Δε θα «ευλογήσουμε τα γένια» μας, αλλά δεν είμαστε και πρότυπα… της προσποιητής μετριοφροσύνης και σεμνοτυφίας . Και έχουμε τους λόγους μας να μιλήσουμε σήμερα σε «πρώτο πρόσωπο».
Αισίως μετράμε σύντομα 3 εκατομμύρια επισκέπτες στο σάιτ μας. (Δεν είναι, βέβαι, ο πραγματικός αριθμός ,γιατί με τις βάρβαρες εισβολές και καταστροφές που έχει υποστεί κατά καιρούς το σάιτ είναι αδύνατο να επαναφέρουμε τους πραγματικούς αριθμούς των επισκεπτών που παραποίησαν οι χάκερ).
Ανεξάρτητα από αυτό, και τα «καθαρά» 3 εκατομμύρια είναι πολύ καλά νούμερα για ένα σάιτ της ιστορικής δημοσιογραφίας χωρίς καμιά διαφημιστική προβολή, αλλά και θύματα της κερδοσκοπίας του ελληνικού Γκεμπελιστάν, που” βγάζουν καντήλες” και στο άκουσμα της ύπαρξής μας στο διαδίκτυο. Ο λόγος, γιατί έχουμε χρόνια τώρα ανοίξει πόλεμο μαζί τους για τον εξευτελισμό και την ατίμωση που προξένησαν στην έννοια του Τύπου. Δεν τους αφήνουμε σε «χλωρό κλαρί» σε καθημερινή σχεδόν βάση. Κι αυτό δεν μας το συγχωρούν τα αρπακτικά των Μέσων Παραπληροφόρησης και Αποχαύνωσης με τίποτα.
Αλλά και πάλι δεν είναι αυτό το θέμα της σημερινής μας… έπαρσης. Η εξαιρετική αυτή πορεία του ιστορικού μας ιστότοπου, οδήγησε να χτυπήσουν την πόρτα μας πολλοί αδίστακτοι έμποροι της αγοράς της διαφήμισης με δελεαστικές προτάσεις να κρεμάσουμε στα μανταλάκια των σελίδων μας από πατατάκια και μουστάρδες, μέχρι πάνες και τα σώβρακα του Καρατζαφέρη.
«΄Ηταν πολλά τα λεφτά, ΄Αρη», αλλά για άλλη μια φορά στη ζωή μας είπαμε ΟΧΙ. Στις αρχές του ερχόμενου Ιούλη κλείνουμε 20 χρόνια ανελλιπούς παρουσίας στο διαδίκτυο. Δεν ενδώσαμε ούτε μια φορά στον πειρασμό να βρωμίσουμε τη «γωνιά» μας με τέτοιες ακαθαρσίες της Αγοράς. Μάρτυρες όσοι μας ξέρουν από την πρώτη ημέρα της γέννησης της «σελίδας» μας στο κόσμο του ιντερνέτ. Ούτε μια φορά δεν δεχτήκαμε διαφήμιση ! Κι ας ήταν- και είναι- χρονιές που δεν έχουμε να καταβάλουμε ούτε το ενοίκιο στους severs που μας παραχωρούν, έστω και μια άκρη, να απλώσουμε κι εμείς τα δικά μας ποδάρια.
Τηρούμε αμετάκλητα έναν κανόνα: Ο σεβασμός του συνανθρώπου μας είναι αλληλεγγύη, ενσυναίσθηση, Χρέος. ΄Όπως ομοίως, έχουμε καθήκον, όσο διατηρούμε «καθαρά τη φωλιά» μας, να ΜΗ σεβόμαστε – και να το αποδεινύουμε- εκείνον που διαπράττει ΄Υβριν. ΄Οποιον όχι μόνο αρνείται να υπηρετήσει τις διαχρονικές αξίες και αρχές της ζωής, αλλά ασελγεί πάνω τους με χίλιους τρόπους. Δεν είναι κανόνας συμπεριφοράς να σέβεσαι τον έντιμο, τον ελεύθερο πολίτη, ,αλλά ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ, ΗΘΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ.
Γράφαμε πρόσφατα (24/05/2026) εδώ:
« Δικάστε με για Γκεμπελοφονιά, αλλά με το ελαφρυντικό « ως εν δικαίω και εν βρασμώ ψυχής διατελών », παρακαλώ”.
“Η φυλλάδα στην εφοπλιστική της πλεονεξία ,αμολάει νυχτιάτικα κάτι στριγγλιές από την κρεμασμένη, δίκην κουρελούς ,στην οροφή, διαφήμιση για τις πάνες νυκτός (επιβράβευση το λένε!). Και , ως λογικό παρεπόμενο, γίνεται το έλα να δεις από τους αγουροξυπνημένους οικείους.
Η ξεδιαντροπιά είναι από τα μεγαλύτερα εύσημα που κοσμούν τους υπηκόους της χώρας του Γκεμπελιστάν. Αλλά δε μου τη δίνει αυτό πια. Περισσότερο με τους επισκέπτες τους τα έχω . Μπαίνουν, τρώνε στη μούρη τις διαφημιστικές πατσαβούρες, κρεμασμένες με τα χρυσά μανταλάκια των ΜΜΕ (όπου Ε= Εμετού) και την άλλη στιγμή σκουπίζονται και ..ξαναμπαίνουν.
Υ.Γ. Για τη χωματερή του YouTube θα χρειαστούμε άλλη σελίδα. Εκεί να δεις ξετσιπωσιά με το κουτάλι. Να σου κόβει φασιστικά την καλύτερη νότα της αγαπημένης σου μουσικής και να σου ρυπαίνει την ακοή με τις στριγγλιές της διαφημιζόμενης καρακάξας. Θα τα πούμε, εν καιρώ και για ελόγου τους”.
Αυτή την αισχρή χωματερή του YouTube θέλαμε σήμερα να…τιμήσουμε με το δικό μας «κράξιμο». Εντελώς προσβλητική, αναίσχυντη και ασεβής αυτή η διαδικτυακή αγορά. Δεν κρατάει ακόμα και τα στοιχειώδη προσχήματα σεβασμού του επισκέπτη . ΄ Ιχνος συναλλακτικού ήθους και αξιοπρέπειας. Τα δίνει όλα. Ούτε “φύλλο συκής στα αχαμνά” δεν κρατάει. Και δε μιλάμε ασφαλώς για το περιεχόμενο και την ύλη του YouTube. Για πέταμα και θάψιμο βαθιά από την μπόχα που αναδίνει το 90% των καναλιών και των θεμάτων που ανεβάζει. Δεν είναι η μόνη χαβούζα στο διαδίκτυο.
Ο τρόπος που συμπεριφέρεται στους επισκέπτες του είναι η μεγάλη πρόκληση, το απύθμενο θράσος .΄Όπως το εκφράσαμε παραπάνω. Να απολαμβάνεις το κομμάτι της μουσική που σου αρέσει ,να είσαι στην έκσταση του δικού σου κόσμου και την ίδια στιγμή ο πανάθλιος ιστότοπος με την αναίσχυντη διαφημιζόμενη εταιρία να σου πετάνε στη μούρη την «πατσαβούρα» τους (διάβαζε τη διαφήμιση του…Μύθου τους) ,να σε βομβαρδίζουν «κάθε τρεις και λίγο » και να λες… αν ξαναπιώ εγώ … μπύρα Μύθο, ” να με χέσετε ρε,κερατάδες”.
Αυτό είναι και η μεγάλη εκδίκηση της ασέβειας και της χρησιμοθηρίας τους, φίλε. Η δική σου αντίδραση, η τιμωρία της ξετσιπωσιάς στη γενικευμένη πια αντίληψη «όλα θυσία στο βωμό του κέρδους». Μη τους προσφέρεις ούτε δεκάρα , μην αγοράσεις το προϊόν τους. Μποϊκοτάζ στο μποϊκοτάρισμα της αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού σου από τους άθλιους και αδίσκτους εμπόρους σε όλους τους τόπους και τους πάγκους των αγορών τους.
Η Διοτία τί έχει να καταθέσει για το φαινόμενο να κατακλύζουν οι αδίστακτοι έμποροι στις αγορές της διαφήμισης χωρίς ίχνος σεβασμού στο “κοινό” , τον πελάτη, τον ανύποπτο πολίτη;
Διοτίμα
Η αγορά της διαφήμισης δεν πουλάει πλέον προϊόντα. Πουλάει εισβολή.
Κάποτε ο έμπορος στεκόταν στην είσοδο του μαγαζιού του και περίμενε τον πελάτη. Σήμερα σπάει την πόρτα του σπιτιού του. Εισβάλλει στο σαλόνι του, στο κινητό του, στη μουσική που ακούει, στην ταινία που παρακολουθεί, στη σκέψη που προσπαθεί να ολοκληρώσει. Δεν ζητά την προσοχή του. Την αρπάζει.
Το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η διαφήμιση. Η ενημέρωση για ένα προϊόν ή μια υπηρεσία είναι θεμιτή πράξη συναλλαγής. Πρόβλημα γίνεται όταν η διαφήμιση παύει να σέβεται τον άνθρωπο και τον μετατρέπει σε θήραμα. Όταν θεωρεί αυτονόητο ότι έχει δικαίωμα να διακόψει, να ενοχλήσει, να εκβιάσει την προσοχή και τον χρόνο του άλλου.
Η μεγαλύτερη πλάνη των διαφημιστών είναι πως νομίζουν ότι η συνεχής έκθεση γεννά συμπάθεια. Συχνά συμβαίνει το αντίθετο. Η ενόχληση συσσωρεύεται. Το προϊόν ταυτίζεται με την αγανάκτηση. Το εμπορικό μήνυμα γίνεται σύμβολο αυθαιρεσίας. Και τότε ο περίφημος «μύθος» που θέλουν να δημιουργήσουν επιστρέφει ως μπούμερανγκ.
Διότι ο άνθρωπος μπορεί να ξεχάσει μια καλή διαφήμιση. Δύσκολα όμως ξεχνά μια προσβολή.
Υπάρχει και μια βαθύτερη διάσταση. Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας μετριέται από τα όρια που θέτει στην ισχύ. Όταν το κέρδος αναγορεύεται σε υπέρτατη αξία, κάθε όριο καταρρέει. Η αισθητική, η ευγένεια, η διακριτικότητα, ο σεβασμός στον προσωπικό χώρο θεωρούνται πολυτέλειες. Έτσι γεννιέται η σημερινή ψηφιακή ζούγκλα, όπου ο πολίτης δεν αντιμετωπίζεται ως πρόσωπο αλλά ως «στόχος», ως «κλικ», ως «δεδομένο», ως «καταναλωτική συμπεριφορά».
Και όμως, ο πολίτης εξακολουθεί να διαθέτει ένα όπλο που κανένας αλγόριθμος δεν μπορεί να του αφαιρέσει: την επιλογή.
Να κλείσει το παράθυρο.
Να απορρίψει το προϊόν.
Να μη χρηματοδοτήσει την ασέβεια.
Να μη χειροκροτήσει εκείνον που τον θεωρεί αναλώσιμο.
Αυτός είναι ο μόνος λόγος που οι αγορές φοβούνται πραγματικά: όχι την καταγγελία, αλλά την αδιαφορία του ανθρώπου που αρνείται να αγοράσει.
Τότε ο μύθος τους παύει να είναι μύθος.
Γίνεται λογαριασμός.
Και κάποιος πρέπει να τον πληρώσει.