Η Φύση δεν διαπραγματεύεται, δεν προσαρμόζεται στις ανθρώπινες επιθυμίες και δεν συγχωρεί την ύβρη. Ο άνθρωπος, όσο εξελίσσεται τεχνολογικά και νοητικά, παραμένει δεσμευμένος σε ένα ανώτερο σύστημα κανόνων που δεν δημιούργησε ο ίδιος. Το μέλλον του πολιτισμού του θα εξαρτηθεί από το αν θα επιλέξει τη συμμόρφωση και τη σοφία ή την αλαζονεία και την αυτοκαταστροφή.
Η Φύση προγραμμάτισε μια κι έξω τις συμπεριφορές της και φαίνεται πως από τότε δεν ασχολείται ξανά με το μικροσκοπικό πλανήτη γη. ΄Η, για να το διατυπώσουμε καλύτερα και με σύγχρονη ορολογία , η λειτουργία της ακολουθεί προγραμματισμένους κανόνες και χειρισμούς ενσωματωμένους στο βασικό Μενού της Big Data του συστήματος. Κι έτσι πορεύεται αρμονικά και διαιωνίζει την αποστολή και τη δράση της ,ως καλορυθμισμένη μηχανή, χωρίς να χρειάζεται επισκευές, εκσυγχρονισμούς στους χειρισμούς και τη λειτουργικότητα της . ΄Ισως και χωρίς ίχνος συντήρησης.
Τώρα, αν μπούμε πάλι και για τη Φύση στη διαδικασία να αναπαράγουμε τα γνωστά ερωτήματα στοχασμού και τους φιλοσοφικούς προβληματισμούς της ύπαρξης ή μη θεού και τα άλυτα ζητήματα της αναζήτησης «ποιος, πότε, πώς» δημιούργησε ή συντηρεί το Σύμπαν , για άλλη μια φορά θα περιηγηθούμε σε ένα απέραντο θεωρητικό πεδίο ερμηνειών, που θα έχουν την τύχη των θεωριών της Μεγάλης …Τρύπας και της κλασικής Φυσικής, που ανά πάσα στιγμή, ως θεωρίες, μπορούν να ανατραπούν και από χαρισματικούς μαθητές Γυμνασίου στις ημέρες μας, φαν της σύγχρονης κβαντικής μηχανής του κλάδου της φυσικής επιστήμης .
Ο δρόμος είναι κι εδώ αδιέξοδος και ο λόγος πάντα ο ίδιος. Η πεπερασμένη και δυσκίνητη ανθρώπινη Νοημοσύνη ,ακόμα και με το σημερινό της «κλώνο», την Τεχνητή, αδυνατούν να σπάσουν το φράγμα της ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ να κατακτήσουν υψηλότερα επίπεδα συλλογισμού και να συλλάβουν επεξεργαστούν, κατανοήσουν και αναλύσουν όλα ή έστω τα βασικά από τα ερωτήματα και τα ζητήματα που θέσαμε παραπάνω. Και λέμε αδύνατη μια τέτοια κατάκτησης σε αυτή τη φάση, τουλάχιστον, της συνεργασίας και της απόδοσης των δυο μορφών Νοημοσύνης. «Αύριο», ίσως να είναι διαφορετικά.
Το αδιαμφισβήτητο ,πάντως, και εκ του αποτελέσματος αποδεδειγμένο είναι ένα: Η Φύση λειτουργεί στο αιώνα τον άπαντα και φαίνεται πως θα συνεχίζει έτσι ΕΡΗΜΗΝ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ. Η ισχύς, όμως, αυτού του κανόνα διέπεται από την αρχή πως ο ίδιος δεν ασκεί ολέθριες επιδράσεις και δεν προχωράει σε εγκληματικές και φθοροποιές ενέργειες εναντίον της. Γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις, ακόμα κι αν δεν είναι άμεση, η παρέμβασή της είναι βέβαιη, τιμωρητική και αμείλικτη.
Οι μόνες επιτρεπτές ενέργειες ανάμειξης και παρεμβολής του Ανθρώπου στους κανόνες της Φύσης είναι μόνο εκείνες που αφορούν , είτε πεδία δραστηριότητας, έρευνας , αντιγραφής και ανακαλύψεων των μηχανισμών λειτουργίας της για τη βελτίωση και την εξέλιξη του πολιτισμού του, είτε αποτρεπτικές για την άμυνά του σε βίαιες αντιδράσεις της. Οι νόμοι της, πάντως , είναι προγραμματισμένοι για να συνοδεύονται εσαεί και μόνιμα με τους χαρακτηριστικούς, επιθετικούς προσδιορισμούς «απαρασάλευτοι, απαράγραπτοι, απαράβατοι και διαχρονικοί». Εν τέλει , ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟΙ.
Και φυσικά είναι απολύτως δεσμευτική για τον άνθρωπο η συμμόρφωσή του σε εκείνους. Οποιαδήποτε παρέκκλισή του από αυτούς, τους βασικούς κανόνες της Φύσης, είναι απολύτως απαγορευτική, γιατί αποτελεί ΔΙΑΠΡΑΞΗ ΥΒΡΕΩΣ ΜΕ ΟΛΟΘΡΙΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΡΑΣΤΗ.
(Συνεχίζεται).