“Ενώπιον του εισαγγελέα αναμένεται να βρεθεί ο 28χρονος Αιγύπτιος , καθ’ ομολογίαν δολοφόνος του ποινικολόγου Σταύρου Γεωργίου.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, ο 28χρονος έχει ομολογήσει την πράξη του κατά την εξέτασή του από τις Αρχές. Όπως φέρεται να υποστήριξε, είχε γνωριστεί με τον 73χρονο μέσω κοινής παρέας και οι δύο άνδρες μετέβησαν στο γραφείο του δικηγόρου, όπου κατανάλωσαν αλκοόλ. Εκεί, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, τσακώθηκαν, τού επιτέθηκε και τον χτύπησε μέχρι θανάτου”.
Κωνσταντίνος Καβάφης:
1. Ηδονή
Χαρά και μύρο της ζωής μου η μνήμη των ωρών
που ηύρα και που κράτηξα την ηδονή ως την ήθελα.
Χαρά και μύρο της ζωής μου εμένα, που αποστράφηκα
την κάθε απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας.
2. Μια νύχτα
Η κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,
κρυμμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα.
Απ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,
το ακάθαρτο και το στενό. Αποκάτω
ήρχονταν οι φωνές κάτι εργατών
που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν.
Κι εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεβάτι
είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη
τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης —
τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα
που γράφω, έπειτ’ από τόσα χρόνια!,
μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά.
______
Καλός ο Αλεξανδρινός μας ποιητής , δε λέω. Δε θα διαπράτταμε, όμως και ΄Υβρη αν τον “ανακαλούσαμε στην τάξη» της ποίησης. Κι όχι επειδή αποθησαύρισε ποιήματα απαγορευμένης ηδονής. 8 , άλλωστε, ήταν τούτα όλα κι όλα. Ποιος νοιάζεται στο κάτω-κάτω από ποιο είδος ερωτικής απόλαυσης και πώς ο καθένας τρυγάει τους καρπούς της;
Δεν είναι εκεί το ζήτημα της διαφωνίας μας με τον ποιητή. Η ποίηση γεννήθηκε από τα πρωτόγονα, τα ισχυρά πάθη του έρωτα, εξάλλου. Δεν γράφεται ποίηση χωρίς το άγριο ξύπνημα του γενετήσιου ένστικτου ενός Πάρη και μιας ωραίας Ελένης. Καλώς, επομένως, καμωμένες και τραγουδισμένες και οι «σκοτεινές» ορέξεις του ποιητή και θηρευτή της άγρας, τέτοιας ηδονής .
Το παράπονό μας είναι άλλο, διατυπωμένο εδώ παλιότερα. Και με αφορμή την αλλόκοτη δολοφονία παραπάνω , το ανασύρουμε άλλη μια φορά:
΄Εζησε σε ένα ταραγμένο κόσμο ο ποιητής από την Αλεξάνδρεια. Βαμμένες εποχές με πολύ αίμα ανθρωποκτόνων πολέμων .Αλλά και με κοινωνικούς ξεσηκωμούς που όμοιούς τους δε ξανάζησαν από τότε οι κοινωνίες. Δεν τον άγγιξαν, δεν τον συνεπήραν τον Καβάφη τέτοια υψηλά ιδανικά κατάκτησης και αλλαγής του κόσμου. ΄Εμεινε να σέρνεται στη γη στα δικά του πάθη και τις μικρότητες. Ακόμα χειρότερα . Να εξυμνεί τα πάθη και τις ορμές αλλόκοτων , μωροφιλόδοξων ηγεών. Ενός «Αντώνιου».
΄Ενας συντηρητικός ποιητής υπήρξε ο Κων. Καβάφης . ΄Ισως γι αυτό και δε μας συνεπήρε πολλούς -και όχι μόνο το γράφοντα- όπως μας αιχμαλώτισε από τα νιάτα και ως τώρα , η ζωή, το ύφος και η θεματική ενός Γιάννης Ρίτσου ποιητή. Με τα δικά του πάθη και τούτος. Δε λέμε. Αλλά… « εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ’ τον κόσμο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.»
Είναι και το άλλο στον κόσμο τέτοιων «σκοτεινών» σεξουαλικών επιλογών που αρνούνται να εκδηλωθούν στο φως. Σαν να διαπράττουν έγκλημα, το λογαριάζουν οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι. Πράξεις ενοχών και απωθημένων, ανομολόγητων και ανεξέλεγκτων.
Οι οικονομικές συναλλαγές πρωτίστως που απαξιώνουν από την πρώτη στιγμή τέτοιο αλισβερίσι πάθους. Πολύ περισσότερο, όταν ο ένας είναι «φτασμένος και ευυπόληπτος κύριος» και μάλιστα ποινικολόγος και ο άλλος ένας νεαρός ,οικονομικός μετανάστης , «ρεμάλι και αληταράς» που πουλάει σεξουαλική συντροφιά για ένα πιάτο φαϊ σε μια αφιλόξενη γη που ήρθε για καλύτερη τύχη. Δεν ξέρω ποιος στα αλήθεια είχε τη μεγαλύτερη ευθύνη . Το σίγουρο είναι πως αυτή την ώρα και οι δυο είναι θύματα και θύτες μαζί.
Κι ακόμα κάτι:
«Απ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,
το ακάθαρτο και το στενό. Αποκάτω»…
στην Αλεξάνδρεια του ποιητή. Είναι ο ίδιος σκοτεινός ο δρόμος κι ας είναι λεωφόρος στο κέντρο της Αθήνας . Και δε θέλω να το φωτίσω. ΄Οσοι περιπάτησαν σε τέτοια “σοκάκια”, ας έχουν το λόγο. Αλλά ας μιλήσουν… «επί λόγω τιμής»!