property or is driven by self-interest.”
******
You don’t comment on the obvious. You only say: Hail to Eri, worthy daughter of Yannis Ritsos. And… shame on you, George, for the logal but hollow words you uttered.