Σε περιόδους γεωπολιτικής ρευστότητας, οι εύκολες αφηγήσεις σπανίως αγγίζουν την ουσία.
Η ιστορία δείχνει ότι πίσω από ιδεολογικά προσχήματα, συνήθως κινούνται δομές ισχύος, συμφέροντα και ενεργειακοί υπολογισμοί.
Δεν αρκεί να ερμηνεύουμε τα γεγονότα με όρους ηθικής αγανάκτησης ή κομματικής συμπάθειας.
Απαιτείται νηφαλιότητα, γνώση συσχετισμών και επίγνωση ότι το διεθνές σύστημα δεν λειτουργεί με όρους ηθικής δικαίωσης, αλλά ισορροπίας ισχύος.
Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ — ως στρατηγικός πόρος — παραμένει καταλύτης εξελίξεων.
Και όσο η μετάβαση σε ένα διαφορετικό ενεργειακό μοντέλο καθυστερεί, οι ανταγωνισμοί θα οξύνονται.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος κινεί τα πιόνια.
Είναι αν η ίδια η σκακιέρα αλλάζει.
_____
Δεν τον έπιασαν , ασφαλώς , τον Τραμπ δημοκρατικές ευαισθησίες και έσπευσε ένοπλα να επαναφέρει τη δημοκρατική τάξη στον κόσμο. Αλλά, προσέξτε. ΜΟΝΟ στη Βενεζουέλα και το Ιράν. Στη χώρα , δηλαδή, του συλληφθέντος λίγο καιρό πριν προέδρου της Μαδούρο από τον Αμερικανό ομόλογό του , η οποία χώρα, χρόνια τώρα κατέχει την πρώτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη σε αποθέματα πετρελαίου. Από την άλλη να θυμίσουμε επίσης πως το Ιράν βρίσκεται κι εκείνο στις κορυφαίες χώρες σε αποθέματα και παραγωγή πετρελαίου και έχει αποκλειστικό λόγο στην παγκόσμια αγορά ενέργειας.
Ο Τραμπ ,βέβαια, με όλα αυτά τα πομπώδη και θεατρικά που κάθε φορά ξεφουρνίζει δεν απευθύνεται, σε σοβαρούς και νοήμονες. Είναι γνωστό σε ποια κατηγορία ιδεολογικής ταυτότητας και ποιότητας, διανοητικής ικανότητας και παιδείας ανήκει το ακροατήριό του. ΄Αρα, δύσκολο να πείσει ακόμα και καλόπιστους έξω από το δικό του στρατόπεδο οπαδών, οποιοδήποτε άλλο για τις καλές του δημοκρατικές προθέσεις στη σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας και στην πρόσφατη και σε εξέλιξη επίθεση στο Ιράν, για να αλλάξει το εγκληματικό καθεστώς των Αγιατολάχ.
Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ είναι το ζητούμενο! Και έτσι μόνο εξηγείται η πρεμούρα του Αμερικανού προέδρου να επιβάλει με το ζόρι την…ειρήνη (!) και να βάλει στους θώκους των θεοκρατικών και των αυταρχικών καθεστώτων …δημοκρατικές εξουσίες σαν αυτή που βλέπουμε να ασκεί ο ίδιος στην ταλαίπωρη Αμερική! Τη χώρα που ο Τραμπ την κατάντησε πια σκιά του παλιού, καλού εαυτού της. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τη λειτουργία των θεσμών και τις επιδόσεις της στα ανθρώπινα δικαιώματα στο εσωτερικό της χώρας. Αντάξια πια σύγκρισης με εκείνη του φίλου και συμμάχου του Πούτιν.
Τα ερωτήματα, λοιπόν, είναι άλλα. Κι εδώ απαιτείται ο ρεαλισμό μας. Τί γίνεται από εδώ και πέρα; Πόσα άλλοθι ακόμα θα μπορεί να εφευρίσκει ο Τραμπ, για να κάνει εισβολές «αλα Πούτιν» σε ξένες χώρες; Οι νέες γεωπολιτικές βλέψεις και όχι μόνο της Αμερικής, θα αλλάξουν το παιχνίδι στην παγκόσμια καριέρα με νέες συμμαχίες («παρδαλές» πια) και νέα ζητούμενα; Ειδικά τώρα με την εξέλιξη της επίθεσης στο Ιράν, τί θα αλλάξει στις σχέσεις Τραμπ- Πούτιν στο «Ουκρανικό», δοθέντος πως ήδη ο ακροδεξιός ηγέτης της Αμερικής χτύπησε το «υπογάστριο» του φίλου και συμμάχου του μέχρι χτες Ρώσου δικτάτορα; Και το τελευταίο και κορυφαίο ερώτημα . Η Κίνα πώς, πότε και με ποιο τρόπο θα «ανοίξει τα χαρτιά» της; Και τί κρύβουν στο νέο παιχνίδι στην παγκόσμια σκακιέρα που έχει ήδη ξεκινήσει;
Η Διοτίμα ειδική σε τέτοιες αναλύσεις και απαντήσεις έχει το λόγο.
______