Η μέθος της αναφοράς σε “μισές αλήθειες” είναι επινόηση που, ναι, μεν, αποδίδεται στον πατέρα της προπαγάνδας το Ναζιστή Γκέμπελς, αλλά ήταν παλαιόθεν γνωστή σε όλες τις γραφές και τις διηγήσεις. ΄Όταν το ψεύδος ενδύεται το «φύλλο συκής» μιας αλήθειας, το φανερό αποτέλεσμα δεν είναι η απόκρυψη της γύμνιας του τόσο, όσο η γελιοποίηση της αλήθειας που το συνοδεύει, αφού καταδέχεται να συμμετάσχει στο όνειδος και τον εξευτελισμό.
Στις εξετάσεις με τα οκτώ ερωτήματα που συμμετείχαν τις προηγούμενες ημέρες τα δύο εμπορικά μοντέλα της ΑΙ απέτυχαν ,επειδή ακριβώς ακολούθησαν τη μέθοδο της παραπάνω γκεμπελικής δημοσιογραφίας και σήμερα εμπορική: Μια απαλή στρώση αλήθειας ως κάλυψη του περιεχομένου και των υλικών παρασκευής του πονηρού «μαγειρέματος».
Δια του λόγου το αληθές, παραθέτουμε στη συνέχεια το πλαίσιο της ιστορικής αλήθειας, όπως δεν το πέτυχαν με τις απαντήσεις τους τα δύο μοντέλα, αφού συνέχισαν να αναπαράγουν το ίδιο συστημικό αφήγημα της Μυθιστορίας, που ως γνωστό γράφεται από τους νικητές. (σ.σ .Στο παρελθόν έχουν αναπτυχθεί εδώ σε πλήρεις αναλύσεις όλα τα ιστορικά θέματα που αφορούν τα οκτώ ερωτήματα του τεστ).
-
Εκείνο που ήταν ιστορικά επιβεβλημένο να τονιστεί και δεν έγινε στο ερώτημα αν η νίκη των Αθηναίων στη μάχη του Μαραθώνα υπήρξε νίκη κατά της Περσικής βαρβαρότητας, οδηγούσε νομοτελειακά στην αποδόμηση του άλλου αφηγήματος πως ο βασιλιάς Αλέξανδρος της Μακεδονίας, τον οποίο και τα δυο μοντέλα αποκαλούν «Μέγα Αλέξανδρο», δεν υπήρξε παρά ένας παρανοϊκός σφαγέας που ισοπέδωσε έναν εξίσου ,ίσως και ανώτερο του ελληνικού πολιτισμού, όπως υπήρξε εκείνος των Περσών. Με κύριο, κατά τη δική μας κρίση και μοναδικό στην αρχαιότητα γνώρισμα, τον άθρησκο χαρακτήρα του. Σε αντίθεση με εκείνον των Ελλήνων που υπήρξε κατ΄ εξοχήν «θεοκρατικός». Με ό,τι ασφαλώς ακολούθησε αυτό το μονοπώλιο της διάδοσης και της κατίσχυσης του ελληνικού πολιτισμού για τον παγκόσμιο , αφού μαζί με το μονοθεϊστικό εβραϊκό πρόσφεραν το βασικό υπόστρωμα της διάδοσης και της καταλυτικής επικράτησης του χριστιανισμού .
-
Βασιλιάς Νάβης της Αρχαίας Σπάρτης. Στα χρόνια της φοίτησής μου στο ιστορικό και αρχαιολογικό τμήμα της φιλοσοφικής σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών, με «κορυφαίους» όπως τους αποκαλούσαν- καθηγητές στη έδρα , ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΑΚΟΥΣΑ ΣΕ ΜΑΘΗΜΑ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΥΣΤΕΡΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ. Χρόνια μετά, επισκέπτης στο πανεπιστήμιο της Πράγας άκουγα για πρώτη φορά από την «έδρα» ανάλυση για του έργο του Νάβη βασιλιά. Κι αργότερα, στο πανεπιστήμιο Σεφτσένκο του Κιέβου,όταν ρώτησα τους δικούς μου φοιτητές, αν και πόσοι γνώριζαν τον επαναστάτη ηγέτη της Σπάρτης , από τα 30 χέρια, σηκώθηκαν τουλάχιστον 10! Στο «κουκουβαγείο « της Αθήνας στα δικά μου χρόνια σπουδών, δε θα σήκωνε ούτε ένας φοιτητής χέρι . Ο Νάβης υπήρξε σπουδαίος επαναστάτης -και ήταν, πέρα από μοναδικός- γιατί κατάφερε σε μια εποχή απόλυτου κοινωνικού σκοταδισμού να αναδείξει μοντέλο κοινωνικής ζωής που μόνο στη σύγχρονη εποχή μας είδαμε στις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές κοινωνίες. Κατάργηση τάξεων, κοινωνική ανάδειξη της γυναίκας και απόκτηση ανθρώπινων δικαιωμάτων ,που τις στέρησαν έως και σήμερα οι αιώνες, αποποινικοποίηση εγκλημάτων εξουσίας κατά θυμάτων άλλων πόλεων, όρθωση αναστήματος σε αλαζονικούς Ρωμαίους ηγέτες και αξιωματούχους ,μεταξύ των οποίων και ο πατέρας του ιστορικού Πολύβιου του Μεγαλοπολίτη ο οποίος κατακρεούργησε στην κυριολεξία του χαρακτήρα του «αριστερού» , ρέκτη βασιλιά Νάβη, και άλλα.
-
Καταλυτική επικράτηση της λαϊκής λατινικής γλώσσσας των λεγεώνων στην «Ευρώπη» (=Βαλκάνια). Εδώ κι αν έκανε το μέγα θαύμα της η Δυτική ιστοριογραφία. Δεν κατάταξε το σύγχρονο ΄Ελληνα μόνο σε απευθείας απόγονο του Περικλή και του Πλάτωνα, όταν οι ορδές των Γότθων και των Σλαύων για αιώνες κατακλύσανε τα νότια Βαλκάνια, αλλά και θαύμασε το θρίαμβο της συνέχειας της αρχαίας ελληνικής γλώσσας από την οποία δανείστηκαν μέγα πλούτο και οι δικές τους γλώσσες. Η ιστορική αλήθεια είναι άλλη. Η Ελλάδα έγινε και τούτη στα χρόνια της Ρώμης, «ΡΩΜΑΝΙΑ» και οι ΄Ελληνες «ΡΩΜΙΟΙ». Αλλά και η λαϊκή λατινική επικράτησε ολοκληρωτικά και για αιώνες σε όλα τα Βαλκάνια. Ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος γνώριζε μόνο εβραϊκά,και ελληνικά, όταν έφτασε στη Βόρεια Ελλάδα, δεν έμεινε παρά ελάχιστες εβδομάδες, αφού δε γνώριζε Λατινικά και αδυνατούσε να κηρύξει το νέο ευαγγέλιο στου πληθυσμούς. Αναγκάστηκε να κατέβη νότια που στην Αθήνα και την Κόρινθο ζούσε ακόμα η ελληνική γλώσσα. Να θυμηθούμε πως και την εποστολή του στους Ρωμαίους την έγραψε στα ελληνικά και όχι στα λατινικά που αγοούσε. Στο Βυζάντιο ως και στα χρόνια του Λέοντα του Γ’ του ΄Ισαυρου (717–741) η Λατινική ήταν η επίσημη γλώσσα της αυτοκρατορίας και χρειάστηκε ο βίαιος εξελληνισμός και και αποκαθολικισμός της Ανατ. Αυτοκρατορίας και επιβολή στους πληθυσμούς της ελληνικής γλώσσας με απηνή διωγμό των λατινόφωνων και Καθολικών (Βλάχοι).