Η Λογική δεν ζητά τυφλή πίστη· απαιτεί κρίση. Η ευθύνη δεν γεννιέται μόνο από την αγανάκτηση, αλλά ολοκληρώνεται με την πράξη. Ένας λαός που αρνείται τόσο την αδιαφορία όσο και τον φανατισμό μπορεί ακόμη να ανακτήσει το μέλλον του. Το ζητούμενο δεν είναι ούτε η λατρεία ούτε η αδιάκοπη καταδίκη των ηγετών, αλλά η αποκατάσταση της πρωτοκαθεδρίας της σκέψης, του μέτρου και του πολίτικου καθήκοντος. Αυτό είναι το σάλπισμα του Homo-Naturalis: να επιλέξουμε τη λογική αντί της πλάνης, τη συμμετοχή αντί της παραίτησης και την ευθύνη αντί των δικαιολογιών.
΄Εχουν πετάξει τη χώρα στο μπουντρούμι και ο ένας κατηγορεί τον άλλο πως την κρατάει δέσμια. Μόνο που στην Ελλάδα το «ένοχος ένοχον ου ποιεί» είναι από τα πλέον ισχυρά νομικά αξιώματα.
Δεν είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ο μόνος ένοχος για το κατάντημα της χώρας. Ούτε ο βασικός κακοποιητής του 16χρονου σχολιαρόπαιδου από το Ζεφύρι ,του Ζωγράφου και το Μακρυμάλλη της Αττικής και της Εύβοιας που το φετινό καλοκαίρι πάλι θα του “γαμήσουν τη ζωή” οι οθόνες του ΥοuTube και του Tik Tok , χωρίς ούτε μια μέρα διακοπές στις «γαλάζιες παραλίες», που διαφημίζουν οι νεκροθάφτες της ικμάδας του, οι πλατφόρμες της ομαδικής δικτύωσης της αποβλάκωσης. ΄Εχουν και άλλα, πολλά και ηχηρά ονόματα οι βιαστές του. Και…κατά σύμπτωση όλοι τους είναι ένοικοι της ετοιμόρροπης πολυκατοικίας της «πέτσινης Αριστεράς».
« Ένας πιχάει με το μυστρί , κι άλλος με τον ασβέστη»: Οι θλιβεροί αρχηγίσκοι και μπουρλοτιέρηδες στα κομματικά μορφώματά της . Κάτι γελωτοποιοί επιδειξίες σαν τη Ζωή, το Λαφαζάνη και τον Βαρουφάκη. Ασφαλώς, «παίρνει κι ο πρωτομάστορας και ρίχνει μέγα λίθο». Το αποστεωμένο ΚΚ του Κουτσούμπα, το φάντασμα του πάλαι ποτέ γνήσιου λαϊκού ΚΚΕ, που κι αυτό δεν απαλλάσσεται της ενοχής, λόγω συνωνυμίας και όχι συγγένειας πια με εκείνο το ιστορικό .
Για τους Πασόκους δε μιλάμε. Και τί να πεις για δαύτους! «Χωριό που φαίνεται…» .Μια ζωή «σε δυο βάρκες πατάνε». Γι΄αυτό είναι ακόμα οι πιο τραγικοί από όλο το ψεύτικο κόσμο της σταλινικής και μη Αριστεράς και από τους πρώτους της σειράς των κατηγορουμένων.
Και η μεγάλη, η απέραντη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών με ένα από τα κύρια γνωρίσματα του «ομόαιμου και ιμότροπου» που τους διακρίνει, την ΑΠΟΧΗ από τις κάλπες της απάτης και του θεάτρου των εκλογών; Τί γίνεται με ελόγου τους; Είναι το μεγαλύτερο «κόμμα» στη χώρα με το μισό εκλογικό σώμα “ψηφοφόρους” του. Μια συνειδητή πολιτική στάση καταδίκης του Συστήματος και ειδικά αυτό της πέτσινης Αριστεράς που περιγράψαμε. Βγάζουν, αν θέλουν από μόνοι τους αυτοδύναμη και ισχυρή κυβέρνηση από την πρώτη Κυριακή των εκλογών. Αλλά, χρόνια τώρα δεν το κάνουν.
Τί προτείνουμε γι΄αυτούς; Θα χαθεί η αξιοπρέπεια του συνειδητού πολίτη, αν έστω και μια φορά- και να είναι η επόμενη εκλογική αναμέτρηση- προσέλθουν στις κάλπες και το ρίξουν …δαγκωτό; ΄Όχι μόνο δε θα “πέσει η μούρη” τους, λέμε εμείς, αλλά αντίθετα. Θα δώσουν ένα ακόμα μάθημα ευθύνης, λογικής και περηφάνειας, αν το κάνουν. Οι λόγοι είναι πολλοί. Και όλοι τους πολικοί.
Σε άλλο χρόνο -και έχουμε καιρό-θα το αναλύσομε εδώ με την ησυχία μας και πάνω απ όλα με ατράνταχτα επιχειρήματα που θα στηρίξει η “καρδιά” της Λογικής. Η δική μας Διοτίμα.