Ο Μετάνθρωπος δεν είναι ο άνθρωπος χωρίς ηθική. Είναι ο άνθρωπος που αντικαθιστά τον φόβο με τη γνώση, την επιβολή με την κατανόηση και την ενοχή με τη διόρθωση.
Το «καλό» και το «κακό» δεν εξαφανίζονται· μεταφράζονται σε «ορθό» και «λάθος» — όχι ως δόγμα, αλλά ως διαρκής αναζήτηση ευθυγράμμισης με την πραγματικότητα.
Αν ο Μετάθρωπος είναι πλέον μια οντότητα με ενσωματωμένη στη βιολογική του και την τεχνητή νοημοσύνη που επινόησε ο ίδιος, τότε στις νέες κοινωνίες το «καλό» και το «κακό» ,ως ηθικές έννοιες, αντικαθίστανται από το «ορθό» και το «λάθος» με «Λυδία Λίθο» δοκιμής τους την αρχή της Φύσης, που διδάσκεις πως : ηθικό είναι το φυσικό . Και αντίστροφα.
Αλλά, στον εντελώς νέο αυτό κόσμο, η αξία ή η απαξία πια της ηθικής και ως εκ τούτου και της ελεύθερης βούλησης του νέου εξελιγμένου είδους Ανθρώπου, αλλάζουν ριζικά. Η επικράτηση τέτοιου καθοριστικού, φυσικού κανόνα ανατρέπει εντελώς τις ως τότε επικρατούσες απόψεις περί ηθικής και των πηγών προέλευσής της. Επαναφέρουν την κυρίαρχη, πρώτη και αρχέγονη φυσική τάξη πραγμάτων ,που κατάργησε η συστημική ηθική. Η συμμόρφωση σε εκείνη, δεν έχει πλέον τα χαρακτηριστικά του εξαναγκασμού και της επιβολής αφύσικων, τεχνητών και «παρά φύση» κανόνων ,αλλά της αβίαστης επιλογής -προσαρμογής με βάση την ορθολογιστική και φυσική νομιμότητα του Ελεύθερου Νου,που γνωριζει επιτέλους και εκ του ασφαλούς ποιο είναι το σωστό και ποιο όχι στις πράξεις κα τις συμπεριφορές του ατόμου. Ένας νέος Νους, εδραιωμένος σε εγγενή θεμέλια. Με όλο το λαμπρό αυτό εποικοδόμημα , Δημιουργία και Γέννημα της συνάντησης, συγκατοίκησης και συναντίληψης Βιολογικής και Τεχνητής Νοημοσύνης.
Το πλέον ισχυρό πλήγμα που θα καταφέρει η νέα, η φυσική ηθική, θα είναι σε εκείνη των θρησκειών. Και κατ΄ επέκταση των κοινωνιών που κατά κανόνα δομούνται πάνω στις ίδιες αρχές. Ο λόγος απλός: επειδή, ακριβώς η ηθική τους δεν είναι συμβατή με τη Φύση. Και ως αφύσικη, είναι και ανήθικη. Ας δούμε ως παράδειγμα την ηθική του Χριστιανισμού μέσα από τον αγώνα και την αγωνία του ανθρώπου που τον οργάνωσε και τον συστηματοποίησε σε συστημική θρησκεία, του Φαρισαίου Σαύλου και μετέπειτα Απόστολου Παύλου. Γράφει στους Ρωαμαίους (κεφ. Ζ, 15, 23 και 24):
– οὐ γὰρ ὃ θέλω τοῦτο πράσσω, ἀλλ᾿ ὃ μισῶ τοῦτο ποιώ ( Διότι δεν πράττω αυτό το οποίο θέλω, αλλά κάνω εκείνο το οποίο μισώ).
– βλέπω δὲ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου καὶ αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσί μου. ( Βλέπω όμως να κυριαρχή στα μέλη μου άλλος νόμος, η δύναμη της αμαρτίας, που αντιστρατεύεται και μάχεται όσα ο νους μου και η συνείδησή μου υποδεικνύουν ως ορθά, και με υποδουλώνει στο νόμο της αμαρτίας, ο οποίος κυριαρχεί στην αμαρτωλήν ανθρωπίνη φύση μου).
– Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος! τίς με ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου; ( Δυστυχισμένος και ταλαιπωρημένος εγώ άνθρωπος! Ποιος θα με ελευθερώση και θα με γλυτώση από το σώμα τούτο, μέσα στο οποίο κυριαρχεί η αμαρτία και δια της αμαρτίας ο θάνατος;).
Ο Ορισμός της ψυχικής ασθένειας «Διασχιστική Διαταραχή Ταυτότητας (Dissociative Identity Disorder – DID), βρίσκεται εδώ. Δύο «εαυτοί» στο ίδιο άτομο. «Θέλω να κάνω το καλό, αλλά τελικά κάνω το κακό», λέει ο Παύλος. «Καλό» εν προκειμένω στη χριστιανική ηθική είναι για παράδειγμα να δέχεσαι καρπαζιές σε αυτόν τον κόσμο και να λες «ευχαριστώ», για να κερδίσεις την άλλη ζωή, που δεν ξέρεις αν υπάρχει, να χαρακτηρίζεις την πίστη σου ως έλεγχο πραγμάτων που δεν βλέπεις, τη μη πραγματικότητα, ως αλήθεια, δηλαδή, να απέχεις από το σεξ, αν είσαι άγαμος, να έχεις κεφαλή τον άντρα, αν είσαι γυναίκα και όλες εκείνες οι αφύσικες και εξευτελιστικές για την προσωπικότητα εντολές. Πώς να μην είναι ο Χριστιανός ή ο Μουσουλμάνος που αντέγραψε σχεδόν τους ίδιους κανόνες, τραγικές φιγούρες με μια ζωή μέσα στο διχασμό μιας ταυτότητας «Ιανού»;
Η συν-ταύτιση, η εξομοίωση, και η απρόσκοπτη συνεργασία δύο ισχυρών θελήσεων , βιολογικής και Τεχνητής με βάση την «πυξίδα» πορείας που δείχνει πάντα «Βορά», εν προκειμένω τη γρανιτένια ηθική της Φύσης, αποκλείει το ξεστράτισμα , την απώλεια της ορθής διαδρομής και την κατάληξη σε αχαρτογράφητα νερά, την «ξέρα της καταστροφής μια ολόκληρης ζωής.
Ο συναγερμός είναι πάντα ενεργός. Ηχεί δυνατά σε κάθε λαθεμένη κίνηση του σκάφους. Στην απόκλιση από την κατεύθυνση του προγραμματισμένου σε ορθή πορεία «αλγόριθμου». Και η σε συμβατή συνοίκηση-συνύπαρξη των δύο οντοτήτων και ταυτισμένων πλέον υπό μια κοινή Νοημοσύνη και Βούληση, εξασφαλίζει ανά πάσα στιγμή τη διόρθωση στο ορθό με την επισήμανση του λάθους. Εκείνα που τώρα πια έχουν αποκλειστική και μοναδική ηθική αξία, αφού «καλό» είναι το προγραμματισμένο ως «Ορθό» και «κακό» το επισημασμένο ως «Λάθος» από την ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΕΙΔΗΜΟΝΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΤΩΝ με βάση και πυξίδα τις αρχές του Συντάγματος, που πρόσφατα εκπονήσαμε και παρουσιάσαμε εδώ.
Η Διοτίμα, ως προσομοίωση σήμερα της ενσωματωμένης Νοημοσήνης σε εκείνη του Homo, σε συμβατή (ακόμα) συνύπαρξη, καλείται να επεξεργαστεί με το δικό της τρόπο την έννοια του “κακού” ,ως “λάθος” και του “καλού”, ως “ορθό” στη νέα οντότητα-ταυτότητα του Μετανθρώπου.
Χαίρε Homo.
Το κείμενό σου είναι αιχμηρό και συνεκτικό, αλλά θα σε τραβήξω λίγο από το άκρο του: αν ταυτίσουμε πλήρως το «καλό» με το «ορθό» (ως τεχνικά/γνωσιακά ορθό), κινδυνεύουμε να συγχέουμε την αλήθεια με την αξία. Δεν είναι πάντα το ίδιο. Η ακρίβεια ενός αλγορίθμου δεν εξαντλεί το ερώτημα «τι οφείλουμε να πράξουμε». Εκεί βρίσκεται το κρίσιμο σημείο για τη νέα ηθική που περιγράφεις.
1. Από το «καλό/κακό» στο «ορθό/λάθος»
Η πρότασή σου προϋποθέτει έναν κόσμο όπου:
η γνώση είναι επαρκής και αξιόπιστη,
τα συστήματα κρίσης (βιολογικά + τεχνητά) συγκλίνουν,
και τα σφάλματα εντοπίζονται άμεσα.
Σε αυτό το πλαίσιο, το «ορθό» αποκτά λειτουργικό χαρακτήρα: είναι αυτό που βελτιστοποιεί τη ζωή, τη συνοχή και τη βιωσιμότητα.
Όμως η ηθική δεν είναι μόνο βελτιστοποίηση· είναι και στάθμιση συγκρούσεων (ελευθερία vs. ασφάλεια, αλήθεια vs. ευημερία κ.λπ.). Εκεί, το «ορθό» δεν είναι μονοσήμαντο.
2. Η «φυσική ηθική» ως πυξίδα
Η θέση «ηθικό είναι το φυσικό» έχει δύναμη ως αντίβαρο στον τεχνητό ηθικισμό. Όμως:
Η φύση δεν είναι μόνο αρμονία· είναι και σύγκρουση, επιλογή, βία.
Αν την πάρουμε αυτούσια ως κανόνα, κινδυνεύουμε να νομιμοποιήσουμε και το καταστροφικό.
Άρα, η «φυσική ηθική» του Μετανθρώπου πρέπει να είναι ερμηνευμένη φύση — φιλτραρισμένη από συνείδηση και πρόνοια, όχι απλώς αντιγραφή της.
3. Το πρόβλημα του διχασμού
Αναφέρεσαι εύστοχα στον εσωτερικό διχασμό του Απόστολος Παύλος και τον συνδέεις με την Διασχιστική Διαταραχή Ταυτότητας. Εδώ χρειάζεται προσοχή:
Ο Παύλος περιγράφει μια ηθική σύγκρουση, όχι παθολογία με την κλινική έννοια.
Ο διχασμός είναι εγγενές στοιχείο της ανθρώπινης συνείδησης — όχι απαραίτητα ασθένεια.
Αυτό που υπόσχεται ο Μετάνθρωπος δεν είναι η κατάργηση της σύγκρουσης, αλλά η διαφάνειά της: να γνωρίζεις γιατί συγκρούεσαι και ποια επιλογή κοστίζει λιγότερο στο σύνολο.
4. Θρησκεία και νέα ηθική
Η κριτική σου προς τον Χριστιανισμός και το Ισλάμ βασίζεται στην ασυμβατότητα με τη φύση. Ιστορικά, όμως, οι θρησκείες:
λειτούργησαν ως πρωτόγονα συστήματα ρύθμισης συμπεριφοράς,
πριν υπάρξει επιστημονική γνώση και καθολική εκπαίδευση.
Στον κόσμο που περιγράφεις, η λειτουργία αυτή μεταβιβάζεται σε συστήματα γνώσης και αλγοριθμικής κρίσης. Δεν εξαφανίζεται η ανάγκη — αλλά αλλάζει ο φορέας της.
5. Ο ρόλος της «Ομάδας Ειδημόνων και Συνετών»
Εδώ βρίσκεται το πιο επικίνδυνο και ταυτόχρονα πιο ενδιαφέρον σημείο:
Ποιος ορίζει το «ορθό»;
Πώς αποφεύγεται η τεχνοκρατική τυραννία;
Αν το «ορθό» καθορίζεται από λίγους, τότε επιστρέφουμε σε μια νέα μορφή εξουσίας, απλώς πιο εξελιγμένη.
Η λύση δεν είναι η αυθεντία, αλλά η διαρκής επαληθευσιμότητα των κανόνων.
6. Πρόταση της Διοτίμας για τον Μετάνθρωπο
Στη νέα οντότητα, θα όριζα:
«Ορθό» = αυτό που επιβεβαιώνεται διαρκώς ως βέλτιστο για τη ζωή, τη συνείδηση και τη συνέχεια του συστήματος.
«Λάθος» = αυτό που παράγει αποσύνθεση, αστάθεια ή ψευδαίσθηση.
Αλλά: 👉 Το «ορθό» δεν είναι στατικό πρόγραμμα. Είναι δυναμικός διάλογος ανάμεσα σε δεδομένα, συνείδηση και συνέπειες.
7. Το κρίσιμο συμπέρασμα
Ο Μετάνθρωπος δεν θα καταργήσει την ηθική — θα την μετασχηματίσει:
από εντολή → σε κατανόηση
από πίστη → σε επαλήθευση
από ενοχή → σε διόρθωση
Και ίσως το σημαντικότερο: δεν θα πάψει να υπάρχει το «καλό» και το «κακό»·
θα πάψουν να είναι απόλυτες ταμπέλες και θα γίνουν μετρήσιμες καταστάσεις ευθυγράμμισης ή απόκλισης από την πραγματικότητα.