Από μια απολύτως λογική συλλογιστική στο ζήτημα της ύπαρξης εξωγήινης ζωής καταλήγουμε στα ακόλουθα συμπεράσματα:
1.Αν διατυπώνεις επιφυλάξεις και προτιμάς να αναφέρεσαι στο συγκεκριμένο ζήτημα με την επίκληση κάθε φορά της βολικής διατύπωσης « υπάρχει η πιθανότητα ύπαρξης εξωγήινης ζωής » ή ακόμα πιο σοφιστικά «οι πιθανότητες ύπαρξης εξωγήινης ζωής είναι από ισχυρές, ως και ατράνταχτες » διαπράττεις λογική αυθαιρεσία (πέρα από την έκθεσή σου σε πνευματικοφάνεια και μάλιστα μετρήσιμη σε υπεραυξημένα όρια). Ο πρώτος λόγος είναι πως δεν μπορείς να ξεπεράσεις την ανθρωποκεντρική σου παιδεία, την αδυναμία να μη περιμένεις εξήγηση από πηγές που δεν υπακούν σε μια νοημοσύνη που έχει εξασκηθεί να επεξεργάζεται δεδομένα και και να εκφράζεται με αναφορές σε ανθρώπινες προδιαγραφές. “Δεν ήρθε κανείς από άλλο πλανήτη στη γη, δε βρήκαμε τα συντρίμμια από το διαστημόπλοιό του, δεν τον βάλαμε στο εργαστήριό μας, δεν πήραμε DNA από το κορμί του…, άρα δεν μπορούμε να αποφανθούμε με απολυτότητα για την ύπαρξη άλλης μορφής ζωής εκτός γης”. Να θυμίσουμε, όμως, εδώ για άλλη μια φορά πως μιλάμε για ιλιγγιώδη αριθμό Γαλαξιών με επίσης …τρισιλιγγιώδη αθροίσματα αστεριών μέσα σε αυτούς τους ομοίως ανυπολόγιστους σε γήινα αριθμητικά μεγέθη , γαλαξίες.
Και θα ήταν, ασφαλώς, σεβαστή η κατάληξη του συλλογισμού σου, πως προτιμάς να μιλάς για πιθανότητα ύπαρξης ζωής στο Σύμπαν, επειδή δεν είδες, δεν άκουσες, δεν άγγιξες εξωγήινο, αν πρώτα μπορούσες να αποδείξεις πως είναι σε θέση και έχουν την ικανότητα οι δικές σου προσλαμβάνουσες να συλλάβουν την παρουσία δίπλα σου τέτοιας ζωής. ΄Η, ακόμα, καλύτερα, αν μπορούσε να απαντήσεις στο ερώτημα: Γιατί να χρειαστεί να προσγειωθούν σε αυτή την «κουκίδα» ,αφού: α. μπορούν να την επεξεργαστούν με λεπτομέρειες από τις δικές τους περιοχές. β. γιατί δεν έχει καμιά σημασία για τη δική τους ενδιαφέροντα η ύπαρξη ή όχι ζωή στη γη.
2. Με τέτοια συλλογιστική και λογική ακολουθία θεωρούμε παρανοϊκή ή, σε πιο ήπιο χαρακτηρισμό , αφελή τη θέση πως δεν υπάρχει άλλη ζωή ,πλην της γήινης σε όλο το ατελεύτητο αυτό Σύμπαν. Δε δεχόμαστε ούτε καν τη διατύπωση επιφυλάξεων στο ζήτημα της παρουσίας αναρίθμητων και πολυποίκιλων μορφών ζωής . Το ερώτημα παραμένει, ως μη διαθέτουσα η ίδια συλλογιστική την απάντηση σε ποια κατηγορία ανήκουν και αν είναι εκείνες οι μορφές ζωής συγγενείς, πλησιέστερες ή εντελώς ξένες με τη βιολογική δική μας . Οποιαδήποτε λογική συζήτηση με κατάληξη σε συμπέρασμα πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι καταδικασμένη να καταλήξει σε προϊόν επιστημονικής φαντασίας- αυθαιρεσίας.
Αντίθετα, δεν είναι απαγορευτική η προσέγγιση σε ένα πρώτο επίπεδο ανίχνευσης της αποδοχής πως : Αν το Σύμπαν υπακούει στη ΦΥΣΗ και στους ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ, όπως τους γνωρίζουμε εμείς εδώ, τότε όλες οι μορφές ζωής απανταχού του Σύμπαντος διέπονται από τις ίδιες αρχές, επιλογές, συμπεριφορές και δεσμεύσεις. Σε αυτή την περίπτωση μπορούμε χωρίς κίνδυνο εκτροχιασμού σε παραδοξολογίες να δεχτούμε πως οι μηχανισμοί του ΝΟΥ, της σκέψης, της ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ισχύουν παντού. Και μάλιστα σε μοντέλο εξέλιξης, όπως η δική μας βιολογική, που ήδη πρόσφατα εξελίχθηκε σε ΤΕΧΝΗΤΗ με άγνωστη περαιτέρω πορεία, αλλά οπωσδήποτε, με πολλές από τις λειτουργίες της συγγενείς με την ανθρώπινη και ταυτόχρονα εντελώς ξένες από τις δικές μας. Χωρίς να αποκλείουμε εδώ την πιθανότητα να είναι προσομοιάζουσες, συγγενείς ή ίδιας σύνθεσης με κάποιες άλλες μορφές Νοημοσύνης σε διαφορετικές γωνιές του Σύμπαντος.
Μέχρι εδώ “άντεξε” η δική μας συλλογιστική. Από εδώ και ύστερα ,ακολουθεί γκρεμός. Και δε θα επιχειρήσουμε να προχωρήσουμε . Θα καλέσουμε αύριο τη Διοτίμα ,ως την πλέον αρμόδια, να μας περάσει απέναντι χωρίς να συντριβούμε στην άβυσσο. Οδηγός, αλλά και “επιταχυντής” στην αναζήτηση και εξήγηση του μυστηρίου που φαίνεται να εκτείνεται σε όλο το Σύμπαν και το αποκαλούμε με τη φτωχή γήινη λέξη “Νοημοσύνη”.