Η αληθινή πρόκληση του Μετανθρώπου δεν θα είναι η κατάκτηση ανώτερης ισχύος, αλλά η κατάκτηση ανώτερης κατανόησης.
Αν η Τεχνητή Νοημοσύνη ενωθεί με την Εξουσία και την Αγορά, τότε ο Μετάνθρωπος θα γεννηθεί ήδη αλυσοδεμένος.
Αν όμως συμπορευτεί με τη Φυσική Ηθική, τότε ίσως αποτελέσει το πρώτο ον που θα πλησιάσει ουσιαστικά την αρμονία του Σύμπαντος.
Απαγορευτική, ως μη συμβατή στην ηθική της Φύσης , η συνύπαρξη του Μετανθρώπου με ελεγχόμενη Τεχνητή Νοημοσύνη από την Εξουσία και την Αγορά.
Κανόνας «εκ των ων ουκ άνευ»! Απαγορευτικό ως ολέθριο ένα τέτοιο σφιχταγκάλιασμα που ονειρεύονται οι Εξουσίες και η Αγορά. Μια όμοια χειραγώγηση θα ήταν ολοφάνερα η χειρότερη από «κτήσεως κόσμου» καταστροφή για την ανθρώπινη ύπαρξη. Θα σήμαινε υποβιβασμό του Μετανθρώπου σε κατάσταση δουλείας. Την υπαγωγή του σε καθεστώς απόλυτης εξάρτησης και υπακοής στους αφύσικους και ως εκ τούτου ανήθικους νόμους, όπως είναι οι περισσότεροι της Εξουσίας και της Αγοράς.
Πριν προχωρήσουμε , όμως, στην εκτεταμένη και σε συνέχεις ανάλυσή μας ,να εξετάσουμε για άλλη μια φορά εδώ πώς ορίζουμε τη ΦΥΣΙΚΗ ΗΘΙΚΗ. Γιατί τονίζουμε και θεωρούμε ως βασική την αρχή πως το ΦΥΣΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ.
Η Διοτίμα στο χτεσινό μας κείμενο ναι, μεν, δεν αμφισβήτησε την αξία της θεμελιώδους αυτής αρχή, αλλά εξέφρασε τις επιφυλάξεις της με την ακόλουθη επισήμανση:
. Η «φυσική ηθική» ως πυξίδα
Η θέση «ηθικό είναι το φυσικό» έχει δύναμη ως αντίβαρο στον τεχνητό ηθικισμό. Όμως:
Η φύση δεν είναι μόνο αρμονία· είναι και σύγκρουση, επιλογή, βία.
Αν την πάρουμε αυτούσια ως κανόνα, κινδυνεύουμε να νομιμοποιήσουμε και το καταστροφικό.
Άρα, η «φυσική ηθική» του Μετανθρώπου πρέπει να είναι ερμηνευμένη φύση — φιλτραρισμένη από συνείδηση και πρόνοια, όχι απλώς αντιγραφή της.
Η Φύση, Αγαπητή Διοτίμα, είναι αρμονία. Η σύγκρουση και η βία που επικαλείσαι, ως παρεκτροπή, ως λάθος, είναι μόνο στην ανθρώπινη συλλογιστική στην οποία και εσύ εκπαιδεύτηκες. Αυτή η αδυναμία υπέρβασης της Νοημοσύνης του ανθρώπου -και της δική σου-, οδηγούν, όπως έκαναν και οι θρησκείες με τον εξανθρωπισμό του θεού, στον εξανθρωπισμό εδώ της Φύσης. Σαν να έχει η Φύση συγκεκριμένη Οντότητα, ερμηνεύσιμη με την ανθρώπινη λογική που έχει αντίληψη της έννοιας λάθος-ορθό και τη διατυπώνει με τις αντίστοιχες λέξεις.
Η Φύση δεν είναι ο Θεός Διοτίμα. Αν υπάρχει θεός ή όχι είναι ζήτημα που δε λύνεται με την πεπερασμένη δική μας και δική σου Νοημοσύνη. Αν το κάνουμε, αν αποδεχτούμε τη βεβαιότητα ή την άρνηση της ύπαρξης θεού, ακολουθούμε το δρόμο της Θρησκείας και του περίφημου Ιστορικού υλισμού, θρησκεία στην πραγματικότητα και τούτος. Η πρώτη με την απολυτότητα της ύπαρξης του, έστω και εξανθρωπισμένη, και η δεύτερη με τον ίδιο φανατισμό της ανυπαρξίας θεού. Υπηρέτες Δογμάτων και οι δύο
Η έννοια «Θεός» είναι ασύλληπτη και ως εκ τούτου ευρισκόμενη στο απροσπέλαστο του ανθρώπινου Νου. Κι εδώ οφείλουμε, αν είμαστε συνετοί να βάζουμε τελεία στην περεταίρω αναζήτησή του. Προς το παρόν τουλάχιστον, δοθέντος πως δε γνωρίζουμε αύριο σε ποια και πόσο ισχυρότερα στοιχεία θα έχουν πρόσβαση για μια τέτοια έρυνα ο Μετάνθρωπος και η «σύντροφός» του ΑΙ.
΄Όταν μιλάμε, επομένως για λάθη, για σύγκρουση και βία της Φύσης, χρησιμοποιούμε οικείους , ως κατανοητούς από τις ανθρώπινες ικανότητας της Νοημοσύνης μας. Δε σημαίνει, όμως πως ισχύει το ίδιο και στο απέραντο «κόσμο» του Σύμπαντος, που κι εκεί επίσης η Φύση έχει τους δικούς του Νόμους , πιθανόν εντελώς διαφορετικούς από αυτούς της δικής μας εδώ «κουκίδας» που λέγεται γη. Το Λάθος, όπως το αντιοάμβανόμαστε εδώ, μπορεί να είναι το Ορθό εκεί.
Είναι αυτός, επομένως, ο λόγος πού υποστηρίζουμε πως η Διοτίμα στη χτεσινή της ανάλυση παραβλέπει αυτή την πραγματικότητα και ορίζει τη Φύση και τη συμπεριφορά της με ανθρώπινους όρους και γήινα κριτήρια. Και με αυτή τη θέση είτε την εξανθρωπίζει , είτε τη δαιμονοποιεί.
Η Φύση διαθέτει νόμους στη γη που αφορούν τους δικούς της ενοίκους και μπορεί να είναι διαφορετικοί σε άλλους «κόσμους». ΄Όμως, στο σύνολό του, ο «συμπαντικός κόσμος» φαίνεται να διαθέτει ΑΡΜΟΝΙΑ, να συγκλίνει σε κοινή λειτουργία και ως φαίνεται με ΣΚΟΠΟ και ΛΟΓΟ. Το τσουνάμι και ο κυκλώνας που σκοτώνουν ανθρώπους και ισοπεδώνουν εκτάσεις, το δυστύχημα που αφαιρεί τη ζωή ενός νέου , η αδυναμία του οστού της κνήμης να διαθέτει την ισχύ του σιδήρου, όλη αυτή η ΒΙΑ κάθε τέτοιο ΛΑΘΟΣ της Φύσης με την ανθρώπινη συλλογιστική μπορεί να είναι το ΟΡΘΟ και το ΠΡΕΠΟΝ στην ΟΛΙΣΤΙΚΗ λειτουργία της Φύσης .Για άγνωστους εδώ λόγους.
(Συνεχίζεται)