Ο Ιωάννης Καποδίστριας δε δολοφονήθηκε.  Εκτελέστηκε  ως ένοχος προδοσίας τω ιδανικών του απελευθερωτικού αγώνα του 1821.   

Είμαι η τελευταία απόγονος της οικογένειας Καποδίστρια»

Από την ώρα που γεννήθηκε, σε κάθε βήμα της ζωής της την ακολουθεί ένα επώνυμο συνδεδεμένο την Ιστορία του τόπου. Η Ναταλία Καποδίστρια είναι η τελευταία απόγονος του πρώτου Κυβερνήτη της ελεύθερης Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια.Αριστούχος απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, εργάζεται ως ηθοποιός από το 1986 και τα τελευταία χρόνια και ως σκηνοθέτρια και δασκάλα υποκριτικής.

«Η Διαμαντίνα Γονέμη και ο Αντωνομαρίας Καποδίστριας, οι γονείς του Κυβερνήτη, έκαναν 10 παιδιά. Το μόνο από τα αγόρια τους που άφησε απογόνους ήταν ο Γεώργιος, ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννη. Τέσσερις γενιές έχουν “τρέξει” από τότε. Ο πατέρας μου υπήρξε ο τελευταίος άρρην απόγονος του συγκεκριμένου κλάδου της οικογένειας. Σε μια γραμμή, λοιπόν, αρρενογονίας, πράγματι –ως η μικρότερη από τις τρεις κόρες του πατέρα μου- είμαι η τελευταία απόγονος της οικογένειας Καποδίστρια».

«Από την παιδική μου ηλικία με συγκινούσε το γεγονός ότι ο Καποδίστριας ήταν ακούραστος, λιτοδίαιτος και απόλυτα αφοσιωμένος στον στόχο του. Η αίσθηση, επίσης, πως δεν αγαπούσε τις άσκοπες κοινωνικότητες, όπως και το γεγονός ότι η λάμπα του γραφείου του έσβηνε αργά το βράδυ και άναβε πριν από το χάραμα, με ενέπνεε και με εμπνέει».

«Σημαντικότερο επίτευγμά του θεωρώ το γεγονός των τριάμισι χρόνων διακυβέρνησης του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Ισως είναι ο μοναδικός από τους πολιτικούς της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας που δικαιούται να είχε πει πως παρέλαβε χάος. Και όμως δεν το είπε! Ηρθε και ρίχτηκε στον αγώνα. Σε ό,τι έχει σχέση με την εσωτερική πολιτική του, προσπάθησε να εμπνεύσει με το παράδειγμά του.

Οσον αφορά την εξωτερική πολιτική, έως τη στιγμή της δολοφονίας του έδινε τιτάνιες διπλωματικές μάχες, επεκτείνοντας τα σύνορα της Ελλάδας και θεμελιώνοντας κράτος στο κατώφλι Ανατολής και Δύσης».

Μάλιστα, αυτή την περίοδο μεταφράζει ένα ανέκδοτο χειρόγραφο ημερολόγιο της Ρωξάνδρας Στούρτζα, επιστήθιας φίλης του Καποδίστρια και κυρίας επί των τιμών της αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Ρωσίας.

***

Να πούμε πάλι το χιλιοειπωμένο εδώ ;  “Η Ιστορία διδάσκει πως οι άνθρωποι τίποτα δε διδάσκονται  από την Ιστορία”, επειδή, ακριβώς ,κάποιοι βαπτίζουν το “μυθιστόρημα” ως Ιστορία. Προτάσσουν στους ανθρώπους  να διδαχθούν και ακολουθήσουν το ψεύδος. Και πολλές φορές  να σφαχτούν γι΄αυτό.

Η αλήθεια είναι   ΜΙΑ.  Ως εκ τούτου,  μοναδική και αναντικατάστατη.  Το ψεύδος  έχει ποικιλία  εκδοχών, παραλλαγές, μεταμορφώσεις.  Και μόνο  “κοντά ποδάρια”, δεν έχει. Κι ας λένε.

Ως τέτοιο, επομένως, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να διδάξει, να συνετίσει, να  αποβεί  μέτρο και κανόνας συμπεριφοράς.  Αντίθετα, με τέτοιες βασικές και χαρακτηριστικές ιδιότητες,   οδηγεί πάντα στη στρέβλωση του πραγματικού, την αλλοίωση του φυσικού, την επιτήδευση και την υποκρισία

 

Οι  λόγοι αυτής της παραποίησης, της μετάλλαξης και απόκρυψής  της  ιστορικής αλήθειας ποικίλλουν.   Και ένας, καθ’ όλα πρωτογενής και καθοριστικός , είναι και η συναισθηματική εμπλοκή και εξάρτηση  των  προσώπων   που είναι δημιουργοί και  μέρος του ιστορικού γίγνεσθαι στα ιστορούμενα και κρινόμενα. Κι αν όχι των ίδιων, ατόμων που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο συνδέονται με θετικά ή αρνητικά  συναισθήματα με τέτοιους   πρωταγωνιστές.

Κ αυτός είναι και ο λόγος που σε καμιά περίπτωση για  μόρφωση ιστορικής κρίσης δεν μπορείς να πάρεις τοις μετρητοίς τα περιεχόμενα των Απομνημονευμάτων, των προσωπικών επιστολών, ενθυμημάτων, διηγημάτων  και εξιστορήσεών τους. Το προσωπικό στοιχείο σε όλες τις εκφάνσεις του δεν  εξουδετερώνεται εύκολα σε τέτοιες περιπτώσεις. Κάποτε είναι και εντελώς αφανές , μη υποπίπτον  καν στην αντίληψη του  “ιστορούντος”.

Κι αυτός είναι ο λόγος που  δε θα μπορούσε κανείς πάντα να αποδώσει κακή πρόθεση, μεροληψία ή εξυπηρέτηση συμφέροντος η κακοποίηση της αλήθειας, η  οποία, ναι, μεν  μπορεί να είναι αθέλητη και προϊόν συναισθηματικής εξάρτησης και  υπερέντασης , αλλά δεν  είναι  καθόλου  πιο ακίνδυνη από τη σκόπιμη  αποσιώπηση, απόκρυψη,  παραποίηση της ιστορικής αλήθειας.  Σαν να λέμε δολοφονία, χωρίς πρόθεση και δόλο, αλλά πάντως δολοφονία.

Διαβάσαμε ,λοιπόν,  πρόσφατα  στο διαδίκτυο τις απόψεις  της τελευταίας απογόνου του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια για το  ιστορικό έργο του  ,το οποίο μάλιστα αξιολογεί ως άριστο και αποτελεσματικό για τη μικρή τότε Ελλάδα. Και φυσικά θεωρεί ανίερους  εγκληματίες τους εκτελεστές του Κωνσταντή  και Γιωργάκη Μαυρομιχάλη.  Κι αυτή δεν είναι μόνο   η άποψη της κυρίας  Καποδίστρια, η οποία έχει και την εξήγησή της  λόγω της συγγένειας με το  θύμα, αλλά και γιατί η ίδια αντίληψη έχει  περάσει στις γενιές των Ελλήνων που διδάσκονται εν πολλοίς  ( και εν όλω) μια ψευδή και εθνικιστική Ιστορία.

Την ιστορική μας άποψη για τη  δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια  από τους Μαυρομιχαλαίους την έχουμε εδώ εκθέσει και  αναπτύξει ( ΗOMO-NATURALIS.GR: H ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ. ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ: “ΣΚΟΤΩΣΑΜΕ ΤΟΝ ΤΥΡΑΝΝΟ, ΣΚΟΤΩΣΑΜΕ ΤΟΝ ΤΥΡΑΝΝΟ”!).  Μάλιστα, επισημάναμε πως άμεση συμμετοχή σε εκείνη την εκτέλεση είχε και    ο Αναστάσιος Πασχαλίνος από την οικογένεια του γράφοντος   ο οποίος υπήρξε την  εποχή εκείνη ο υποπρόξενος  της Αγγλίας, με έδρα το Επιτάλιο (Αγουλινίτσα).   Η ιδιότητα του ιστορικού δε μας επιτρέπει σε καμιά περίπτωση να μιμηθούμε την κυρία Καποδίστρια στις κρίσεις μας για το δικό της  “παππού” , και λόγω αναρμοδιότητας.   Είναι κατανοητές  μόνο λόγω…αίματος. Τίποτα, όμως  άλλο από αυτά που λέει δεν έχει ιστορική  αξία, ούτε εμπεριέχουν ίχνος τέτοιας  αλήθειας.

Συνοπτικά  γι ΄αυτή τη συμμετοχή παραθέτουμε τα ακόλουθα:

1.    Η οικογένειά μας     είναι Ιταλικής καταγωγής. Το επώνυμο Πασχαλίνος   ήταν  τίτλος  αρχικά ,  ο αποσταλμένος του Πάπα (πρβλ Καθολικό Συναξάρι, “Βίοι Αγίων Δυτ. Εκκλησίας) . Μάλιστα ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος (τέταρτος φιλικός) και “δεξί χέρι” του Καποδίστρια στο Ανάπλι  σε θέματα ασφάλειας στις επιστολές του στον κυβερνήτη, ειρωνεύεται το επώνυμο ,και αποκαλεί τον υποπρόξενο πότε Πασχαλίνο, πότε Πασκουάλ και άλλοτε  Πασκαλίν, υπονοώντας  φυσικά πως δεν είναι γνήσιος ΄Ελληνας  σαν ελόγου τους.    Η οικογένεια Πασχαλίνου πρέπει να έφτασε στην Ανδρίτσαινα μαζί με πολλούς Μανιάτες, ως φυγάδες,  πιθανότατα από κάποιο Αιγαιοπελαγίτικο νησί, Ενετικής τότε κυριαρχίας.  Μπορεί, όμως, και να έφτασαν από τα κοντινά στην Ηλεία  Επτάνησα, υπό Ιταλική κι αυτά τότε κυριαρχία. Πάντως, το γεγονός πως διάλεξαν να εγκατασταθούν  (“κρυφτούν”)  στο Κουφόπουλο,   απομονωμένο ,2 -3 χιλιόμετρα  έξω από την Ανδρίτσαινα, “κουφό” τόπο με  λόγγους από αιωνόβιες Καστανιές που  δεν  το  βλέπει  “ανθρώπου μάτι”, δείχνει πως οι  νέοι άποικοι εδώ είχαν λόγους να κρύβονται. Οι περισσότεροι  νέοι κάτοικοι, τους οποίος αποκαλούσαν συλλήβδην “Μανιαούρια” οι Ανδριτσάνοι, είχαν καταγωγή από Μάνη και απώτερη από ΄Ηπειρο, τουλάχιστον 10 και περισσότερες  οικογένειες  Καπλάνη ,  Τζαβέλα , Μπιρμπίλη   και   οι  λοιπές Ιταλικές  Πασχαλίνου, Μπαρούνη, Καρβούνη , Μπασκόζου κ.α.

2.    Από συμβόλαια της εποχής  φαίνεται πως οι δικοί μας   Πασχαλίνοι  “εξ Ανδριτσαίνης”  στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ,είχαν αγοράσει εκτάσεις στην περιοχή Πλατιάνα και Κρέσταινα. ΄Ετσι εξηγείται και η παρουσία του Αναστάση Πασχαλίνου στην κοντινή Αγουλινίτσα (σήμερα Επιτάλιο) όπου  οι ΄Αγγλοι τον διόρισαν  υποπρόξενό τους.  Από το σημείο αυτό και μετά  ο Πασχαλίνος  παρουσιάζεται από έγγραφα και επιστολές της εποχής  με κορυφαία συμμετοχή  στην προγραμματισμένη εκτέλεση του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και υπό τη δική του καθοδήγηση πραγματοποιήθηκε στο Ναύπλιο από τους  υπό επιτήρηση ευρισκόμενους   Μαυρομιχαλαίους.

3.  Βεβαίως , ο κυβερνήτης  γνώριζε για τη δράση του,  αλλά και όλα τα ονόματα των εμπλεκομένων συνωμοτών. Ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος, που στάλθηκε από το Ναύπλιο με απόσπασμα στην Ανδρίτσαινα  (ήταν και η γενέτειρά του) και αμέσως  μετά έφτασε  στην Αγουλινίτσα   στις επιστολές τους τον κατατοπίζει καταλεπτώς, τόσο για τα ονόματά τους, όσο και για την ιδιότητά τους κα του επισημαίνει πως το κέντρο  της συνωμοσίας βρίσκεται στην Αγουλινίτσα  στο σπίτι του υποπρόξενου.  Ο Καποδίστριας του δίνει εντολή  να τους συλλάβει, αλλά ο    Ανδριτσάνος έμπορος στην Οδησσό  και στενός του φίλος, του συνιστά να μη βιαστούν και προπαντός να  αποφύγουν να τα βάλουν με τους Εγγλέζους, μια και η απήχηση της σύλληψης του υποπρόξενου τους  θα ήταν καταλυτικά  “εκκωφαντική”.  Ο Καποδίστριας συμφώνησε και ο “υπουργός” του περιορίστηκε  να  ενημερώσει τους συνωμότες  πως ήταν  εν γνώσει της δράσης τους  και πως έπρεπε πάραυτα να απομακρυνθούν  και να μη  πλησιάζουν επ΄ ουδενί   την  οικία Πασχαλίνου, η οποία και τέθηκε υπό επιτήρηση . Η αποκάλυψη της συνωμοσίας φαίνεται να έπεισε τον υποπρόξενο να επιταχύνει την εκτέλεση του Κυβερνήτη  και οι  ΄Αγγλοι μετά από αυτή την ενημέρωση ,έδωσαν το πράσινο φως στον άνθρωπό τους να την πραγματοποιήσει. Η αντίστροφη μέτρηση για τη ζωή του Καποδίστρια είχε αρχίσει από τη στιγμή που ο Αναγνωστόπουλος απείλησε να στείλει σιδηροδέσμιους στο Ανάπλι και τους λοιπούς  επαναστάτες μαζί με τους Μαυρομιαχαλαίους που ήδη βρίσκονταν  υπό  επιτήρηση  στην πρωτεύουσα του μικρού,  νεοσύστατου  κράτους.

4.   Οι λόγοι που ο Εγγλέζοι αποφάσισαν την εκτέλεση του Καποδίστρια με τη σύμφωνη γνώμη των Γάλλων, ήταν οι ακόλουθοι. α. Οι Ευρωπαίοι στην πραγματικότητα  πιάστηκαν στον ύπνο, αφού  επέτρεψαν  τον Τσάρο να τοποθετήσει κυβερνήτη  της χώρας το δικό του άνθρωπο.   Ο Ρώσος  π. υπουργός των Εξωτερικών το Τσάρου, ο  Ιωάννης Καποδίστριας,     έγινε κυβερνήτης  της  μικρής χώρας με  τις ίντριγκες των Ρώσων και των  Ρωσόφιλων οπλαρχηγών .  Γεγονός που   δεν μπορούσαν να χωνέψουν, ιδιαίτερα οι ΄Αγγλοι , μια και ήταν  εκείνοι που  και δια του υπουργού  τους των Εξωτερικών Κάνιγκ , είχαν αλλάξει το τοπίο στη Ευρώπη   υπέρ των αγωνιζόμενων Ελλήνων, αλλά και     στη ναυμαχία του Ναυαρίνου  (1827) με τον ενωμένο στόλο   και με πρωταγωνιστικό ρόλο,  έδωσαν τέλος σε ένα αγώνα που δεν είχε πλέον καμιά ελπίδα να συνεχιστεί, αν οι επαναστάτες έμεναν μόνοι. β. Ο Ιωάννης  Καποδίστριας ήθελε πάση θυσία να ολοκληρώσει το έργο για το οποίο ο Τσάρος τον επέλεξε  κυβερνήτη  της μικρής  Ελλάδας.  Και δουλειά του ήταν να καταστήσει  ισχυρή στρατιωτική βάση τη χώρα, στο υπογάστριο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, του “Μεγάλου ασθενούς”. Το Ανατολικό ζήτημα ( επιρροή Ρωσίας στα Βαλκάνια και διέξοδος σε Αιγαίο και Μεσόγειο)   ήταν πάντα  παρόν και ζητούσε λύση σε βάρος της Ευρώπης. ΄Ετσι, ο  νέος κυβερνήτης ξεκίνησε ένα πραγματικό πογκρόμ  στη μικρή χώρα, κυρίως κατά των μη Ρωσόφιλων  οπλαρχηγών, αλλά και κατά παντός μη υπακούοντος στις αυταρχικές εντολές του κυβερνήτη.΄ Ηταν  κεραυνός εν αιθρία μια τέτοια  εξέλιξη για τους άρτι απελευθερωμένους Ραγιάδες,  που μόλις  έφυγαν από το ζυγό του Σουλτάνου, πέρασαν στο ζυγό του αχυράνθρωπου  των  Ρώσων Ιωάννη Καποδίστρια και τον οποίον πλέον φανερά αποκαλούσαν Τύραννο -Δυνάστη και όχι κυβερνήτη.  γ. Ιδιαίτερα σκληρός  και υπερόπτης φάνηκε ο Καποδίστριας στους Μανιάτες τους οποίους ακόμα και η Πύλη σεβόταν για αιώνες  και   σχεδόν ζούσαν ημιανεξάρτητοι σε σχέση με τους λοιπούς  Ραγιάδες.  Αποκορύφωμα υπήρξε η σύλληψη ΧΩΡΙΣ ΣΟΒΑΡΟ ΛΟΓΟ του ίδιου του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και λίγο μετά του αδελφού του Κωνσταντίνου και  του γιου  του Γεωργάκη,  τους οποίους μετέφερε στο Ναύπλιο  και τους έθεσε υπό επιτήρηση. δ. Η δυσαρέσκεια του πλήθους, ειδικά στις επαρχίες  είχε γίνει πλέον μίσος ενάντια  στον Τύραννο, όπως  αποκαλούσαν   τον Καποδίστρια  εφημερίδες τις εποχής ,αφού η φτώχια  και οι επιδημίες μάστιζαν  τον εξαθλιωμένο λαό  και οι επαναστάτες  που είχαν λίγο πριν  χύσει το  αίμα τους  για να δουν την Ελλάδα ελεύθερη,  τώρα έθαβαν παιδιά από την πείνα και την αρρώστια, κατάντια που ούτε καν  μπορούσαν λίγα χρόνια  πρωτύτερα να φανταστούν υπό Οθωμανική  κατοχή.

5.   Η ώρα για να αναμετρηθούν  οι καταπιεσμένοι  Ραγιάδες πάλι με τη νέα εξουσία είχε φτάσει. Η εκτέλεση του Τυράννου δεν ήταν  απόφαση των ΄Αγγλων και των Γάλλων ΄Ηταν  σφοδρή επιθυμία και αμετάκλητη απόφαση  του ίδιου του κόσμου, πλην των Ρωσόφιλων. Αγωνιστές και οικογένειες ολόκληρες είχαν  πλέον απαυδήσει από τη συμπεριφορά  αυτής της “φυλής” των Ρώσσων. Να μην ξεχνάμε πως  ήταν νωπή ακόμα η ανάμνηση της γενοκτονίας  των κατοίκων του  Μωριά, μετά την εγκατάλειψή τους  από τους Ρώσους που τους ξεσήκωσαν  στα λεγόμενα  Ορλωφικά(1770).

6. ΄Αγγλοι και Γάλλοι απλώς έδραξαν την ευκαιρία και από κοινού σχεδίασαν την εκτέλεση του Δυνάστη.  Οι  “επιτετραμμένοι ” των δυο χωρών  ανάλαβαν  να τη διοργανώσουν. Και  στον  υποπρόξενο των  ΄Αγγλων  Αναστάση (Τασιός)  Πασχαλίνο, που  ήταν  ντόπιος  και καλύτερος γνώστης προσώπων και πραγμάτων, αλλά και με στενές σχέσεις με τους εξεγερμένους πλέον   Μανιάτες   και ως συντοπίτες (Μανιαούρια) ,αλλά και      φιλίας, έπεσε το κύριο βάρος της διοργάνωσης της εκτέλεσης του Τυράννου. Και όταν πια ο Αναγνωστόπουλος  απείλησε φανερά πως δε θα διστάσει να συλλάβει  τον ίδιο τον υποπρόξενο,  ο Πασχαλίνος έδωσε εντολή να εκτελεστεί ο Καποδίστριας.

7. Οι αυθαίρετες και ανιστόρητες εξηγήσεις πως οι Μαυρομιχαλαίοι  σκότωσαν τον κυβερνήτη  για λόγους… βαριάς  φορολογίας είναι και  ανυπόστατοι και ανήθικοι. Οι Μαυρομιχαλαίοι  που έδωσαν και αίμα και χρήμα στην υπόθεση της επανάστασης, ούτε μια στιγμή δεν πίστεψαν πως εκτελούν έναν ΄Ελληνα πατριώτη, αλλά πως  εξόντωναν  ένα ΞΕΝΟ  τύραννο ,  “άκαπνο”  στον αγώνα,  αλλά και  εκείνος που παρέλαβε την σκυτάλη της Κατοχής  από  την Πύλη  για να την προσφέρει στον Τσάρο. Πασιφανείς ιστορικές αποδείξεις των  πατριωτικών τους προθέσεων είναι οι εξής σημαντικότερες: α. Δεν έλαβαν κανένα μέτρο να  κρύψουν την ταυτότητά τους.  Τον εκτέλεσαν “μέρα μεσημέρι” μπροστά  στην εκκλησιά  με τα πρόσωπα ακάλυπτα.  Το ευκολότερο ήταν,  αν ήθελα να μείνει άγνωστη η ταυτότητα τους, να το παραμονέψουν οπουδήποτε μια και η φρουρά του κυβερνήτη ήταν ολιγομελής (2-3 χωροφύλακες). β.΄Οταν έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες τους ο  Καποδίστριας , ο  Γεωργάκης  Μαυρομιχάλης φώναξε εις επήκοον όλων τον λόγο της εκτέλεσης “Σκοτώσαμε τον τύραννο”. γ. Δεν έτρεξε να φύγει από  το χώρο της εκτέλεσης, αλλά κατευθύνθηκε στο σπίτι του Γάλλου προξένου, όπως είχε προσυμφωνηθεί.  δ.  Φαίνεται, όμως,  πως ο  Γάλλος πρόδωσε τους ΄Αγγλους.  Γνώριζε πως όλες οι πρωτοβουλίες πλέον ήταν  δικές τους. Κι έτσι και το πλήθος  που περίμενε την εκτέλεση δεν κινητοποίησε,  για να   καταλάβουν  τον κυβερνείο και το Γεωργάκη παράδωσε τους Ρώσους αργότερα. ε. Οι Γάλλοι  εγκατάλειψαν επίσης και τον υποπρόξενο Πασχαλίνο, ενώ θα μπορούσαν να του προσφέρουν διπλωματική  ασυλία, δοθέντος  πως δεν υπήρξε  φυσική παρουσία του στην εκτέλεση. Ο ίδιος ο Αναστάσης Πασχαλίνος και η οικογένεια του υπέστησαν λίγο μετά τα πάνδεινα, που θα εξιστορήσουμε άλλη φορά από οικογενειακές πλέον διηγήσεις.

H ντροπή της Ελλάδας με το που ξαναγεννήθηκε: αυτοί που δολοφόνησαν τον Καποδίστρια αντί να λογοδοτήσουν απόλαυσαν αξιώματα – Οι Μεγάλες Δυνάμεις πίσω από το φονικό

΄Εθνος

 

Η ντροπή της Ελλάδας με το που ξαναγεννήθηκε – AlfaVita

1. ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ-ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟ

       (Homo-Naturalis.gr)

18 Αυγούστου 2018

…Η ιστορία της και των γύρω περιοχών ,όπως  είπαμε,  είναι  πάμπλουτη.  Αρχαία Αρκαδία (Παν,  Σάτυροι, Νύμφες) ,Λύκειον όρος, Νέδα, και φυσικά το μέγα κόσμημα, ο Ναός του Επικουρείου Απόλλωνος, χτισμένος (κατά την παράδοση)  από τον ίδιο αρχιτέκτονα του Παρθενώνα. Να μην ξεχνάμε, πως λίγα χιλιόμετρα παρακάτω από την Ανδρίτσαινα, βρίσκεται και  ο πραγματικός “ομφαλός” της  ενωμένης “εθνικά” αρχαίας Ελλάδας,  η Ολυμπία, τα Ολύμπια.

Αξεπέραστη, όμως,  είναι και η νεότερη ιστορίας της. Στα χρόνια της Οθωμανικής κατοχής και τα πρώτα χρόνια της απελευθέρωσης, διαδραματίστηκαν  εδώ αξιόλογα ιστορικά γεγονότα.    Θα μνημονεύσουμε συνοπτικά κάποια που δεν είναι γνωστά, μια και η Ιστορία γράφεται συνήθως από στρατευμένους “κονδυλοφόρους”, οι οποίοι, συνήθως,  είτε παραποιούν, είτε αποσιωπούν για τους δικούς τους λόγους σπουδαίες σελίδες της.

1.  Λίγα χιλιόμετρα έξω από την Ανδρίτσαινα, βρίσκεται το χωριό Φανάρι ,που στα χρόνια της Τουρκοκρατίας υπήρξε ισχυρό, περιφερειακό κέντρο με Αγά  διοικητή.  Ευρύτατος  τούρκικος πληθυσμός ήκμασε  στην εύπορη τούτη  περιοχή μια και από εδώ και κάτω, η γη είναι   πεδινή.  Εδώ φυτρώνει  πια και   η ευλογημένη ελιά, που στην Ανδrίτσαινα-Κουφόπουλο δεν ευδοκιμεί ,μια και το υψόμετρο σχεδόν αγγίζει τα 850 μέτρα στο Κουφόπουλο.

2. Στα Ορλωφικά,  το χωριό Κουφόπουλο (κουφός, μουγγός,   τόπος, απομονωμένο, μακριά από “περίεργα” βλέμματα χωριό), 2-3 χιλιόμετρα από την Ανδρίτσαινα και αρκετά πάνω από το Φανάρι, υπήρξε  “συνωμοτικό κέντρο”.  Σύμφωνα με τις μαρτυρίες τουλάχιστον 4 γενεών της  παλιάς οικογένειας Διαμαντή Καραδιαμαντή (σήμερα  Μιχελή) στο σπίτι τους  έγινε η συνάντηση των οπλαρχηγών που ήταν μυημένοι στο σχέδιο εξέγερσης στο Μωριά   υπό τους Ρώσους αδελφούς Ορλώφ (1770).

Στη μυστική συνάντηση (κάτω από τη μύτη των Τούρκων του Φαναρίου) πρέπει να έλαβαν μέρος, πέρα από τους οπλαρχηγούς της  περιοχής  και  Μανιάτες, οι οποίοι αρχικά αντιμετώπισαν με δυσπιστία τις ρώσικες υποσχέσεις γα σπουδαία στρατιωτική βοήθεια στην εξέγερση. Το Κουφόπουλο είναι  ο τόπος που κατοίκησαν κυρίως διωκόμενοι, φυγάδες, από πολλές περιοχές της χώρας και κυρίως από  Μάνη (ακόμα και σήμερα “Μανιαούρια” αποκαλούν τα γύρω χωριά  τους Κουφοπουλαίους)  από τα Ιταλοκρατούμενα, ελληνικά νησιά σήμερα, αλλά και από Σλαβο-Βλάχους τσοπάνηδες που κατηφόρισαν από την ΄Ηπειρο.  Οικογένειες με   τα επώνυμα Καπλάνης (δέκα, τουλάχιστον, οικογένειες),  Πασχαλίνος  ( 4 οικογένειες, μεταξύ αυτών και εκείνη του γράφοντος), Μπαρούνης  και Καρβούνης  .Η πρώτη με προέλευση από την ΄Ηπειρο-Μάνη και  οι τρεις τελευταίες, με  ιταλική καταγωγή.

 Οι οικογένειες  Καραδιαμαντή- Μιχελή από το Κουφόπουλο και Πατσιόπουλου  από την Ανδρίτσαινα,   φαίνεται πως είχαν  στενή σχέση με τους Μανιάτες Μαυρομιχαλαίους ( πληροφορία που δόθηκε στις μέρες μας στην οικογένεια Μιχελή  από   απόγονο  των Μαυρομηχαλαίων).  Αυτός ήταν και ο λόγος, που οι Μανιάτες εμπιστεύονταν  τους  Καραδιαμαντήδες και η μυστική  συνάντηση την παραμονή των Ορλωφικών, κανονίστηκε να γίνει στο σπίτι τους.  Μάλιστα, σύμφωνα με τις ίδιες μαρτυρίες ,  για να μην κινηθούν υποψίες, το ραντεβού ορίστηκε να γίνει    σε κάποια πανηγυρική μέρα του χωριού (27 Ιουλίου, του Αγ. Παντελεήμονα, 15 Αυγούστου της Παναγίας Καρκαλούς ή στις 8 Σεπτέμβρη,  εορτή της γεννήσεως της  Παναγίας). Τις μέρες αυτές, επισκέπτονταν το χωριό πλήθος πανηγυριστών από πολλά χωριά. Οπότε,  δε θα ήταν περίεργο στις αρχές και τον υπόλοιπο κόσμο, που κάποιοι Μανιάτες ή άλλοι ξένοι έκαναν επίσκεψη  στους συγγενείς και φίλους  τους στο Κουφόπουλο, μια από αυτές τις ημέρες που το χωριό πανηγύριζε.

       3.  Στο χωριό Κουφόπουλο από δικές μας τώρα οικογενειακές μαρτυρίες   που διασώθηκαν από γενιά σε γενιά,  πρέπει να έγιναν και κάποιες από τις μυστικές συναντήσεις των Μαυρομιχαλαίων με τον  Αναστάση (Τασιό) Πασχαλίνο, υποπρόξενο της Αγγλίας  για την προετοιμασία της  δολοφονίας του Ιωάννη Καποδίστρια. Αυτή η δολοφονία στοίχισε διωγμούς και άγριο κυνηγητό στην οικογένια του Τασιού Πασχαλίνου και των απογόνων του, για πολλά χρόνια μετά. Οι περισσότεροι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Αγγλία και μετά στην Αμερική  ή και να αλλάξουν το επώνυμό τους από Πασχαλίνος σε Αδαμόπουλος .  (Σ.σ. Το επώνυμο της οικογένειας  αρνήθηκε  να αλλάξει μόνο η  σειρά γενιών   με τελευταίο εκπρόσωπο τον  πατέρα  του γράφοντος Ιωάννη Πασχαλίνο. Ο ίδιος αρνήθηκε επίσης να αλλάξει και  το επώνυμο των δυο παιδιών του ,  το οποίο τελικά άλλαξε σε Αδαμόπουλος για άλλους λόγους. ΄Ετσι, εκτός των άλλων “παράδοξων” στην οικογένεια…ευτυχήσαμε να ζήσουμε αλλόκοτες καταστάσεις. Για παράδειγμα, ακόμα και για τα  απλά  έγγραφα   να  απαιτούν για να μας τα χορηγήσουν …βεβαίωση  από επίσημη  αρχή πως  είχαμε πατέρα τον…πατέρας μας.  ΄Η με διοικητικές πράξεις   να βλέπουμε  να αναγράφεται υποχρεωτικά και το επώνυμο  πατρός και όχι μόνο το κύριο όνομα, όπως σε όλους τους ΄Ελληνες. ΄Ετσι… επισήμως , το πλήρες όνομα του γράφοντος είναι Νικόλαος Αδαμόπουλος του Ιωάννη Πασχαλίνου!)

 Γράφαμε, λοιπόν,  για το συγκεκριμένο θέμα εδώ σε κείμενά μας :

1. Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ, ΡΩΣΙΚΟΣ ΕΠΕΚΤΑΤΙΣΜΟΣ-ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ,Ο «ΚΑΚΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ» ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (20/2/2017)

…Η συνθήκη αυτή επισφραγίστηκε με την περίφημη ναυμαχία στο Ναυαρίνο ( 8 Οκτώβρη  1827), όταν ο  τριεθνής στόλος υπό τους ναυάρχους Δεριγνί, Κόδριγκτον και Χέιδεν, κατατρόπωσε τον αντίστοιχο τουρκο-αιγυπτιακό του Ιμπραήμ . Η επανάσταση εδώ ακριβώς αναστήθηκε και αυτή η νίκη   έκρινε τη τύχη της δημιουργίας Ελληνικού κράτους .

Με την ανακήρυξη επισήμως του ανεξάρτητου ελληνικού  κράτους, οι καιροφυλακτούντες Ρώσοι συνεχίζουν την προσφιλή τακτική  τους να νοιάζονται αποκλειστικά και μόνο  για  τα δικά τους συμφέροντα και προλαβαίνουν να τοποθετήσουν κυβερνήτη της νεοσύστατης ,μικρής χώρας  που περιλάμβανε μόνο την Πελοπόννησο και τα γύρω νησάκια, τον Κερκυραϊκής  καταγωγής  Ιωάννη Καποδίστρια, Υπουργό των Εξωτερικών τους! Ο νέος κυβερνήτης είναι η μοναδική  εγγύηση της εξυπηρέτησης των ρώσικων συμφερόντων στη νέα χώρα και φυσικά από ελάχιστα έως καθόλου  των ελληνικών.

Κι αυτή  η τακτική θα φανεί αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του στο Ναύπλιο, όταν πασκίζει να θεμελιώσει το νέο κράτος υπό την απόλυτη κηδεμονία των αφεντικών του. Από τις  πρώτες του ενέργειες, ήταν να απομονώσει τους αγωνιστές της επανάστασης, επώνυμους και μη, που γνώριζαν πολύ καλά με τίνος το αίμα ποτίστηκε η επανάσταση . Και όχι πάντως εκείνο των Ρώσων. Επιχείρησε  από τη αρχή να τους εξουδετερώσει, στήνοντας  εθνικό στρατό, κυρίως  από πρόσωπα «άκαπνα», αλλά πιστά στον κυβερνήτη (και παχυλώς αμειβόμενα) και από κάποιους άλλους, βαμμένους,  Ρωσόφιλους πολεμιστές.

Την ίδια στιγμή, αρνήθηκε κατηγορηματικά  μια στοιχειώδη σύνταξη  όχι μόνο στους ίδιους τους πρωτεργάτες  του αγώνα ,αλλά και στις χήρες και τα ορφανά εκείνων που  είχαν πέσει στα πεδία των μαχών. Παράλληλα, προωθούσε στις νεοσύστατες κρατικές θέσεις-κλειδιά δικούς του ανθρώπους, που είχαν αποδεδειγμένη ρώσικη υπακοή ή διέθεταν εμπορικά και άλλα συμφέροντα στη Ρωσία.  ΄Ηταν αυτό ακριβώς που ξεσήκωσε εναντίον του πολλούς από τους αγωνιστές και ήρωες της επανάστασης, ακόμα κι εκείνους που από παράδοση ανήκαν στο ρωσόφιλο  κόμμα.

΄Ομως, εκείνο που έκανε την αλγεινότερη εντύπωση όχι μόνο στην ελάχιστη τότε Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη ολόκληρη ,ήταν η φανατική και με κάθε μέσο συντριβή κάθε αντίστασης ή διαμαρτυρίας εναντίον του, που τη θεωρούσε αντίσταση εναντίον του κράτους. Η αυταρχικότητα του κυβερνήτη ήταν  πρωτοφανής, αφού δε δίσταζε στις επικλήσεις να δοθεί στο λαό σύνταγμα, να απαντά με την περίφημη φράση  «δε δίνεις ξυράφι σε μικρό παιδί. Θα κοπεί».

 Αυτή η αντίληψη περί ολοκληρωτικής εξουσίας του Καποδίστρια, φάνηκε και στον πόλεμο που ξεκίνησε στη Μάνη με την οικογένεια του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη (και όχι μόνο μ΄αυτή).Και  αν δεν ήταν η μοναδική  απόδειξη της αυταρχικότητας του Καποδίστρια,  υπήρξε, όμως, η πιο μοιραία.

 Η Μάνη ως γνωστό, είχε πάντα και στη διάρκεια της Οθωμανικής κατοχής μια ιδιότυπη συμπεριφορά  απέναντι στην Πύλη, η οποία αντιμετώπιζε την περιοχή ως σχεδόν ημιανεξάρτητο «δοβλέτι». Θα έλεγε κανείς πως είχε αποδεχτεί μια Μάνη   «κράτος εν κράτει», αφού ουδέποτε πάτησε πόδι κατακτητή Οθωμανού στα περίφημα χώματά της.

Κι αυτή δεν ήταν μια καινούρια συμπεριφορά. Από τα χρόνια ακόμα του Βυζαντίου, όταν επί 9 ολόκληρους αιώνες  οι Μανιάτες αρνούνταν να  εκχριστιανιστούν,  διακρίνονταν από  αισθήματα αντιπάθειας κατά πάσης μορφής εξουσίας, που δε σέβονταν και  προτιμούσαν να συμμορφώνονται στους δικούς τους νόμους και τις  παραδόσεις παρά στις κρατικές αρχές και τις εντολές της διοίκησης.

Η στάση του Ιωάννη Καποδίστρια υπήρξε εντελώς ταπεινωτική και προσβλητική απέναντι και σε μια αντιεξουσιαστική παράδοση αιώνων, όπως ήταν η μανιάτικη, που τη σεβάστηκαν όλοι, αλλά και απέναντι σε μια οικογένεια που έδωσε τα πάντα στην επανάσταση. ΄Ετσι, με περισσό θράσος και αποκοτιά, έθεσε τον Πετρόμπεη υπό παρακολούθηση στο Ναύπλιο και του αρνήθηκε μάλιστα, για να τον ταπεινώσει  ακόμα περισσότερο και  μια ολιγοήμερη άδεια να επισκεφτεί τη Μάνη.  Ο Πετρόμπεης ύστερα απ΄αυτό, τον Φεβρουάριο του 1831, θα δραπετεύσει στη Ζάκυνθο, αλλά θα συλληφθεί λίγο μετά, θα φυλακιστεί πάλι  στο Ναύπλιο ως υπόδικος με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας.

Σε μια άτυχη   συνάντηση Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη – Ιωάννη Καποδίστρια, που έγινε με τη μεσολάβηση του ρώσου ναυάρχου Ρίκορδ,  ο Κυβερνήτης συμπεριφέρθηκε τόσο περιφρονητικά και ταπεινωτικά στον υπερήφανο οπλαρχηγό, που εξεπλάγη και ο ίδιος ο Ρώσος. ΄Ηταν πια η ώρα να λογιαριαστεί η αντάρτικη ψυχή των Μαυρομιχαλαίων με τη ρώσικη, τσαρική αντίληψη περί  εξουσίας, που  εξέφραζε ο Καποδίστριας. Την αρχή του τέλους του κυβερνήτη της μικρής Ελλάδας σηματοδότησε εκείνη ακριβώς η συνάντηση.

Υπό την καθοδήγηση του ΄Αγγλου υποπρόξενου Αναστάση (Τασιού) Πασχαλίνου και την ανοχή του Γάλλου εκπροσώπου  στο Ναύπλιο,  πολλοί από τους αγωνιστές της επανάστασης  ορκίστηκαν εκδίκηση  για τα χρόνια της ταπείνωσης και των διωγμών  και  αποφάσισαν τη δολοφονία του κυβερνήτη.   Η δολοφονία έγινε στις 27 Σεπτέμβρη 1831 από το γιο του Πετρόμπεη Γεώργιο και τον αδελφό του Κωνσταντίνο. Ο τελευταίος τραυματίστηκε  επί τόπου από τον χωροφύλακα φρουρό του κυβερνήτη και λίγο μετά εξέπνευσε , ενώ ο Γεώργιος δικάστηκε αργότερα και εκτελέστηκε.

Το τέλος του Καποδίστρια σηματοδότησε  εκτός των άλλων και το τέλος της ρώσικης επιρροής στην Ελλάδα και την έναρξη της επικυριαρχίας των ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων στη νεοσύστατη  χώρα. (σ.σ.  Θα συμπληρωθούν σε λίγο 200 χρόνια και οι ΄Αγγλοι αρνούνται ως σήμερα να ανοίξουν το φάκελο της δολοφονίας του Καποδίστρια. Είναι ο μοναδικός φάκελος σε ευρωπαϊκά κράτη που δε γνωρίζουμε μετά σχεδόν δύο αιώνες το περιεχόμενό του! Τί άραγε  κρύβουν τα μυστικά που δε θέλουν να βγουν οι ΄Αγγλοι στη φόρα για εκείνη τη δολοφονία; Η συμμετοχή ΄Αγγλων και Γάλλων είναι αναμφισβήτητη. Η προετοιμασία της δολοφονίας, άλλωστε, έγινε στο Επιτάλιο (Αγουλινίτσα), έδρα του υποπρόξενου της Αγγλία Αναστάση Πασχαλίνου. Τι άλλο θέλουν να κρύψουν οι ΄Αγγλοι; Παλιότερα, με αίτησή μας  στο αγγλικό υπουργείο  Εξωτερικών, ζητήσαμε  να μας επιτρέψουν την  πρόσβαση στον ερμητικά κλειστό  φάκελο της δολοφονίας του κυβερνήτη, αλλά απορρίφθηκε. Θα επανέλθουμε με δεύτερη επιστολή, εξώδικη τούτη τη φορά, έστω κι αν πιστεύουμε  πως δε θα υπάρξει και πάλι.

2. Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ(21/2/2017)

 Πολλά ήταν τα μέηλ που  λάβαμε, για να δώσουμε περισσότερες διευκρινίσεις για τον υποπρόξενο των ΄Αγγλών Αναστάση Πασχαλίνο στη πρόσφατη δημοσίευσή μας σχετικά με τη δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας.

Γράφουμε  στο κείμενο: «Υπό την καθοδήγηση του ΄Αγγλου υποπρόξενου Αναστάση (Τασιού) Πασχαλίνου…».

Εξυπακούεται πως πρόκειται για ΄Ελληνα υποπρόξενο της Αγγλίας και όχι για ΄Αγγλο!  Εν καιρώ, ετοιμάζεται και θα δημοσιευτεί  κι εδώ μια μελέτη για το εν λόγω πρόσωπο, που διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο ,ίσως και τον κυρίαρχο στη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια (Στην πραγματικότητα έπαιρνε εντολές από τους ΄Αγγλους  και επόπτευε  την τήρησή τους).

Ο Αναστάσης-Τασιός Πασχαλίνος, λοιπόν προέρχεται  από οικογένεια με Ιταλική καταγωγή, η οποία  άγνωστο πότε και από πού (πιθανότατα από Κέρκυρα ή Ζάκυνθο),  εγκαταστάθηκε μόνιμα στην ορεινή Ολυμπία και συγκεκριμένα στην Ανδρίτσαινα. (Σήμερα υπάρχουν  ακόμα απόγονοι με το επώνυμο «Πασχαλίνος»,  περίπου 3-4 οικογένειες στο Κουφόπουλο της Ανδρίτσαινας. «Πασχαλίνος» (Πασκουάλ) είναι ο πολιτικός εκπρόσωπος, απεσταλμένος του Πάπα. Μπορεί και με την ιδιότητα αυτή να έφτασε στον ελλαδικό χώρο και να παρέμεινε μόνιμα η πρώτη οικογένεια Πασχαλίνου.

Οι ΄Αγγλοι, διόρισαν υποπρόξενό τους ένα εξέχον μέλος της οικογένειας ,τον Αναστάση-Τασιό  Πασχαλίνο, ο οποίος έκανε έδρα του προξενείου  το Επιτάλιο (Αγουλινίτσα) ανάμεσα στα Κρέστενα και τον Πύργο. Ο Ιωάννης Καποδίστριας είχε θέσει υπό στενή παρακολούθηση τον υποπρόξενο και σκόπευε  μάλιστα να τον φυλακίσει .

Αυτό διαπιστώνεται καθαρά από τις επιστολές-αναφορές  του Παναγιώτη Αναγνωστόπουλου (4ος Φιλικός) στο Ναύπλιο  στον οποίο ο κυβερνήτης είχε αναθέσει τη σύλληψη του Πασχαλίνου   μαζί με άλλους 9 ή 10 πρωτεργάτες αγωνιστές-συνωμότες , τα ονόματα των οποίων μνημονεύει ο Αναγνωστόπουλος. Η εντολή της σύλληψης της ομάδας των Ανταρτών δεν έγινε ποτέ, όμως, επειδή ακριβώς ο Αναγνωστόπουλος επισήμανε στον Καποδίστρια  τον αντίκτυπο που θα είχε μια τέτοια σύλληψη του υποπρόξενου της Αγγλίας.

΄Ετσι ματαιώθηκε η  επιχείρηση. Ο Πασχαλίνος ελεύθερος , φαίνεται πως επέσπευσε το σχέδιο της δολοφονίας ,που την ανέθεσε στους  Μαυρομιχαλαίους.

«Αξίζει να σημειώσουμε εδώ πως οι δύο Μανιάτες εκτελεστές του Καποδίστρια, ούτε μια στιγμή δε φαίνεται να είχαν πιστέψει πως έπρατταν  κατά των συμφερόντων της χώρας και του λαού της. Αντίθετα. ΄Ηταν απόλυτα πεπεισμένοι πως επιτελούσαν έργο ηρωικό, έντιμο και πατριωτικό με την εκτέλεση του Τυράννου, όπως αποκαλούσαν πολλοί ΄Ελληνες τον κυβερνήτη.

Σπουδαία μαρτυρία  μας διασώζει ο    Νικόλαος Κασομούλης επί του θέματος των κινήτρων των εκτελεστών του Καποδίστρια, αναφερόμενος στα  μετά τη δολοφονία διαδραματισθένα:  «Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης», γράφει, «αμέσως μετά κατέφυγε στο σπίτι του πρέσβυ της Γαλλίας βαρώνου Ρουάν, κραυγάζοντας: «Σκοτώσαμε τον τύραννο, σκοτώσαμε τον τύραννο. Μπιστευόμαστε την τιμή της Γαλλίας. Να τα άρματά μας».[57].

Είναι φανερό κι από τούτη και από άλλες όμοιες πληροφορίες πως Εγγλέζοι και Γάλλοι είχαν σχεδιάσει στην τελευταία λεπτομέρεια τη δολοφονία, εκμεταλλευόμενοι  την πικρία των αγωνιστών από τις προσβολές και την περιφρόνηση που εισέπρατταν από τον κυβερνήτη της χώρας για την οποία είχαν χύσει πολύ αίμα, του ίδιου του Καποδίστρια φυσικά απόντος  από τα πεδία των μαχών.΄Ομως, το πιο τραγικό ήταν πως δε δίστασαν να επωφεληθούν και από  την πίστη, την πεποίθηση των Μαυρομιχαλαίων πως  επιτελούσαν ιερό, πατριωτικό έργο  εκτελώντας τον τύραννο ,πράξη  που θεωρούσαν πως τους τιμά,  αφού απέβαινε επ΄ ωφελεία της πατρίδας.