Η Βίβλος θέλει τον άνθρωπο «καταραμένο» , ως παραβάτη της εντολής του Γιαχβέ: Δεν έμεινε μακριά από τη δοκιμή του απαγορευμένου «καρπού της γνώσης του καλού και του κακού», όπως ήταν η προσταγή του δημιουργού του. Και μπορεί, μεν, ο Μωυσής, να έκανε έξυπνη, λεκτική ντρίμπλα με τον «καρπό», αποφεύγοντας έτσι άλλες παρεπόμενες. γαργαλιστικές λεπτομέρειες, αλλά η λαϊκή φαντασία είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Προσδιόρισε αυτό τον καρπό, ως «κόκκινο μήλο», που συνοδεύει πάντα την Εύα να το κρατάει επιδεικτικά, όταν απεικονίζεται στην πρόκληση για τη διάπραξη της «αμαρτίας», που όλοι ξέρουν πια πως δεν είναι άλλη από το Σεξ, την κατάληξη σε «οργασμό».
Η «αμαρτία» , για να συνεχίσουμε με βιβλικές φράσεις, ακολουθεί ως «σημάδι του Κάιν», τον άνθρωπο τόσο στη συλλογική, ιστορική του ύπαρξη, ως ανθρωπότητα, όσο και στην προσωπική του ζωή. Η βασανιστική αναζήτηση της σεξουαλικής ικανοποίησης, η οποία, επειδή ακριβώς είναι ζωώδης, ως ένστικτο, κατέστη το πρώτο θύμα του απηνούς διωγμού των ιερατείων και των εξουσιών. Πρωτίστως, ως αιτία και βασικό γνώρισμα ελευθερίας και ανεξαρτησίας των ατόμων κα των κινωνιών. Αλλά, όταν Οι διώκτες της απέτυχαν να την εξοντώσουν, αφού ως κεφαλή Λερναίας ΄Υδρας, ξεφύτρωνε σε όλες τις ανθρώπινες εκδηλώσεις , της επέτρεψαν την ελεύθερη εκδήλωσή της, αλλά μόνο σε περιτύλιγμα ωραιοποίησης μέσω του θεσμού του γάμου, της μονογαμίας και της ροζ εκδοχής του ΄Ερωτα και της Αγάπης.
΄Ομως και έτσι, με όλα τα πονηρά “τερτίπια” των επαγγελματιών κυνηγών της λίμπιντο να την περιορίσουν στα «του οίκου» της, απέτυχαν. Η πολυγαμία παρέμεινε ανίκητη. «Λίγο καιρό ξαποσταίνει» με το γάμο, την οικογένεια και το μονογαμικό φρένο του ΄Ερωτα και λίγο μετά ξανά προς το δρόμο της τραβά, που δεν είναι άλλος από την πλατιά λεωφόρο της πολυγαμίας.
Και δε θα είχε καμιά κατάκριση ο ανθρώπινος πολιτισμός, παρ΄ όλες τις παρεκκλίσεις του στους αιώνες στο μέγα αυτό ζήτημα της ελεύθερης ικανοποίησης της σεξουαλικής ορμής, χωρίς «ιδεολογικούς» φραγμούς , αν δε συνέχιζε και σήμερα να παρεκκλίνει και μάλιστα επικίνδυνα από τις γραμμές που όφειλε να κινείται, ως κανονικό όχημα, για να μην εκτροχιαστεί. Στις ημέρες μας το «Σεξ» δεν είναι πια ,ούτε ως λέξη, ούτε ως ανάγκη ικανοποίησης της ζωτικής σημασίας ενστίκτου της λίμπιντο, το ίδιο. Είναι ΣΕΞΙΣΜΟΣ με βασικούς βραχίονες την εμπορική θηλυκότητα και την αρρενωπότητα και εκδηλώσεις τη διαστροφή, την παραμόρφωση, τη μετάλλαξη του γενετήσιου ενστίκτου σε μανιώδη, αχαλίνωτη άγρα τεχνητής ηδονής, όπως το κατάντησε η βιομηχανία του σεξ και της ροζ κουλτούρας.
Το «νυφοπάζαρο της Χώρας», όπως το περιγράψαμε χτες, έστω και ως φαινομενικά ανώδυνο, είναι παρόν με άλλες μορφές σε όλα τα μήκη και τα πλάτης της γης. Και έχει σε πολλούς πάγκους απλωμένη την πραμάτεια του. Από τους στημένους σε «νόμιμες» και κοινωνικά αποδεχτές περιοχές, ως τα καταγώγια της παιδεραστίας και νησιά της ακολασίας του Jeffrey Epstein. Καμιά «φυσιολογική» σεξουαλική αναζήτηση, αλλά και καμιά νοσηρότητα και διαστροφή, δεν μένει «εκτός νυμφώνος». Απ’ όλα διαθέτει το μεγάλο παζάρι του ΣΕΞΙΣΜΟΥ.
Συνηθίσαμε να πιστεύουμε πως στις προτεραιότητες των αυριανών κοινωνιών για να επιβιώσουν είναι η καταπολέμηση μαστίγων. Εκείνες, ακριβώς που αναγράφονται πρώτες στις λίστα, όπως: ο άγριος καπιταλισμός, οι κοινωνικές ανισότητες, η καταστροφή του οικοσυστήματος, οι πανδημίες, η νέα απειλή της «κρατικοποίησης» της Τεχνητής Νοημοσύνης και της υποταγής της στις εξουσίες. Θα είναι τραγικό λάθος, όμως, αν δεν ανασυρθεί ως πρώτη και κορυφαία στην καταπολέμησή της , η ήδη «απασφαλισμένη βόμβα» του σημερινού ΑΡΡΩΣΤΟΥ ΣΕΞΙΣΜΟΥ. ΄Ετσι, μάλιστα, όπως επιδεινώνεται καθημερινά.
Οι νέες γενιές θα αναγκαστούν ,και ελπίζουμε, όταν δε θα είναι πια αργά, να αναθεωρήσουν τις προτεραιότητες των απειλών και των μαστίγων, ως προς τη θέση αναγραφής στη λίστα. Η βιομηχανία του σεξισμού σε όλες της τις μορφές και τις εκδοχές, είναι χειρότερη από εκείνες των όπλων , της ανατροπή της φυσικής ισορροπίας με τις άφρονες ανθρώπινες δραστηριότητες, της παραπληροφόρησης και προπαγάνδας των Μέσων Μαζικής Αποχαύνωσης.
«Από σεξισμού άρχεσθαι», οι νέες κοινωνίες των Μετανθρώπου . Ας μην ξεχνάμε, μια και ξεκινήσαμε «βιβλικά» πως «καινούργιο κρασί σε παλιό ασκί δεν μπαίνει». Ο σεξισμός του αιώνα μας είναι όζον, σεσηπός πτώμα. Προορισμένο για αποτέφρωση.