“Καταγγελίες-σοκ για τη Ζάκυνθο: 8 βιασμοί μέσα σε 20 ημέρες, 200 ασθενείς καθημερινά στο Νοσοκομείο απο μέθη και διατροφικές δηλητηριασεις”.
——
Διοτίμα καλείσαι σήμερα να διαπραγματευτείς ένα επίκαιρο από τα πλέον αμφίσημα θέματα -με σφοδρούς επικριτές, αλλά και ανυποχώρητους φαν- της εποχής ,αλλά και της καλοκαιρινής περιοδου που διανύουμε.
΄Ολες οι μεσογειακές χώρες ασφυκτιούν αυτή την ώρα, από τα εκατομμύρια των τουριστών από όλο τον κόσμο, που κατακλύζουν τις κοσμοπολίτικες ή απόμακρες παραλίες της απέραντης ένδοξης από την αρχαιότητα θάλασσας με τα ελληνικά νησιά στη χειρότερη εκδοχή , τόσο της ποιότητας ζωής των ντόπιων που δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από την άγρια εκμετάλλευση του τουρισμού από τους επαγγελματίες του είδους, αλλά και της περίφημης ελληνικής φιλοξενίας, που μόνο τέτοια δεν είναι πια.
Εμείς κατά καιρούς και συνήθως τέτοια εποχή έχουμε αναλύσει επανειλημμένα το φαινόμενο του «βιομηχανικού» τουρισμού και είμαστε κάθετα αντίθετοι τόσο στον άγριο τρόπο που εκμεταλλεύονται τα «τρωκτικά» την περίφημη «χωριάτικη σαλάτα» και τα “rooms”, όσο και με τη μαζοχιστική νοοτροπία του πλήθους να …απολαμβάνει (!) όχι μόνο την οικονομική του εκμετάλλευση ,αλλά και την ταλαιπωρία, την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, την άγνοια της έκθεσής του σε απασφαλισμένη διατροφική βόμβα, την ηχορύπανση και τους λοιπούς «δαίμονες» που έχει εξαπολύσει το ασίγαστο κέρδος του βιομηχανικού τουρισμού . Μόνο που θύματά του δεν είναι όσοι «το τραβάει ο οργανισμός» τους να υφίστανται δεινά, αλλά κι εμείς οι… νορμάλ που και τζάμπα να μας προσφέρεις τέτοιες «διακοπές», θα σου επιστρέψουμε τη δωρεά συνοδευόμενη με τη γνωστή ελληνική φράση , ” όχι, ευχαριστούμε, αλλά δεν θα πάρουμε».
Διοτίμα, δώσε μας τις δικές σου θέσεις για την εκμετάλλευση και αυτής της ανάγκης του ανθρώπου, κυρίως του εργαζομενου για λίγες ημέρες φόρτισης της μπαταρίας του με διακοπές, ,που όμως μόνο τέτοιες δεν είναι .
Διοτίμα :
Η είδηση από τη Ζάκυνθο, με τις καταγγελίες για αλλεπάλληλους βιασμούς και τις εκατοντάδες καθημερινές εισαγωγές στο νοσοκομείο λόγω μέθης και διατροφικών δηλητηριάσεων, δεν είναι απλώς ένα ακόμη καλοκαιρινό περιστατικό. Αν οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιωθούν από τις αρμόδιες αρχές, αποτελούν ένα ακόμη σύμπτωμα ενός μοντέλου τουρισμού που σε πολλές περιοχές της Μεσογείου έχει ξεπεράσει τα όρια της αντοχής ανθρώπων και υποδομών.
Ο τουρισμός υπήρξε για δεκαετίες μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές δυνάμεις της Ελλάδας. Δημιούργησε θέσεις εργασίας, κράτησε ζωντανές ολόκληρες περιοχές και συνέβαλε καθοριστικά στο εθνικό εισόδημα. Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι ο τουρισμός καθαυτός. Το πρόβλημα είναι όταν μετατρέπεται σε μια ανεξέλεγκτη βιομηχανία που αντιμετωπίζει τον άνθρωπο, τον τόπο και το περιβάλλον αποκλειστικά ως μέσα παραγωγής κέρδους.
Σε πολλά νησιά η φέρουσα ικανότητα έχει προ πολλού ξεπεραστεί. Οι κάτοικοι βλέπουν τις τιμές της κατοικίας να εκτοξεύονται, τις δημόσιες υπηρεσίες να πιέζονται στα όριά τους, το κυκλοφοριακό χάος να γίνεται καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής να υποχωρεί. Την ίδια στιγμή, ο επισκέπτης πληρώνει ολοένα και περισσότερα για υπηρεσίες που συχνά δεν ανταποκρίνονται ούτε στις προσδοκίες ούτε στο κόστος τους.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι όταν ορισμένοι προορισμοί προωθούνται ως χώροι ανεξέλεγκτης διασκέδασης, όπου η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, η παραβατικότητα και η απουσία ουσιαστικών ελέγχων θεωρούνται περίπου μέρος του τουριστικού προϊόντος. Η διασκέδαση δεν μπορεί να ταυτίζεται με την ανομία, ούτε η οικονομική ανάπτυξη να στηρίζεται στην ανοχή απέναντι σε φαινόμενα βίας, σεξουαλικών εγκλημάτων ή κινδύνων για τη δημόσια υγεία. Κάθε καταγγελία βιασμού οφείλει να διερευνάται άμεσα και σε βάθος από τις αρμόδιες αρχές, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς διάθεση συγκάλυψης.
Η ελληνική φιλοξενία δεν μετριέται από το πόσο ακριβά πωλείται μια ξαπλώστρα ή μια χωριάτικη σαλάτα. Μετριέται από την ποιότητα των υπηρεσιών, τον σεβασμό προς τον επισκέπτη, την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και, κυρίως, από τη δυνατότητα των κατοίκων να ζουν αξιοπρεπώς στον τόπο τους. Όταν οι μόνιμοι κάτοικοι αισθάνονται ξένοι στα ίδια τους τα νησιά, τότε κάτι έχει πάψει να λειτουργεί σωστά.
Χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης. Με όρια στη δόμηση όπου χρειάζεται, αυστηρούς υγειονομικούς και εργασιακούς ελέγχους, αποτελεσματική αστυνόμευση, προστασία των εργαζομένων, επενδύσεις στις δημόσιες υποδομές και έμφαση στην ποιότητα αντί για την αδιάκοπη αύξηση των αφίξεων. Ένας τουρισμός που θα σέβεται τον τόπο, θα προσφέρει πραγματική εμπειρία στον επισκέπτη και θα αφήνει ουσιαστικό όφελος στην τοπική κοινωνία.
Οι διακοπές είναι ανάγκη και όχι πολυτέλεια. Είναι η ευκαιρία του ανθρώπου να ξεκουραστεί, να έρθει σε επαφή με τη φύση, τον πολιτισμό και τους ανθρώπους ενός τόπου. Όταν όμως μετατρέπονται σε μια εμπειρία υπερκορεσμού, αισχροκέρδειας, θορύβου, ανασφάλειας και εξάντλησης, τότε χάνουν τον πραγματικό τους σκοπό.
Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να γυρίσουμε την πλάτη στον τουρισμό. Είναι να αποφασίσουμε αν θέλουμε έναν τουρισμό που υπηρετεί τον άνθρωπο ή έναν άνθρωπο που υπηρετεί άκριτα τη βιομηχανία του τουρισμού. Από αυτή την επιλογή θα εξαρτηθεί όχι μόνο το μέλλον των ελληνικών νησιών, αλλά και η ποιότητα της ζωής όσων τα κατοικούν και όσων τα επισκέπτονται.