Οι επικριτικές όσο και εγκωμιαστικές κριτικές που λάβαμε για τη χτεσινή μας αναφορά στη λεγόμενη Ελληνική, Νέο-Ορθόδοξη «Διανόηση» με αφορμή το θάνατο του Στέλιο Ράμφου, προσωπικού φίλου του ίδιου του πρωθυπουργού και των στελεχών της κυβέρνησής του που τιμούν τον εκλιπόντα και υμνούν με τις ανακοινώσεις τους το «φιλοσοφικό» του έργο, επιβάλουν την επιστροφή στο ίδιο ζήτημα με τις ακόλουθες θέσεις, που εξηγούν και δικαιολογούν τη σφοδρή κριτική μας και την άποψη πως τόσο ο Στέλιος Ράμφος, όσο και οι λοιποί Νέο-Ορθόδοξοι ζηλωτές, ζώντες και μη, δεν ανήκουν στις «τάξεις» της ελληνικής Διανόησης και στη χορεία των θεραπόντων της.
Αν ξεκαθαρίσουμε από την αρχή λεξικολογικά τίς δύο έννοιες «Διανοουμενισμός» και «Διανόηση» έχουμε ένα δυνατό εργαλείο ελέγχου και εξακρίβωσης τη γνησιότητα της λογικής τους ερμηνείας, που λύνει από τη αρχή το πρόβλημα της ανούσιας αντιπαράθεσης με τους διαφωνούντες σε βάρος της ουσίας. Κι αυτό με τη σειρά του σημαίνει πως δεν είμαστε υποχρεωμένοι να «παραβιάζουμε ανοιχτές πόρτες». Να επιμένουμε να αποδεικνύουμε τα αυτονόητα.
Διανοουμενισμός είναι η προσέγγιση ζητημάτων αφ ΄υψηλού , υπεροπτικά και ελαφρά τη καρδία. Μια ρηχή και επιφανειακή τακτική ανάλυσης της ουσίας των πραγμάτων. Η διανόηση αντίθετα έχει δύο ακλόνητα σκέλη που στηρίζεται: την κριτική σκέψη και το στοχασμό . Εξ ορισμού και οι δύο έννοιες, η μεν πρώτη εισάγει κατ’ ευθείαν τη σκέψη σε δογματικό εγκλεισμό, σε περιοριστικό κελί και η δεύτερη αποκλείει τη συνοίκηση σε τέτοιο χώρο.
Επομένως, το κύριο αποτύπωμα που αφήνει η Διανόηση, ορατό και ξεκάθαρο από την αρχή ,είναι εκείνο της ελεύθερης, της αποστασιοποιημένης και της αχειραγώγητης στάσης όσων τη διακονούν. Και μια τέτοια ιδιότητα, ως κυρίαρχο χαρακτηριστικό της, αποκλείει την είσοδο στην κοινότητά της σε «αλλογενείς» και «εποίκους».
Ο διανοούμενος, ο στοχαστής, όποιος μελετάει σε βάθος την αρχή των πραγμάτων υπογράφει μια δέσμευση εξ αρχής. Μια «Υπεύθυνη δήλωση» που τον καθιστά υπόλογο και “δηλωσία”, αν δεν την τηρεί στην πνευματική του πορεία , κεντρικός άξονας της οποίας είναι την αναζήτηση της αλήθειας. Δεν μπορεί να είναι οπαδός, ακόλουθος, υποστηρικτής. Κυρίως ιδεασμών, πολιτικών, θρησκευτικών, εθνικών –εθνικιστικών, ρατσιστικών . Εκείνος που δηλώνει «στέγη», όποιας κατασκευής, δεν μπορεί να θεωρείται «άστεγος». Και ο διανοούμενος έχει την τύχη να ορίζει ως «στέγη» του τον απέραντο ουρανό με τα λαμπερά του αστέρια. Κι όπως ο «ουρανός» δεν έχει αρχή και τέλος ούτε μετρημό οι γαλαξίες του, όμοια και όποιος δηλώνει πως ζει «υπό τη σκέπη» τους δεν μπορεί να θέτει φραγμούς, περιορισμούς στην απεραντοσύνη της σκέψης . Το «δόγμα», η «ένταξη», η «υποστήριξη», φρενάρουν μια από τις μεγαλύτερες αρετές του μηχανισμού του στοχασμού και της διάνοιας. Την προσγείωση σε ασφαλείς τόπους προορισμού.
Αν οι Νέο-Ορθόδοξοι (κατονομασθέντες εδώ πολλές φορές) και κατά δήλωσή τους, κατά καιρούς ,τιμώντες τη Δεξιά παράταξη και το έργο της κυβέρνησης στου σημερινού πρωθυπουργού και φίλου τους, επέλεξαν να «ενταχθούν» και να υπηρετήσουν δόγματα , ιδεασμούς και συμπεριφορές (Ακρο)Δεξιάς, «έθεσαν εαυτούς” εκτός Διανόησης. Και όπως εύστοχα το διατύπωσε ο λαός «όπως στρώνει, κοιμάται κανείς».