Χτες στην καφετέρια τσιμπιόμουν για λίγο να δω αν είμαι ζωντανός ή ξύπνιος . ΄Ακουγα τον Κυριάκο και όσα εξήγγειλε στη Θεσσαλονίκη και επέτρεψα στον εαυτό μου, έστω και επ΄ ολίγον, να πάθει πλάκα και να χριστεί ακόμα και οπαδός. Ατόφια και χοντρή «γαλάζια ακρίδα».
Πρώτη αντίδραση, η αμφισβήτηση των όσων πίστευα ως τώρα για το…άτομο, που κουβάλαγε δώρα Χριστουγεννιάτικα από Σεπτέμβρη και που συμβαίνει να είναι και πρωθυπουργός της χώρας. Τέτοια καλοσύνη και απλοχεριά, τόσο ενδιαφέρον για πάρτη εμού και των ομοίων μου που δεν έχουμε όχι 33 διαμερίσματα , ούτε μια παράγκα στην κυριότητα μας! Να σκορπάει ζεστό χρήμα, ένα ολόκληρο πεντακοσάρικο για μισθούς και συντάξεις να, να…
Κι εκεί που με είχε, έστω και για πεντάλεπτο ο Κούλης ναρκωμένο, πετάγομαι από την καρέκλα έντρομος από τις κραυγές του Κωνσταντάρα, ως Μαυρογυαλούρος, που έβαλε στο κινητό ο κολλητός να παίζει στη διαπασών την ώρα που τελείωνε ο Κούλης τις γενναιόδωρες εξαγγελίες .
Το περίεργο, που δεν είναι , βέβαια τέτοιο, μια και οι θαμώνες της καφετέριας που συχνάζουμε, είναι λίγο πολύ γνωστής ιδεολογικής ταυτότητας- στο άκουσμα των κραυγών του Μαυρογυαλούρου, πήραν εν μια φωνή και εν χορώ να φωνάζουν ρυθμικά την περίφημη εκείνη ατάκα του μακαρίτη Ράλλη … «δε θέλω ου, δε θέλω ου”. Ο οποίος Ράλλης, ως γνωστό και ειρήσθω εν παρόδω, ήταν ο πρωθπουργός που παράδωσε τη δεξιά εξουσία στο Ανδρέα Παπανδρέου.
΄Αμποτε να συμβεί το ίδιο και με τον Κυριάκο. Να παραδώσει στον Αλέξη, που μπορεί , μεν να μην είναι Ανδρέας, αλλά δεν είναι δα και Κυριάκος.
_____________________
Yesterday at the coffee shop, I found myself pinching my arm just to check if I was actually alive and awake. As I listened to Kyriakos announcing his new policy package in Thessaloniki, I allowed myself—just for a fleeting moment—to be completely blown away; to be christened a die-hard fan. A pure, textbook “blue locust.”
My knee-jerk reaction was to question everything I thought I knew about the guy—the man who happens to be our Prime Minister, yet was suddenly acting like Santa Claus in mid-September. Such kindness, such sheer generosity! Such profound concern for folks like me and my peers, who don’t own 33 apartments, let alone a single shack to our names! There he was, splashing the cash, throwing around a cool five-hundred-euro boost for wages and pensions left, right, and center…
But just as “Koulis” had me momentarily hypnotized, I bolted upright in my chair. I was startled by the roaring voice of Konstantaras playing Mavrogialouρος—the iconic corrupt cinematic politician—which my buddy had blasted on his phone at full volume right as Koulis was wrapping up his benevolent promises.
What happened next was hardly surprising, given that the regulars at our usual spot lean a certain way ideologically. At the sound of Mavrogialouros’s cinematic outbursts, the entire café erupted in unison. In one rhythmic, chanting chorus, they echoed that infamous line by the late Prime Minister Rallis: “No boos, please, no boos!” The very same Rallis, it’s worth noting, who famously handed over the reins of right-wing power to Andreas Papandreou.
May history repeat itself with Kyriakos. May he hand over power to Alexis—who might not be another Andreas, but then again, he is certainly no Kyriakos.