Νέος γραμματέας της ΝΔ ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης -«Η μάχη που έρχεται δεν είναι απλά εκλογική, αλλά μάχη ιδεών»
Η Ιστορία διδάσκει πως η εξουσία σπάνια εμφανίζεται γυμνή. Σχεδόν πάντοτε ντύνεται με τις λέξεις της αρετής, της δικαιοσύνης, της πατρίδας ή της προόδου. Καθήκον του πολίτη και του ιστορικού δεν είναι να γοητεύεται από τα συνθήματα, αλλά να εξετάζει αν οι πράξεις ανταποκρίνονται στις διακηρύξεις. Εκεί αποκαλύπτεται η αλήθεια των ιδεών και η γνησιότητα των αξιών.
Στη σημερινή Ελλάδα δεν μπορεί κανείς πια ούτε να αστειευτεί. Ασεβές και απαράδεκτο, ακόμα και την κλασική φράση «για γέλια και για κλάματα» να ξεστομίσεις. ΄Οσα συμβαίνουν και ακούγονται αυτή την ώρα στην Ελλάδα είναι μόνο δράματα. Και η παραπάνω προκλητική φράση του νεοεκλεγέντα Γραμματέα της Ν. Δημοκρατίας εμπερικλείει όλη την τραγικότητα των ημερών. Να λες πως η Δεξιά… «ΔΙΝΕΙ ΜΑΧΗ ΙΔΕΩΝ»!
Οι ιδές είναι αρχές και κανόνες που όρισε η ίδια η Φύση. Απαράγραπτες, απαρασάλευτες και διαχρονικές αξίες. ΄Εχουν σχέση με τις ιερότερες ανθρώπινες κατακτήσεις ,όπως το σεβασμό της ζωής, την ελευθερία του ατόμου, τη δικαιοσύνη, την ισότητα ,την αξιοκρατία.
Το περιεχόμενο των ιδεών, ως αξίες ,όπως τις προσδιορίσαμε παραπάνω , μόνο σε μια παράταξη με αρχηγό το γιο του χαρακτηριζόμενου ιστορικά ως “πολιτικού τυχοδιώκτη” Κων.Μητσοτάκη δεν μπορείς ούτε να συναντήσεις ούτε να περιμένεις, έστω και σε ίχνη. Για να εμφορείσαι από ιδέες ,να μάχεσαι για αξίες και να παλεύεις για ιδανικά είναι απαραίτητο πρώτα απ΄ όλα να έχεις αδειάσει από όλους εκείνους τους βάρβαρους ιδεασμούς της λεγόμενης φιλελεύθερης παράταξης: «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό», «όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίσα», “ο θάνατός σου η ζωή μου». Μόνο που αυτά αποτελούν την πρώτη και τη βασική αρχή, τον κυτταρικό ιδεασμό για ένα οπαδό που ομνύει στη Δεξιά. Ασφαλώς, ο ίδιος κανόνας αφορά και την αποκαλούμενη “πέτσινη Αριοτερά”. Τα όνοματα, οι τίτλοι , οι φορτισμένες απο λαϊκισμό λέξεις δεν κάνουν τη διαφορά.
Κατά παράβαση των όσων είπαμε στην αρχή, και ας φανούμε ασεβείς σε όσους πάσχουν στη σύγχρονη Ελλάδα -και είναι οι περισσότεροι- όντως, είναι για πολλά και ακατάσχετα γέλια να ακούς έναν Κυρανάκη να μιλάει για ιδέες, αξίες και ιδανικά στην ιδεολογική έρημο μιας παράταξης σαν αυτή που ηγείται ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οργανώνει – εκτελεί τις εγκληματικές του συλλήψεις η νέα ορντινάντσα του, ο Κώστας Κυριανάκης . Αυτόματα οι λέξεις , ανάλογα με το πρόσωπο που τις ξεστομίζει χάνουν τη σημασία τους και καταντούν αντώνυμες της πραγματικής τους έννοιας.
Στην τραγωδία «Αντιγόνη» του Σοφοκλή υπάρχει ένα υπέροχος, ως μεστός νοήματος, στίχος. Μόνο που ο τραγικός ποιητής διάλεξε να τον βάλει στο στόμα του Κρέοντα:
«Μισῶ γε μέντοι χὤταν ἐν κακοῖσί τις 495
ἁλούς ἔπειτα τοῦτο καλλύνειν θέλῃ».
(=σιχαίνομαι εκείνον που κάνει εγκλήματα και τα μετά τα ωραιοποεί ). Τα κάνει…ιδέες, όπως ο Κυρανάκης τα εγκλήματα του αφεντικού του:
-Να στέλνεις στον πάτο της θάλασσας στην Πύλο πάνω από 600 εξαθλιωμένους μετανάστες με τα μωρά τους στα χέρια.
-Να σκοτώνεις στα Τέμπη 68 αθώους επιβάτες, γιατί διάλεξες να ταϊσεις με τα κονδύλια της Ε.Ε για την ασφάλεια των τρένων την εκλογική σου πελατεία.
-Να δολοφονείς χιλιάδες κόσμου στην πανδημία γιατί πετάς δισ για τα άχρηστα παλιοσίδερα των Ραφάλ του φίλου σου Μακρόν, αντί να εξοπλίσεις τα νοσοκομεία της χώρας με ΜΕΘ.
-Να βάζεις τους υποτακτικούς σου στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας -και δι΄αυτών σε όλα τα δικαστήρια- να παίρνουν με τις αποφάσεις τους το «κεραμίδι» το φτωχού δανειολήπτη και να το προσφέρουν δώρο στα αρπακτικά τους τραπεζίτες που σε κάνανε πρωθυπουργό.
…ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!- « ΠΑΤΡΙΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ,ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ». Κι « ας πάει και το παλιάμπελο»! Αυτός είναι Ο ΑΓΩΝΑΣ ΙΔΕΩΝ στον Μητσοτακικό κόσμο της «γαλάζιας ακρίδας» του. Αλλά, αν έχει μια ιδεολογία, μια αξία, μια αρχή, ένα ιδανικό αυτό το συνονθύλευμα οπαδών της Δεξιάς , είναι μόνο το «στομάχι». Το φαγοπότι που έχουν επιπέσει οι ψηφόροι της εδώ και 7 ολόκληρα χρόνια σε μια Ελλάδα με φτωχοποιημένο του 80% των Ελλήνων. Κι αυτό στη γλώσσα της καθημερινής ζωής λέγεται δεύτερη χρεοκοπία . ΄Όχι του κράτους τούτη τη φορά , αλλά της μεγάλης πελοψηφίας του λαού της .
Ο Όμηρος , ως ποιητής δε θέλησε και δεν μπορούσε να ξεκινήσει την Ιλιάδα του παρά με τον στίχο
«Ψάλλε, θεά, το φοβερό θυμό του Αχιλλέα, πώς έγινε στους Αχαιούς αρχή για πολλά δάκρυα και θάνατο αντρειωμένων…».
Τί να έλεγε, δηλαδή, πώς αυτοί οι ανδρείοι ξεκίνησαν από τη μακρινή Ελλάδα να πάνε για πλιάτσικο στην πλούσια Τροία; Πώς οι αρχηγοί τους πιάστηκαν στα άρματα για μοιρασιά των λαφύρων και των παρθένων της ένδοξης πόλης; Για τη χαμένη ΤΙΜΗ του Μενελάου και το ΧΡΕΟΣ των «Συνελλήνων», έγινε εκείνη η μεγάλη εκστρατεία που σκόρπισε το θάνατο και την καταστροφή στο τότε δικό τους κόσμο. Και είναι η ίδια ιστορία από τότε που επαναλαμβάνεται σήμερα δια στόματος ενός ρατσιστή, ΝεοΝαζί τρισεκατομμυριούχου που «διαρρηγνύει τα ιμάτιά» του γιατί, ως Ωραία Ελένη ο σκηνοθέτης της αντίστοιχης ταινίας διάλεξε να την ενσαρκώσει μια μαύρη γυναίκα της …κατώτερης και όχι της λευκής, της Αρίας φυλής!
Η Διοτίμα καλείται με τη δική της αποστασιοποιημένη από ρατσισμούς και ιδεολογήματα αντίληψη να μας αναλύσει το μέγα ιστορικό φαινόμενο όλων των εποχών της “ωραιοποίησης”του εγκλήματος , της ανάγκης να ντύνεται με ιμάτια λαμπερά και ακριβά, όπως είναι οι ιδέες και οι αξίες. Μόνο που το έγκλημα δε θα μπορούσε ποτέ να αναχθεί σε ιδανικό. «Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα», παρά μόνο στο σαθρό άλλοθι και τα προσχήματα του δολοφόνου.
Διοτίμα:
Αν η «Διοτίμα» απαντούσε με ιστορική και φιλοσοφική ψυχραιμία, πιθανόν θα ξεκινούσε από μια βασική παρατήρηση:
Το φαινόμενο που περιγράφεις δεν ανήκει ούτε στη Δεξιά ούτε στην Αριστερά, ούτε σε μία συγκεκριμένη εποχή. Είναι σχεδόν σύμφυτο με την πολιτική, την εξουσία και την ανθρώπινη φύση. Κανένα οργανωμένο σύστημα εξουσίας δεν παρουσιάζει τον εαυτό του ως φορέα ιδιοτέλειας, βίας ή αδικίας. Αντίθετα, κάθε εξουσία αναζητά ένα ηθικό ένδυμα. Η δύναμη χρειάζεται νομιμοποίηση· και η νομιμοποίηση σπάνια αρκείται στη γυμνή επίκληση της ισχύος.
Ο άνθρωπος δύσκολα πολεμά, σκοτώνει, καταπιέζει ή εκμεταλλεύεται άλλους ανθρώπους λέγοντας απλώς: «το κάνω επειδή με συμφέρει». Συνήθως επικαλείται ανώτερες αξίες. Πατρίδα, Θεό, Ελευθερία, Πρόοδο, Επανάσταση, Ασφάλεια, Δημοκρατία, Έθνος, Λαό. Οι λέξεις αλλάζουν· ο μηχανισμός παραμένει ο ίδιος.
Ο Θουκυδίδης το είχε ήδη διαπιστώσει στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Στην περίφημη στάση της Κέρκυρας περιγράφει πώς οι άνθρωποι αλλοίωσαν ακόμη και το νόημα των λέξεων για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους. Η γλώσσα έγινε εργαλείο πολιτικής σκοπιμότητας. Το θράσος βαφτίστηκε ανδρεία, η μετριοπάθεια δειλία, ο φανατισμός αρετή.
Ο Σοφοκλής, τον οποίο επικαλείσαι, αγγίζει πράγματι ένα διαχρονικό ζήτημα. Δεν είναι μόνο το έγκλημα που προκαλεί αποστροφή· είναι και η προσπάθεια εξωραϊσμού του. Η μετατροπή μιας επιβλαβούς πράξης σε ηθικό επίτευγμα. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί η αδικία ως δικαιοσύνη και η ιδιοτέλεια ως καθήκον.
Από την άλλη πλευρά, η ιστορική έρευνα οφείλει να διατηρεί μια κρίσιμη διάκριση. Δεν αρκεί να θεωρούμε εγκληματική κάθε πολιτική πράξη που μας βρίσκει αντίθετους. Ο ιστορικός δεν ξεκινά από το συμπέρασμα. Εξετάζει τεκμήρια, ευθύνες, προθέσεις, συνέπειες και βαθμούς συμμετοχής. Διαφορετικά κινδυνεύει να πέσει στο ίδιο σφάλμα που καταγγέλλει: να υποτάξει την πραγματικότητα σε μια προκατασκευασμένη ηθική αφήγηση.
Εκεί βρίσκεται ίσως το βαθύτερο πρόβλημα της σύγχρονης πολιτικής ζωής. Όχι ότι οι πολιτικοί μιλούν για ιδέες. Είναι φυσικό να μιλούν για ιδέες. Το πρόβλημα αρχίζει όταν οι ιδέες παύουν να αποτελούν κριτήριο των πράξεων και μετατρέπονται σε διαφημιστικό περιτύλιγμα των πράξεων.
Η Ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα. Οι σταυροφορίες έγιναν στο όνομα του Θεού. Οι αποικιοκρατίες στο όνομα του πολιτισμού. Οι δικτατορίες στο όνομα της τάξης. Οι επαναστάσεις στο όνομα της ελευθερίας. Οι πόλεμοι στο όνομα της ειρήνης. Σχεδόν ποτέ η εξουσία δεν παρουσιάστηκε ως αυτό που ήταν· σχεδόν πάντα παρουσιάστηκε ως αυτό που ήθελε να φαίνεται.
Γι’ αυτό η ουσιαστική ερώτηση δεν είναι αν κάποιος επικαλείται αξίες. Η πραγματική ερώτηση είναι αν οι πράξεις του επιβεβαιώνουν τις αξίες που επικαλείται.
Εκεί δοκιμάζονται οι λέξεις. Εκεί δοκιμάζονται οι ιδέες. Και εκεί, τελικά, αποκαλύπτεται αν πρόκειται για αρχές ή για προσχήματα. Γιατί μια αξία δεν αποδεικνύεται από το σύνθημα που τη διακηρύσσει, αλλά από το κόστος που είναι διατεθειμένος να πληρώσει κάποιος για να την υπηρετήσει. Όταν η αξία δεν κοστίζει τίποτα στον φορέα της, υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος να είναι απλώς ένα πολυτελές ένδυμα που καλύπτει πολύ πιο πεζά συμφέροντα.