-
“crazy bastards”: «τρελά καθάρματα
-
“evil people”: «κακοί άνθρωποι»
-
“evil regime”: « σατανικό καθεστώς
-
“you’ll be living in Hell / living in Hell”: «θα ζείτε στην κόλαση,
3.Τραμπ για Κιμ «΄Εχουμε πολύ καλή σχέση» και φιλία που διατηρούμε από το παρελθόν”.
*****
Ο πρόεδρος της Αμερικής, οι συμπεριφορές του και ο τρόπος άσκησης της εξουσίας δεν είναι μόνο αντικείμενα της Ιστορίας και των πολιτικών επιστημών, αλλά και της ψυχιατρικής. Και ασφαλώς, ούτε της διπλωματίας, όπως θα σπεύσουν πολλοί να δικαιολογήσουν τις κατά καιρούς αποφάσεις και κινήσεις του. Κατατρύχεται από το σύνδρομο που αποκαλείται « διασχιστική διαταραχή ταυτότητας», ασθένεια που έχει ως κύριο χαρακτηριστικό το άτομο να εκδηλώνει δύο ή περισσότερες διαφορετικές ταυτότητες ή πρόσωπα.
΄Οποιες άλλες ερμηνείες δεν αρκούν για να εξηγήσουν γιατί είναι φίλος του Κιμ Γιονγκ Ουν, αλλά εχθρός των Μουλάδων του Ιράν, όταν για παράδειγμα ο «ψυχάκιας» ηγέτης της Β. Κορέας μπορεί, αν μια μέρα «τα πάρει κρανίο» , να κάνει στάχτη το μισό πληθυσμό της Αμερικής, δυνατότητα, όμως που δεν έχει το ιρανικό καθεστώς.
Μην το ψάχνετε, λέμε, σε άλλες “δέλτους” επιστημών. Εμπιστευτείτε την ψυχιατρική, η οποία, όντως, σε πολλές περιπτώσεις, πέρα από αχρείαστη, διαθέτει και μπόλικο τσαρλατανισμό ,απανθρωπιά και σκληρότητα. Στην περίπτωση, όμως Τραμπ, όντως πέτυχε διάνα στη γνωμάτευση και την περιγραφή της ανίατης ασθένειας του από την οποία δεν κινδυνεύουν μόνο οι Αμερικανοί, αλλά ο πλανήτης ολόκληρος.
1. Trump–Kim Jong Un meeting later this year, preannounced by the US President. The US President also stated: “He’s got 57 very powerful nuclear weapons. We should never have allowed that to happen. But he’s got them. I get along with him great,” he added.
2. Trump on Iran:
-
“Crazy bastards”
-
“Evil people”
-
“Evil regime”
-
“You’ll be living in Hell / living in Hell”
3. Trump on Kim:
“We have a very good relationship” and a friendship “maintained from the past.”
*****
The behaviors and governance style of the American president belong not only to the realms of history and political science, but also to psychiatry. Certainly, they cannot be attributed to diplomacy—despite what many analysts would suggest to justify his erratic decisions. He appears to be gripped by what is known as “dissociative identity disorder,” a condition characterized by an individual exhibiting two or more distinct personas.
Conventional frameworks seem insufficient to explain the paradox of maintaining a rapport with the North Korean leadership while taking a hardline stance against the Iranian regime. This strategic inconsistency is particularly notable given the vastly different military capabilities and geopolitical stakes involved in each region.
Looking for answers solely in traditional political science may be limiting. Instead, observers often point to a psychological dimension to explain behaviors that defy standard diplomatic logic. While the intersection of clinical assessment and political leadership is a subject of much debate, it is clear that such unpredictability introduces significant variables into international relations. Ultimately, these shifts in policy create a complex landscape that impacts not only domestic interests but global security at large.