Ψήφος στον Ανδρουλάκη , τον Κουτσούμπα και τη Ζωή σημαίνει ΝΑΙ στη συνέχιση της φτωχοποίησης του ΄Ελληνα και την καταρράκωση της αξιοπρέπειάς του.
Στην Ελλάδα δε μάθαμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Είναι ένα από τα πλέον φανερά ελαττώματα αυτού του λαού. Αλλά και από τα μεγαλύτερα δεινά , που μαζί με το βιασμό του αυτονόητου, της απλής λογικής ο ΄Ελληνας μοιάζει σαν να ζει σε άλλον κόσμο. Μετά ακολουθούν όλα τα άλλα, τα περισσότερα ως συνέπειες των δύο μεγίστων.
Ας μείνουμε στο ζήτημα της πολιτικής ζωής του τόπου σήμερα. Ειδικά στο πώς ψηφίζει ο ΄Ελληνας αντιδεξιός. Αρνείται επιμόνως να δεχτεί την αλήθεια πως αν ο Κυριάκος Μητσοτάκη «ζει και βασιλεύει» δυο σχεδόν τετραετίες , ως πρωθυπουργός, δεν είναι γιατί τον ψήφισε το 20% του εκλογικού σώματος (ίσως να είναι και στο 15% αυτή την ώρα η «γαλάζια ακρίδα» του), αλλά γιατί τον στηρίζει η αντιδεξιά ψήφος.
Ο οπαδός του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ για παράδειγμα, τί κάνει περισσότερο, όταν προσφέρει την ψήφο του στα δύο αυτά “αποκόμματα”, όπως έχουν καταντήσει πια; Η απλή λογική λέει πως δίνει λευκή επιταγή στον Κυριάκο και την εξουσία του στο πιάτο. Τί δεν καταλαβαίνει ο οπαδός; Υπάρχει περίπτωση ο Ανδρουλάκης και ο Κουτσούμπας να κερδίσουν εκλογές; Και αν όχι, τότε ο κουφιοκεφαλάκης αυτός ψηφοφόρος γιατί αδυνατεί να κατανοήσει το παρακάτω ευκόλως εννοούμενο, αυταπόδεικτο και λογικό;
-Είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης το «χείρον» για τα συμφέροντα του μη προνομιούχο ΄Ελληνα σε αντίθεση με τον Αλέξη Τσίπρα που είναι το μη «χείρον;» Δε λέμε πως είναι το «άριστον» ή έστω το «βέλτιον» ο αρχηγός της ΕΛΑΣ . Αλλά μόνο αν έχεις παντελή έλλειψη ικανότητας λογικής διάκρισης και επεξεργασίας των πολιτικών πραγμάτων θα τον εξίσωνες με τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας.
Πλήρωσε ακριβά ο τόπος , η μισή και παραπάνω Ελλάδα την αφροσύνη της τότε Αριστεράς (ΕΔΑ) να επιλέξει το πολιτικό σύνθημα «Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος» στις εκλογές του 1952, που ισοπέδωνε τη διαφορά ανάμεσα στον Νικόλαο Πλαστήρα (Κέντρο) και τον Αλέξανδρο Παπάγο (Δεξιά). Ο ίδιος παραλογισμός σήμερα. Ο αντιδεξιός ψηφοφόρος συνεχίζει να διαπράττει το ίδιο έγκλημα: «Τι Κυριάκος, τι Αλέξης» δεν μπαίνει σε καμιά περίπτωση σε τέτοια εξίωση για όποιον διαθέτει στοιχειώδη ιστορική μνήμη ,αλλά και κουκούτσι μυαλό αυτή τη ώρα. Το δίλημμα που μπαίνει είναι άλλο. ΄Η θα βάλεις πλάτη στους θορυβοποιούς της αντιπολίτευσης στη Βουλή να συνεχίζουν στην ουσία να στηρίζουν τους τραπεζίτες, τους βιομήχανους όπλων και την οικονομική ελίτ, ή θα επιτρέψεις στην απλή λογική να σου δείξει πως ψήφος στον Ανδρουλάκη , τον Κουτσούμπα και τη Ζωή σημαίνει ΝΑΙ στη συνέχιση της φτωχοποίησης του ΄Ελληνα και την καταρράκωση της αξιοπρέπειάς του.
Υ.Γ Για τους συνειδητοπιημένους πολίτες που απέχουν απο τις εκλογές, θα μιλήσυμε άλλη φορά με ιστορική ευθύνη και μετά λόγου γνώσης, χωρίς να χαριζόμαστε ούτε σε αυτούς.
____________________________
One of the most glaring shortcomings in modern Greek political life is a persistent refusal to call things by their real names. This collective avoidance, paired with a blatant violation of common sense, has left a significant portion of the electorate living in a state of political delusion. Nowhere is this more obvious than in the strategic failure of the self-proclaimed “anti-right” voter.
There is an stubborn refusal among these voters to accept a simple truth: if Kyriakos Mitsotakis continues to dominate the political landscape well into his second consecutive term, it is not because he commands an overwhelming majority of the electorate. Instead, his power is inadvertently sustained by the very people who claim to oppose him.
When supporters of parties like PASOK or the Communist Party (KKE) cast their ballots for these fragmented factions, they are essentially handing Mitsotakis a blank check. Common sense dictates that neither Nikos Androulakis nor Dimitris Koutsoumbas is in a position to win a national election. By scattering opposition votes among parties incapable of governing, voters are effectively delivering power to New Democracy on a silver platter.
This behavior betrays a complete lack of analytical depth. While former SYRIZA leader Alexis Tsipras may not have represented an “ideal” choice, failing to distinguish between him and Mitsotakis ignores the practical realities of governance for the underprivileged Greek citizen. It is a matter of recognizing the lesser of two evils to protect the interests of the working class.
This political blindness is not new; it is a rerun of a historical tragedy. In the 1952 elections, the United Democratic Left (EDA) doomed the progressive front with the reductive slogan, “What is Plastiras, what is Papagos?”—failing to see the vast difference between the centrist Nikolaos Plastiras and the right-wing Alexander Papagos. Decades later, today’s anti-right voter commits the exact same error, treating Mitsotakis and Tsipras as interchangeable.
Ultimately, the choice facing voters is clear. They can either continue to back loud but ineffective parliamentary opposition factions that quietly accommodate the economic elite, or they can let basic logic guide their hand. Splintering the progressive vote across various opposition figures is nothing less than a silent endorsement of the continuous impoverishment of the Greek populace.
P.S. As for those politically conscious citizens who choose to abstain from elections, we will address them another time—with historical responsibility and deep awareness of the facts, offering them no free passes either.